ΑΠΟΨΕΙΣ

Τι γραφει ο ξενος Τυπος

THE WALL STREET JΟURΝΑL<Ρ>Δεν είναι η οικονομία

Λίγες ημέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές της Κυριακής, η Γερμανία βρίσκεται σε πολύ ιδιαίτερη κατάσταση. Αν και η οικονομική προοπτική της χώρας δεν είναι η καλύτερη, καθώς η ανεργία αυξάνεται, φαίνεται ότι είναι μικρό το ενδιαφέρον του κόσμου για το πώς τα κόμματα θα αντιμετωπίσουν αυτή την πρόκληση. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι επιλογές των ψηφοφόρων δεν γίνονται με βάση την πολιτική ατζέντα των κομμάτων, αλλά τη δημοτικότητα των υποψηφίων. Κι όταν το ζήτημα αγγίζει τις αξίες -ειλικρίνεια, υπεύθυνη στάση και αξιοπιστία- η κυρία Μέρκελ προηγείται αισθητά του αντιπάλου της Φρανκ Μ. Σταϊνμάγερ. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, παρ’ ότι χάνει έδαφος τελευταία, εξακολουθεί να προηγείται των Σοσιαλδημοκρατών. Το κόμμα που ευνοείται εξίσου είναι οι Ελεύθεροι Δημοκράτες, που στηρίζουν τις ελεύθερες αγορές και τη χαμηλή φορολογία. Οι δημοσκοπήσεις, πάντως, δείχνουν ότι το 67% των Γερμανών θεωρεί σχετικά επιτυχημένο τον μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό μεταξύ CDU – SPD, καθώς συνέβαλε στο να δημιουργηθούν 1,6 εκατ. θέσεις εργασίας.

ΝRC ΗΑΝDΕLSΒLΑD

Ενα εμπόδιο λιγότερο

Αν όντως η απόσυρση της αντιπυραυλικής ασπίδας εκ μέρους των ΗΠΑ έγινε δίχως ανταλλάγματα προς τη Ρωσία, θα πρέπει να περιμένουμε μια σειρά διαπραγματεύσεων σε άλλους τομείς. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο νέος γ. γ. του ΝΑΤΟ Ρασμούσεν, την επομένη του διορισμού του, θέλησε να δώσει ώθηση στη στρατιωτική συνεργασία ανάμεσα στη Συμμαχία, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Πάντως, οι ΗΠΑ εργάζονται τώρα για την περαιτέρω ανάπτυξη του πυραύλου SM-3 και παράλληλα επεξεργάζονται ένα περισσότερο ευέλικτο αμυντικό σύστημα που θα αντικαταστήσει τους πυραύλους μικρού και μεγάλου βεληνεκούς. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ιράν θα αναπτύξει αυτό το είδος του πυραύλου νωρίτερα απ’ ό, τι τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς

Ο στόχος, ωστόσο, παραμένει και είναι η μείωση ή η εξαφάνιση πιθανής πυρηνικής απειλής, την οποία το Ιράν επισείει προς την Ευρώπη και το Ισραήλ. Το κατά πόσον οι κυρώσεις, παρά τις αντιρρήσεις της Ρωσίας, είναι ενδεδειγμένες, μένει να αποδειχθεί. Πάντως, η εγκατάλειψη της αντιπυραυλικής ασπίδας σημαίνει ένα εμπόδιο λιγότερο.

DW

Ο αιφνιδιασμός

Ο Αμερικανός πρόεδρος δέχεται ισχυρές πιέσεις από τη «Γουόλ Στριτ» που θέλει να αποφύγει την κρατική παρέμβαση, παρά τη διακηρυγμένη θέση του Ομπάμα ότι χωρίς μεταρρυθμίσεις οι τράπεζες θα επιστρέψουν στις παλιές τους συμπεριφορές. Μπορεί και χειρότερα, όπως τονίζουν οι αναλυτές, από τη στιγμή που θα σκέπτονται ότι η κυβέρνηση ούτως ή άλλως θα τους σώσει, άρα γιατί να μην αναλάβουν μεγαλύτερα ρίσκα;

Στο Πίτσμπουργκ θα πρέπει να συμφωνηθούν μέτρα με δεσμευτικό χαρακτήρα για όλους, με στόχο τη διασφάλιση της μελλοντικής πορείας της οικονομίας, όπως ζητά η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ. «Ποια μέτρα μπορούμε να πάρουμε ώστε να μην αιφνιδιαστούμε και πάλι, μια τράπεζα να θέτει το δίλημμα. Ή βοηθάει το κράτος μέσα στις επόμενες δώδεκα ώρες, ή καταρρέει μαζί μας ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Επ’ αυτού πρέπει να υπάρξει διεθνής συμφωνία, διότι ένα κράτος μόνο του δεν μπορεί να τα καταφέρει», λέει η κ. Μέρκελ, θυμίζοντας την κατάρρευση προ ενός έτους της Lehman Brothers.

FINANCIAL ΤΙΜΕS

Απαιτείται ενότητα

Αρκετές σωστές κινήσεις έχουν γίνει ώς τώρα στο σκέλος της παγκόσμιας ανάπτυξης και της επίτευξης της αναγκαίας ισορροπίας. Στο μέλλον η Κίνα, η Γερμανία και η Ιαπωνία θα πρέπει να καταναλώνουν περισσότερο και οι Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο. Αλλά η επιστροφή σε ισορροπημένες βάσεις απαιτεί συνεργασία. Αν οι ΗΠΑ αρχίσουν να αποταμιεύουν περισσότερα χρήματα ως κράτος, τη στιγμή που οι άλλες χώρες δεν έχουν προχωρήσει σε αύξηση της κατανάλωσης, μάλλον δεν θα υπάρξει ανάπτυξη. Γι’ αυτό και χρειάζεται ευρεία συναίνεση.

Οι χώρες του G20 έχουν σημειώσει πρόοδο στον μεταρρυθμιστικό πακέτο του ελέγχου της οικονομίας. Αλλά και εδώ απαιτείται συνεργασία.

Τέλος εκκρεμεί το θέμα των μπόνους των διοικητικών στελεχών στις τράπεζες. Ο θυμός του κόσμου για την επιβράβευση των τραπεζιτών είναι δικαιολογημένος και οι πολιτικοί ορθά δίνουν βαρύτητα. Η προσοχή των G20 δεν θα πρέπει να διασπαστεί αυτή τη φορά. Οι παγκόσμιοι ηγέτες δίνουν βαρύτητα στην εσωτερική πολιτική των χωρών τους, όμως ο τελευταίος χρόνος τους βοήθησε να ξεπεράσουν τις διαφορές τους. Κι αυτό έχει σημασία.