ΑΠΟΨΕΙΣ

Προσδοκίες και φόβοι

Δεν έχει ακόμη μετρηθεί το μέγεθος των προσδοκιών των Ελλήνων πολιτών που διαθέτουν και λειτουργούν με στοιχειώδη λογική από την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λουκά Παπαδήμο. Είναι πολύ πιθανό αρκετοί να τρέφουν μεγάλες ελπίδες, θα υπάρχουν οι επιφυλακτικοί που έχουν δει επανειλημμένα τις ελπίδες τους να διαψεύδονται και κάποιοι που είναι απαισιόδοξοι. Γι’ αυτό και πρέπει να μπουν κάποια πράγματα στη σειρά, στο πλαίσιο «της ενότητας, της συνεννόησης και της σύνεσης», όπως είπε ο ίδιος στις πρώτες δηλώσεις του, έξω από το μέγαρο της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κόμματα εξουσίας σύρθηκαν κυριολεκτικά στην επιλογή του Λουκά Παπαδήμου ως πρωθυπουργού της νέας κυβέρνησης, όπως άλλωστε με το ζόρι κυριολεκτικά είχαν προηγουμένως συμφωνήσει για την αναγκαιότητα του σχηματισμού της. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτά συνέβησαν γιατί η ελληνική πολιτική τάξη δεν έχει κουλτούρα συμβιβασμών και συμμετοχής σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Στη συγκεκριμένη πάντως περίπτωση, δεν είχε ούτε τη βούληση, παρά το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται ήδη σε ελεύθερη πτώση προς την άβυσσο.

Το ευτύχημα είναι ότι υπό την πίεση του πιο «ευρωπαϊκού» μέρους της κοινής γνώμης και του πολιτικού προσωπικού και έπειτα από τρομερές παλινωδίες, αλλά και γελοιότητες, οι αρχηγοί των τριών αστικών κομμάτων της Βουλής αναγκάστηκαν να δεχθούν την πιο λογική για τη σημερινή συγκυρία επιλογή, από τη στιγμή που ο Λ. Παπαδήμος δήλωσε «παρών». Στην πραγματικότητα δεν τον ήθελαν, για διάφορους λόγους, ούτε οι ίδιοι ούτε κάποιοι κομματικοί «βαρόνοι», ασχέτως αν εκ των υστέρων προσπάθησαν οι πάντες να πείσουν ότι ποτέ δεν είχαν αντίρρηση. Αποδείχθηκε, έτσι, για άλλη μια φορά ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα αδυνατεί να εξορθολογίσει τη σκέψη και τη λειτουργία του, προσπαθεί να ξεφύγει από τη λογική και δημιουργεί χαοτικές καταστάσεις σαν αυτή που ζήσαμε όλη την περασμένη εβδομάδα.

Τέλος πάντων, με την επιλογή του Λ. Παπαδήμου, εστάλη σήμα στις Βρυξέλλες και τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι τα ελληνικά αστικά κόμματα, που εκπροσωπούν την πλειοψηφία των πολιτών, στηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική, αναλαμβάνουν τις ευθύνες και θέλουν να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη. Η διαδρομή του νέου πρωθυπουργού εγγυάται την αξιοπιστία του εγχειρήματος. Είναι γνωστό ότι μιλάει την ίδια «γλώσσα» με τους Ευρωπαίους και την Κομισιόν, άρα αποκαθιστά την επικοινωνία μαζί τους και δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων. Αλλωστε, στις πρώτες του δηλώσεις δεν άφησε καμία αμφιβολία για τις απόψεις του. Οτι δηλαδή μόνο με την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη μπορούν να αντιμετωπισθούν τα φοβερά οικονομικά προβλήματα της χώρας.

Στο ερώτημα ποιες είναι οι πιθανότητες να πετύχει η νέα κυβέρνηση στην αποστολή της, κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση με βεβαιότητα. Πάρα πολλά, αν όχι όλα, θα εξαρτηθούν από τη διάθεση των αρχηγών και των κομμάτων που αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε αυτήν και να την στηρίξουν. Αν οι εκπεφρασμένες προθέσεις τους είναι ειλικρινείς και βοηθήσουν, ίσως η χώρα μπει σε μια σταθερή πορεία, εφόσον κατορθώσει η Ευρωζώνη να ξεπεράσει την κρίση που την απειλεί. Με δεδομένη όμως την εμπειρία από τη συμπεριφορά των κομμάτων στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, δεν αποκλείεται να προσπαθήσουν να πριονίσουν κυριολεκτικά τον Λ. Παπαδήμο. Σε κάτι τέτοιο παραπέμπουν το μέγεθος και πολλά από τα πρόσωπα της κυβέρνησης που συγκροτήθηκε.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παραγοντίσκοι διαφορετικών προελεύσεων προσπαθούν ήδη να του κολλήσουν τη «ρετσινιά» του τραπεζίτη. Δεν έχει σημασία γι’ αυτούς ότι ο άνθρωπος έχει θητεύσει αποκλειστικά και μόνο στην Τράπεζα της Ελλάδος και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Παίζουν όμως «εν ου παικτοίς» γιατί ο Λ. Παπαδήμος δήλωσε αμέσως ότι δεν είναι πολιτικός και ανέλαβε να διεκπεραιώσει μια συγκεκριμένη δουλειά σε περιορισμένο χρόνο, να διατηρήσει τη χώρα στη ρότα της Ευρωζώνης. Με τα υπόλοιπα δεν θα ασχοληθεί! Αν κάποιοι είχαν προσδοκίες ή φόβους ότι ανατέλλει ένας νέος πολιτικός ηγέτης, ας ηρεμήσουν.