ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο κύριος Ντέξτερ διαβάζει το αίμα

Το αστυνομικό είδος ανανεώνεται διαρκώς. Στον 20ό αιώνα εμφανίστηκαν η γυναίκα ντετέκτιβ, ο μαύρος ντετέκτιβ (στον Μεσοπόλεμο, στην Αμερική), ο Τούρκος ντετέκτιβ (στη Γερμανία), ο γκέι ντετέκτιβ, ο ντετέκτιβ που πάσχει από διπολική διαταραχή (βλ. Μονκ), ο αλκοολικός ντετέκτιβ, ο ντετέκτιβ της γενιάς του Μάη του ’68 (στο γαλλικό νουάρ)… και τώρα έχουμε τον αστυνομικό σίριαλ κίλερ που σκοτώνει άλλους σίριαλ κίλερ. Αυτός είναι ο κεντρικός χαρακτήρας της αμερικανικής σειράς «Ντέξτερ» (ΣΚΑΪ).

Μήπως θυμάστε το βιβλίο ή την ταινία «Η δεσποινίς Σμίλα διαβάζει το χιόνι»; Ε, λοιπόν, ο τριάντα κάτι κύριος Ντέξτερ, αστέρι του Εγκληματολογικού στην Αστυνομία του Μαϊάμι, διαβάζει το αίμα, τις πιτσιλιές, τις λίμνες και τα ρυάκια του αίματος στον τόπο του εγκλήματος και καταλαβαίνει πώς ακριβώς έδρασε ο δολοφόνος.

«Απ’ όλα τα εγκλήματα που διαπράττονται στο Μαϊάμι, μόνο το 20% εξιχνιάζεται», λέει, σε ένα φλασμπάκ, στον έφηβο Ντέξτερ ο μπαμπάς του, που είναι αξιωματικός της αστυνομίας. Κάποιος πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη για το ανεξιχνίαστο 80% και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντέξτερ.

Ο Ντέξτερ σφάζει με τελετουργικό τρόπο και τεμαχίζει τους κακούς γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αδιευκρίνιστο, μέχρι στιγμής, παραμένει το αν το πάθος του Ντέξτερ είναι επίκτητο ή αν το φονικό ένστικτο είναι γραμμένο στο DNA του. Από μικρό παιδί σκότωνε τα άγρια σκυλιά και τα ενοχλητικά ζώα και ο μπαμπάς του το είχε προσέξει. Ο ίδιος ο πατέρας, ο εκπρόσωπος του νόμου, θα διδάξει τον γιο του πώς να τον παραβαίνει, αυτός θα οδηγήσει τη δολοφονική δίψα του νεαρού Ντέξτερ στην υπηρεσία του Καλού, αυτός θα τον εκπαιδεύσει πώς να ξεγλιστράει. Το μυστικό είναι το «blending», το να μην ξεχωρίζεις από το πλήθος. Σκοτώνει που σκοτώνει το παιδί, τουλάχιστον να σκοτώνει για καλό σκοπό!

Ο «Dexter» είναι μια καλογυρισμένη σειρά. Ευφάνταστο το σενάριο, σύνθετοι οι κύριοι και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως και οι μεταξύ τους σχέσεις. Αφθονο μαύρο χιούμορ, καλές ερμηνείες, ένα Μαϊάμι σκοτεινό κι επικίνδυνο. Δύσκολο να ταυτιστείς με τον καθεστωτικό εκδικητή, δύσκολο όμως και να τον προσπεράσεις. Ποιος δεν θα ήθελε -εκ του ασφαλούς- να ρίξει μια ματιά στα άδυτα της ψυχής και της ζωής ενός αριστοτέχνη σίριαλ κίλερ;

Ο «Ντέξτερ» σοκάρει – και ίσως αρέσει «και» γι’ αυτόν τον λόγο. Προτού όμως τον επικρίνουμε επειδή αποθεώνει την αυτοδικία, ας αναλογιστούμε την εποχή της παραγωγής αυτής της σειράς – μια εποχή κατάρρευσης των παλαιών κανόνων περί δικαίου και κατάργησης πολλών δικαιωμάτων που κάποτε τα απολάμβαναν δίκαιοι και άδικοι αδιακρίτως. Ο «Ντέξτερ» είναι γνήσιο τέκνο της μετά τις 11/9 εποχής, είναι μια πράγματι μοντέρνα σειρά. Και ίσως πολλά απ’ όσα μακάβρια και αποτρόπαια συμβαίνουν στην πραγματική ζωή θα έπρεπε να μας σοκάρουν περισσότερο από τους χειρουργικής ακριβείας φόνους του τηλεοπτικού Ντέξτερ.