ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα θλιβερά και τα ευτράπελα των επαναλήψεων

Τώρα το καλοκαίρι οι τηλεθεατές το έχουν πάρει απόφαση: έχουν πάψει να γυρεύουν κάτι που να τους αρέσει και απλώς αναζητούν κάτι που τουλάχιστον βλέπεται ή ψιλοβλέπεται.

Μόνο γκρίνια και παράπονα ακούω από τους φίλους και γνωστούς που δεν παραθερίζουν, αλλά έχουν μείνει στην πόλη και προσπαθούν να χαλαρώσουν βλέποντας λίγη τηλεόραση. Οι εκπομπές που κουτσοβλέπονται είναι ελάχιστες, λένε οι περισσότεροι.

Αρκετά είναι τα θλιβερά αλλά και τα ευτράπελα των επαναλήψεων. Από τη ναφθαλίνη έβγαλε το Mega το «Πολύ την Κυριακή», ένα σόου που είχε προβληθεί πριν από πέντε – έξι χρόνια. Σε μια στιγμή ο Γρηγόρης Αρναούτογλου εκφωνεί ένα φλογερό λογύδριο κατά της ανεργίας, καθώς σε ένα ελληνικό αεροδρόμιο τυχαία είχε συναντήσει δύο (2) νέους από την επαρχία που πήγαιναν στο εξωτερικό για να καζαντίσουν. «Μα είναι δυνατόν στην Ελλάδα του 21ου αιώνα να υπάρχουν άνεργοι;» αναρωτιέται με πάθος ο παρουσιαστής – κι εμείς αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε ο ίδιος σήμερα όταν η ανεργία στους νέους έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις. Σε ένα επεισόδιο του «Εχει γούστο» (ΝΕΤ, σε επανάληψη), η Μπήλιω Τσουκαλά μάς πληροφορεί ότι η κηδεία του Τάσου Ζωγράφου «θα γίνει μεθαύριο». Μόνο που ο σπουδαίος αυτός ζωγράφος και σκηνογράφος πέθανε και κηδεύτηκε φέτος τον Απρίλιο κι έτσι αυτή η θερινή ανακοίνωση της κηδείας του θυμίζει την ταινία «Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα».

Αν κάποιο βράδυ δείτε, και πάλι σε επανάληψη, κάποιο επεισόδιο της σειράς του Alter «Η λίμνη των στεναγμών», που αναφέρεται στην ιστορία του Αλή Πασά και της κυρά Φροσύνης, θα νομίσετε ότι βλέπετε μια κακότεχνη ελληνική ταινία του ’50, αλλά σε έγχρωμη κόπια. Παιδαριώδεις και στομφώδεις είναι οι διάλογοι και διόλου πειστικά τα κοστούμια και τα σκηνικά. «Φέρτε μου μια λίμνη να πνιγώ!» εύχεται ο τηλεθεατής, αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει ντελίβερι λιμνών και ποταμών.

Τι κάνει ο δόλιος άνθρωπος, ο δόλιος ηθοποιός για το μεροκάματο, σκέφτεται κανείς όταν βλέπει τις παιδαριώδεις και άλλο τόσο πρωτόγονες «Οικογενειακές ιστορίες» (σε επανάληψη, Αlpha). Εδώ οι ηθοποιοί παίζουν σαν να ήταν παίχτες ριάλιτι, δηλαδή αναπαριστάνουν ιστορίες που γράφει η ζωή παίζοντας σαν ερασιτέχνες – και προφανώς αμείβονται σαν ερασιτέχνες ή κομπάρσοι, αφού ακόμα και τα ονόματά τους δεν αναφέρονται στα credits. Η εκπομπή αυτή είναι τόσο τριτοκοσμική και προχειροφτιαγμένη, που αποτελεί προσβολή όχι μόνο για τους τηλεθεατές αλλά και για την τέχνη του ηθοποιού.