ΑΠΟΨΕΙΣ

Ανησυχία στα όρια της απαισιοδοξίας

Αγνωστο πόσοι από τους πολίτες έχουν αντιληφθεί ότι οι επόμενοι τρεις μήνες είναι εξαιρετικά κρίσιμοι για την οικονομική επιβίωση της χώρας, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Οι ελεγκτές της τρόικας το υπονόησαν εμμέσως πλην σαφώς στην ανακοίνωση που εξέδωσαν και στις συνεντεύξεις που παραχώρησαν, ότι αυτή τη φορά δεν έφυγαν ικανοποιημένοι από την Αθήνα. Διαπίστωσαν αποκλίσεις από τους στόχους, καθυστερήσεις στην προώθηση μεταρρυθμίσεων και απροθυμία από την πλευρά πολλών κυβερνητικών στελεχών να εφαρμόσουν τους όρους το Μνημονίου. Ηταν προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους προς τα έξω, αλλά ιδιαίτερα αυστηροί στις συνομιλίες τους με τα κυβερνητικά στελέχη. Αυτό έγινε αισθητό από τα μίντια, που σε ένα βαθμό μετέδωσαν το κλίμα στην κοινή γνώμη. Ομως δεν είναι αρκετό.

Παράγοντες που παρακολουθούν από κοντά την οικονομία και είναι σε θέση να γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα και οικονομικά μεγέθη θεωρούν απαραίτητο να εκθέσει η κυβέρνηση την πλήρη πραγματικότητα, σε όλη της την έκταση και το βάθος, στον ελληνικό λαό. Πιστεύουν ότι, ενώ η προσπάθεια εξυγίανσης ξεκίνησε καλά, από κάποια στιγμή και μετά η κυβέρνηση έδειξε έντονα σημάδια «κόπωσης», και ταυτίζουν χρονικά αυτή τη στιγμή με τον ανασχηματισμό. Και δεν κρύβουν βέβαια την ανησυχία τους για τη συνέχεια…

Το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον αν η ανησυχία μετατρέπεται ήδη σε απαισιοδοξία. Οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν μέσα στους τρεις επόμενους μήνες αγγίζουν κεκτημένα και νοοτροπίες πολλών ετών, η πλειονότητα του κόσμου πρέπει να καταλάβει ότι «δεν υπάρχει περαιτέρω» αν δεν αλλάξουν πάρα πολλά από τα μέχρι τώρα δεδομένα, οι συντεχνίες και οι συνδικαλιστές δείχνουν να πορεύονται σαν η χώρα να βρίσκεται ακόμη στην εποχή της «φούσκας», τα κόμματα της αντιπολίτευσης ζουν στον κόσμο τους και προσδοκούν κέρδη από την κατάρρευση, λες και δεν θα τα πάρει και αυτά η μπάλα, και η κυβέρνηση παραμένει ασυντόνιστη, αμφίθυμη, περίφοβη και, σε αρκετούς ζωτικούς τομείς, ανίκανη.

Χαρακτηριστική ήταν η εικόνα της πολιτικής ηγεσίας του αρμόδιου υπουργείου για την ενέργεια, οι οποίοι κάθονταν σαν περίτρομα σχολιαρόπαιδα που τα μάλωναν, μπροστά στον αρχισυνδικαλιστή της ΔΕΗ, την ώρα που εκείνος εκτόξευε απειλές και εξαπέλυε μύδρους προς πάσα κατεύθυνση μέσα από το γραφείο της υπουργού. Δεν χρειάζεται επίσης να είναι κανείς Αϊνστάιν για να καταλάβει ότι η απεργία των υπαλλήλων των δήμων που μαζεύουν τα σκουπίδια έχει φέτος, εκτός των άλλων, στόχο να προειδοποιήσει και να τρομοκρατήσει τις νέες ηγεσίες των δήμων που αναλαμβάνουν από την 1η Ιανουαρίου.

Ολα αυτά δικαιολογούν την ανησυχία και ακόμη περισσότερο δικαιολογούν την απαισιοδοξία που επικρατεί σε ορισμένους κύκλους. Και πάντως, αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό της για να περικόψει δαπάνες (με κατάργηση άχρηστων οργανισμών και υπηρεσιών), να προωθήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις τιθασεύοντας τους συνδικαλιστές που υποτίθεται ότι πρόσκεινται σε αυτήν (στην πραγματικότητα ανήκουν μόνο στους εαυτούς τους και στις συντεχνίες) και να αυξήσει τα έσοδα, δίνοντας ταυτόχρονα μια αίσθηση δικαιοσύνης, τέταρτη δόση δανείου δεν θα πάρουμε, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τελεία και παύλα.