ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Και για να πληρώσεις, ταλαιπωρείσαι

Κύριε διευθυντά

Το Ταμείο Σύνταξης Αυτασφάλισης Υγειονομικών έπαψε να λαμβάνει μετρητά χρήματα για την ασφαλιστική μας κάλυψη και πληρώνεται μόνο μέσω τραπέζης. Πολύ καλά κάνει (άλλωστε μεταξύ μας κυκλοφορούν ουκ ολίγοι ληστές).

Η παροχή όμως της σχετικής πληροφορίας ως προς το ποσόν της εξάμηνης ασφάλειας είναι πρακτικά αδύνατη. Επί 1,5 ώρα (08.45 μέχρι 10.20) την 16η τ.μ. προσπαθούσα να έλθω σε επαφή με κάποιον αρμόδιο του ΤΣΑΥ, αλλά τα τηλέφωνα δεν απαντούσαν ή ήταν κατειλημμένα (εκτός και αν οι υπάλληλοι απεργούσαν, συνήθεια άλλωστε του συρμού).

Ας σημειωθεί ότι η σχετική ταχυδρομική ειδοποίηση για την εξάμηνη ταμειακή υποχρέωσή μας έρχεται πάντα με καθυστέρηση (ίσως και εσκεμμένα για να εισπράξει το Ταμείο το ανάλογο πρόστιμο).

Και να σκεφθείτε ότι την εν λόγω ταλαιπωρία υφίσταται κάποιος προκειμένου να… πληρώσει! Φαντασθείτε ποια θα είναι όταν θα θελήσει να… εισπράξει (αν βέβαια υπάρχουν λεφτά!).

Κωνσταντινος Δ. Μαλλιος / Καρδιολόγος / Αθήνα

Η εμπέδωση της ομαλότητας

Κύριε διευθυντά

Χάρηκα στο φύλλο της «Καθημερινής» της 2-3 Ιουλίου 2011 το άρθρο του καθηγητού Θεόδωρου Κουλουμπή με τον ελκυστικό τίτλο «Ο Θεόδωρος Πάγκαλος και η πολιτική επιστήμη». Ας μου συγχωρηθούν λοιπόν και δυο-τρεις παρεμβάσεις, προς χρήση και από τους «ιστορικούς της επόμενης και της μεθεπόμενης γενεάς».

Πράγματι, ο φίλος μου από την Κατοχή, αν και αρκετά πρεσβύτερός μου, Κωνσταντίνος Καραμανλής συνέβαλε από το 1974 και ύστερα στην εμπέδωση της πολιτικής ομαλότητας, με την εξουδετέρωση των καταλοίπων της από το 1967 δικτατορίας και με «τη νομιμοποίηση των κομμουνιστών», και συνέβαλε αναμφίβολα στην ένταξη της Ελλάδος στην ομάδα «των εδραιωμένων δημοκρατιών» της Ευρώπης. Για την τριπλή αυτή συμμετοχή βοήθησε το σθένος του και το κύρος του. Αλλά η ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ τότε, και αυτό δεν πρέπει να πραγνωρίζεται, είναι προπάντων κατόρθωμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Αυτός, ο και ιστορικός του ευρωπαϊκού πνεύματος, με τη χαρισματική του προσωπικότητα, με την ευρωπαϊκή επιστημοσύνη του, με την έξοχη ευφράδειά του, επέτυχε, ταξιδεύοντας επανειλημμένα έξω της Ελλάδος, να κερδίσει την υψηλή εκτίμηση και την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων ηγετών και τελικά την επίσημη συναίνεσή των για την εισδοχή της Ελλάδος στην ΕΟΚ.

Η νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος είχε κριθεί από τον Καραμανλή ως απαραίτητη για την ακεραίωση της δημοκρατίας ήδη πριν επιστρέψει από τη Γαλλία στην Ελλάδα. Το υπόδειγμα της Γαλλίας, όπου το κομμουνιστικό κόμμα ήταν νόμιμο, υπήρξε ισχυρό κίνητρο για την απόφασή του να εξαλείψει το δημοκρατικό έλλειμμα του ελληνικού πολιτεύματος, που συνεπαγόταν η απαγόρευση λειτουργίας του κομμουνιστικού κόμματος. Και θυμούμαι τις συζητήσεις μας στο Παρίσι πριν από τον Ιούλιο του 1974 για το καίριο αυτό πολιτικό ζήτημα.

Αξίζει όμως να εξαρθεί και ότι ως πρωθυπουργός το 1975 ο Καραμανλής αψήφησε την ενδεχόμενη παρεξήγηση για έλλειψη σθένους ή για πιέσεις ξένων και αποδέχθηκε την πρόταση του υπουργού τότε Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Στεφανάκη να μετατραπεί σε ισόβια δεσμά η θανατική ποινή των πρωταιτίων της ανατροπής της δημοκρατίας τον Απρίλιο του 1967. Είχα τότε δημοσιεύσει, κατά προτροπή του υπουργού Στεφανάκη, στην εφημερίδα «Εθνος», άρθρο με πολλά επιχειρήματα εναντίον της καταδίκης σε θάνατο, χαρακτηρισμένης και ως αντισυνταγματικής, ενώ και απεύθυνα έκκληση «να μη μολυνθεί διά χύσεως αίματος η νεωστί ανιδρυθείσα δημοκρατία». Και το άρθρο μου αυτό αναγνώσθηκε στη συνεδρία του υπουργικού συμβουλίου.

Κ. Ι. Δεσποτοπουλος / Ακαδημαϊκός

Ο κ. Λοβέρδος και τα φάρμακα

Κύριε διευθυντά

Αφαίρεσα από τον τίτλο τη λέξη αίσχος που χρησιμοποίησα στις προηγούμενες επιστολές μου για να περιγράψω τα αισθήματά μου για τη διατήρηση ενός καθεστώτος προσδιορισμού των περιθωρίων κέρδους των φαρμακοποιών, που οδηγεί σε ετήσια δαπάνη του προϋπολογισμού της τάξης του 1,5 δισ. ευρώ. Ο υπουργός κ. Λοβέρδος με την επιστολή του («Κ» 8.7.2011) θεώρησε ότι η λέξη «αίσχος» δεν συνάδει με το υπόλοιπο περιεχόμενο και ύφος των επιστολών μου. Την αφαίρεσα για να μη στενοχωριέται, αλλά επιμένω στην επιχειρηματολογία μου και τον προτρέπω να αλλάξει πάραυτα το καθεστώς του περιθωρίου κέρδους των φαρμακοποιών. Τον προτρέπω επίσης να αντλήσει τις πληροφορίες του από ανεξάρτητους συμβούλους και όχι από συνδικαλιστές φαρμακοποιούς και να καταλήξει σε αποφάσεις που θα στηρίζονται στην πραγματικότητα και στην κοινή λογική.

Πρόσεξα ότι στην απάντησή του ο κ. Λοβέρδος άφησε ασχολίαστη την παρατήρησή μου ότι στην 4η αξιολόγηση της τρόικας (σελ. 36 του αγγλικού κειμένου) ζητείται να εφαρμοστεί ένα φθίνον σύστημα περιθωρίων ή και ένα σύστημα σταθερού σε ευρώ περιθωρίου αντί του δικού μας 35% στη χονδρική τιμή. Αυτό ακριβώς που εδώ και δύο χρόνια ζητώ και εγώ. Αναφέρεται ο κ. Λοβέρδος στη ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία οι φαρμακοποιοί θα επιστρέφουν ένα μέρος του περιθωρίου τους αναλόγως με τον τζίρο τους. Αντιγράφω και για το θέμα αυτό από την 4η αξιολόγηση της τρόικας: «Ο πρόσφατος νόμος όρισε την επιστροφή σε 4% επί της χονδρικής τιμής. Μικρό μέρος των επιστροφών έχει εισπραχθεί». Ισχυρίζεται, δηλαδή, ο κ. Λοβέρδος ότι αντιμετώπισε το πρόβλημα του εξωφρενικού περιθωρίου κέρδους μειώνοντας (στην καλύτερη περίπτωση) το 35% σε 31%. Αντί δηλαδή να κερδίζουν από τη λίστα των 400 φαρμάκων του δελτίου τιμών από 87,57 ευρώ για το φθηνότερο και 3.926,01 ευρώ για το ακριβότερο, όπως είχα γράψει, να περιοριστούν σε 77,56 και 3.477,32 αντιστοίχως. Επαναλαμβάνω ότι για κανένα φάρμακο -κατά τη γνώμη μου βέβαια- δεν δικαιολογείται περιθώριο φαρμακοποιού μεγαλύτερο από 25 ευρώ (15,5 ευρώ στη Σουηδία)! Στη Σουηδία, παρατηρεί ο κ. Λοβέρδος για τους επιμελείς -όπως γράφει- αναγνώστες της «Καθημερινής», «τα φαρμακεία αποτελούν μια κρατική αλυσίδα στα οποία ο φαρμακοποιός πληρώνεται μόνο για την υπηρεσία και όχι για δαπάνες κεφαλαίου και συντήρησης του φαρμακείου». Αυτή είναι η παράγραφος που με ώθησε να τον προτρέψω να μη συμβουλεύεται συνδικαλιστές φαρμακοποιούς. Εξηγώ: στην «Καθημερινή» της 29/9/2010 δημοσιεύτηκε επιστολή του αντιπροέδρου του Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου κ. Θεοδοσιάδη με τον ίδιο ισχυρισμό. Στην «Καθημερινή» της 1/10/2010 απάντησα στον κ. Θεοδοσιάδη ότι τα φαρμακεία στη Σουηδία ιδιωτικοποιήθηκαν την 1/7/2009 και ότι σήμερα -με τα ιδιωτικά φαρμακεία- ισχύει το σύστημα περιθωρίων που έχω περιγράψει. Και αν τα περιθώρια είναι αρκετά για τους Σουηδούς, γιατί δεν είναι για μας; Οπως σημείωσα και στην τελευταία μου επιστολή, ο κ. Λοβέρδος δεν φαίνεται να επιθυμεί να αλλάξει το ισχύον καθεστώς για τα φαρμακεία. Είναι κρίμα. Οι πραγματικές συνθήκες της οικονομίας θα φέρουν την αλλαγή πιο βίαια και πιο ανεξέλεγκτα.

Στεφανος Μανος

Νόμος πλαίσιο

Κύριε διευθυντά

Ηπροδημοσίευση του νέου νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ είναι η αιτία αυτής της επιστολής. Κατ’ αρχήν θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι μετά μια μακρά διαδρομή στο ΑΠΘ (1963-2005, ως άμισθος βοηθός, επιμελητής, λέκτορας μέχρι και καθηγητής) μπορώ να έχω γνώμη χωρίς να θεωρηθεί ότι κινούμαι από ίδιον όφελος. Αλλωστε, στη μακρά αυτή χρονική περίοδο δεν κατέλαβα ουδεμία δημόσια ή ιδιωτική θέση, ενώ από το 1983 διέκοψα και κάθε επαγγελματική εξωπανεπιστημιακή απασχόληση. Διαπράττεται και πάλι το λάθος τού Ν. 1268/82 όπου μεταφέρθηκε άκριτα ένα μοντέλο πανεπιστημιακό, το οποίο δεν είχε καμιά σχέση σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο με τη χώρα μας.

Θα επικεντρώσω την αντίρρησή μου στο θέμα των εξ Εσπερίας ειδικών, οι οποίοι θα μας καταδείξουν το ορθώς διοικείν ενός ΑΕΙ. Δυστυχώς και πάλι γίνεται προσπάθεια μεταφύτευσης ενός συστήματος άλλων περιβαλλοντικών συνθηκών. Εξηγούμαι. Στη μακρά σταδιοδρομία μου είχα ακροατήρια των 300-500 φοιτητών, χρηματοδότηση έρευνας μηδαμινή -της τάξης των 500 ευρώ- χρηματοδότηση βιβλιοθήκης-εξοπλισμού της αυτής τάξης μεγέθους.

Οι ερχόμενοι ως σωτήρες έχουν δουλέψει και αναδειχθεί σε παρόμοιες συνθήκες;

Κάποτε περιμέναμε το φως εξ Ανατολών, τώρα ήρθε η ώρα του εκ Δυσμών.

Το 1988 δημιουργήσαμε το Εργαστήριο Οδοποιίας, του οποίου ο εξοπλισμός επιτεύχθηκε χάρις στα κονδύλια του ΤΣΜΕΔΕ, πέραν του ότι η ίδρυσή του χρειάστηκε 3 χρόνια και μέχρι την αποχώρησή μου δεν είχε προσωπικό. Με αυτές τις συνθήκες, τις οποίες η κ. Υπουργός γνωρίζει άριστα, διότι ήταν φοιτήτρια του τμήματός μας και με τον επιβαρυντικό παράγοντα μιας άμετρης εισαγωγής υποψηφίων, πιστεύει κάνεις ότι θα υπάρξει θεαματική βελτίωση;

Βεβαίως αξιολόγηση, βεβαίως δικλίδες ασφαλείας για την εκλογή του ΔΕΠ, αλλά το μείζον, η ορθή και βελτιωμένη λειτουργία, δεν επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο.

Θα ήμουν διατεθειμένος να εργασθώ χωρίς αμοιβή για την εκπαίδευση των φοιτητών -διορθώσεις θεμάτων, διπλωματικές εργασίες, κ.λπ.- διότι πιστεύω στο Πανεπιστήμιο.

Γεωργιος Τσωχος / Ομότ. καθ. ΑΠΘ