ΑΠΟΨΕΙΣ

Η «συζήτηση» για την οικονομία

Τελικά αποδεικνύεται ότι ουδείς, το κυβερνών κόμμα, αλλά και η Νέα Δημοκρατία, είχε πιστέψει προεκλογικά πόσο δύσκολα και κρίσιμα είναι τα πράγματα… Για την ακρίβεια, ακόμη και ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής -ο μόνος που μιλούσε για μία εξαιρετικά σκληρή διετία- πρέπει να έχει εκπλαγεί από το μέγεθος της καταστροφής που έχει υποστεί η ελληνική οικονομία, με σημαντικότατη, φυσικά, ευθύνη της δικής του διακυβέρνησης.

Το ερώτημα είναι αν και σήμερα, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, στο σύνολό του, είναι σε θέση όχι απλώς να αντιληφθεί πόση ευθύνη έχει διαχρονικά και διακομματικά για τον πάτο στον οποίον οδηγούμαστε με ταχύτητα, αλλά κυρίως πόσο μπορεί και αντέχει να μεταβάλει στάση, να συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της συγκυρίας και να φερθεί με τη δέουσα σοβαρότητα. Η εικόνα από τη συζήτηση του προϋπολογισμού είναι μάλλον απογοητευτική και δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Τα δύο -εναλλασσόμενα- κόμματα εξουσίας κονταροχτυπιούνται αλύπητα για όσα έγιναν και δεν έγιναν επί των ημερών των αντιπάλων, και τα μικρότερα επαναλαμβάνουν τα ποιήματά τους σχεδόν ίδια και απαράλλαχτα με τα περσινά και τα προπέρσινα. Κάποιοι από τους νέους υπουργούς επιμένουν να εμφανίζονται ως golden μάγοι, λες και δεν ξέρουν ότι κοντεύουν ήδη να χάσουν το τρένο και ότι ο εχθρός δεν είναι στο κόμμα τους. Κάποιοι από εκείνους που περίμεναν να γίνουν υπουργοί και δεν έγιναν επιμένουν να θέλουν να διατηρηθούν στο πολιτικό προσκήνιο, πυροβολώντας τα πόδια της κυβέρνησής τους. Κάποιοι πρώην υπουργοί συμπεριφέρονται σαν να μην είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης επί σχεδόν έξι χρόνια, σχεδόν λυτρωμένοι που ο λαός τους τιμώρησε με μία δεκάρα στο κεφάλι. Και κάποιοι άλλοι, από τις πτέρυγες των ελπιδοφόρων μειοψηφιών, επιμένουν σε έναν στείρο, ξεπερασμένο ακτιβισμό, νομίζοντας ότι έτσι θα διατηρήσουν τη χαμένη εφηβική τους ορμή.

«Επιχειρείτε μία τυμβωρυχία», λέει ο κυβερνητικός στον αντιπολιτευόμενο. «Εσείς δημιουργείτε διαχρονικά το χρέος», απαντά ο νυν αντιπολιτευόμενος και επί σειράν ετών κυβερνητικός αξιωματούχος. Οι σειρήνες για την ελληνική οικονομία -δηλαδή για όλους μας, μηδέ εξαιρουμένων των πολιτικών- ηχούν και μάλιστα εκκωφαντικά. αλλά οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους μας δείχνουν να μην καταλαβαίνουν το αυτονόητο: Πρώτα απ’ όλα ότι όλα εδώ πληρώνονται. Τα προηγούμενα λάθη, αλλά και οι προεκλογικές και μετεκλογικές μαϊμουδιές. Δεύτερον, ότι όσο αργούμε να αντιδράσουμε με σοβαρότητα και σχέδιο, τόσο ο τόκος που μετά βεβαιότητας θα πληρώσουμε για την αδράνεια και την αφασία μας θα μεγαλώνει. Αντιστοίχως, τα περιθώρια μεταρρυθμίσεων με κάποια, έστω, στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης θα μειώνονται απελπιστικά έως εξαφανίσεως πολύ σύντομα.

Σήμερα, για παράδειγμα, η κυβέρνηση ζητεί την υπερψήφιση του προϋπολογισμού που έχει καταθέσει. Ταυτόχρονα, όμως, προαναγγέλλει πρόσθετα μέτρα, τα οποία θα περιλάβει στο Πρόγραμμα Σταθερότητας που θα καταθέσει τον Ιανουάριο, προκειμένου να πείσει τις αγορές και να περιορίσει τους κινδύνους στα ελληνικά ομόλογα.

Κι όλοι εμείς που τους ακούμε καθημερινά μένουμε με την απορία: Πάλι εμείς, οι ιδανικοί και ανάξιοι (για φοροδιαφυγή) θα την πληρώσουμε; Δηλαδή, εκείνος ο προνομιούχος… που βγάζει 30.000, 40.000 ή 50.000 ευρώ τον χρόνο εργαζόμενος από το πρωί μέχρι το βράδυ, να συνεισφέρει το μερίδιό του, το οποίο δικαίως να είναι μεγαλύτερο από εκείνου που βγάλει λιγότερα. Ολοι αυτοί που πλημμυρίζουν κάθε βράδυ τα μπουζουξίδικα με τα «Καγιέν» και τα «Πράντα» μπας και ξοδέψουν κάποια από τα μαύρα τους, πότε επιτέλους θα συνδράμουν την εθνική προσπάθεια; Τι θα γίνει επιτέλους με τους παρα-οικονομούντες που κοντεύουν να γίνουν περισσότεροι από τους νομίμως υπο-οικονομούντες;

Μήπως οι νέες εξαγγελίες είναι πιο ευφάνταστες και καλοδουλεμένες από τις προηγούμενες και δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας ότι αυτή τη φορά κάτι μπορεί να γίνει; Δεν δείχνουν. Μακάρι να είναι και να διαψευσθούμε…