ΑΠΟΨΕΙΣ

Γραμματα Αναγνωστων

Πολιτισμός σκουπιδιών

Κύριε διευθυντά

Το Πολιτιστικό Κέντρο των υπαλλήλων του OTE φέρει στην πλευρά της οδού 3ης Σεπτεμβρίου ένα λοξό αρχιτεκτόνημα ύψους περίπου ενός μέτρου. Για την προστασία αυτής της δημιουργούμενης εσοχής, έχει τοποθετηθεί από 10ετίας και πλέον κάλυμμα από συρματόπλεγμα. Στον χώρο αυτόν, συγκεντρώνονται πάσης φύσεως απορριπτόμενα σκουπίδια.

Το Πολιτιστικό αυτό Κέντρο ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να βάλει την ή τις καθαρίστριες που διαθέτει να καθαρίσουν το πεζοδρόμιό του, ούτε τον εντός του συρματοπλέγματος δημιουργούμενο σκουπιδότοπο, ωσάν να μην του ανήκει, παρά τις προφορικές και γραπτές παρακλήσεις των γειτόνων. Ας το πράξουν, δίνοντας το καλό παράδειγμα, ως πολιτιστικό δημιούργημα που είναι. Καλό θα είναι επίσης να χρωματιστεί αυτό το τσιμεντένιο τεχνούργημα, αφού το πλαστικό χρώμα που είχε, έχει ξεφτίσει και κρέμεται στον αέρα.

Θεοδωρος I. Μπερτζελετος / Αθήνα

Τα άλογα της Ιστορίας χλιμιντρίζουν

Κύριε διευθυντά

Οπως η πλειοψηφία των Ελλήνων, ανέμενα και εγώ ότι μετά τις εκλογές της 17η/6/2012 και με το δεδομένο αποτέλεσμα, η χώρα μας θα αποκτούσε μια πράγματι κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης.

Με την ορισθείσα κυβέρνηση αισθάνομαι ότι μια απρόσμενη φάρσα και ένας απίστευτος κυβερνητικός τραγέλαφος κατατρώγει και πάλι την πατρίδα μας. Δυστυχώς, μέσα από περίεργους και αλλοπρόσαλους κομματικούς τακτικισμούς, η νέα κυβέρνηση δεν φαίνεται να εκφράζει το πνεύμα της εθνικής σωτηρίας και της νέας πορείας. Για τη θέση μου αυτή έχω τα ακόλουθα επιχειρήματα:

1. H κυβέρνηση έχει περισσότερο μονοκομματικό χαρακτήρα και δομή, αφού σ’ αυτή κυριαρχεί τόσο ποιοτικά, όσο και ποσοτικά η Ν.Δ., η οποία όμως συγκέντρωσε την προτίμηση ενός περιορισμένου μέρους του εκλογικού σώματος. H παράταξη αυτή έχει τεράστιες ευθύνες για την τραγική κατάσταση που περιήλθε η χώρα, τόσο κατά την περίοδο 2004 – 2009, όσο και μετά, με τη λαϊκίστικη και προσωποκεντρική πολιτική της. Από πού και σε ποια πολιτική βάση επανήλθε για να σώσει τη χώρα; Γιατί μια τέτοια κυβέρνηση είναι εθνικού χαρακτήρα;

2.Τα στελέχη που συγκροτούν την κυβέρνηση στη μεγάλη τους πλειοψηφία ανήκουν στη στενή αρχηγική ομάδα της Ν.Δ. Δεν εκφράζουν το ενιαίο, συλλογικό και ευρύτερο χώρο της παράταξης αυτής. Εγιναν υπουργικά στελέχη επιβραβευόμενα για τις ιδιαίτερες υπηρεσίες που προσέφεραν στον αρχηγό τους για την κατάκτηση της ηγεσίας.

3.Βασικοί υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης υπήρξαν τα κατ’ εξοχήν αποτυχημένα στελέχη της κυβέρνησης Καραμανλή. Με ποια κριτήρια επανήλθαν στην εξουσία και ποια εχέγγυα παρέχουν για την αποτελεσματική λειτουργία της νέας κυβέρνησης;

4. Στα βιογραφικά των υπουργικών στελεχών κυριαρχούν τα κομματικά στοιχεία, οι δε λίγοι τεχνοκράτες υπουργοί εμφανίζονται αποδυναμωμένοι και ασυντόνιστοι, με τεχνοκρατικά προσόντα που δεν αντιστοιχούν ίσως στο έργο των υπουργείων τους.

5. Τέλος, τα δύο άλλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) φαίνεται να προτιμούν έναν αφανή, άχρωμο και πονηρό ρόλο. Στήνουν παγίδες στο «αντισυμβαλλόμενο» κόμμα (Ν.Δ.) ή απλώς παίζουν το ρόλο του «μοιραίου» και «άβουλου» που οδηγούν και οδηγούνται στην καταστροφή;

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα η κυβέρνηση πορεύεται γυμνή από λόγο καθαρμού και προσδοκία αναγέννησης. Οι δημιουργοί της που τόλμησαν να σκεφθούν, αλλά και να αποφασίσουν τη συγκρότησή της, σε περίοδο κρίσης, με τέτοια κριτήρια, μας κάνουν όλους να αισθανόμεθα ντροπή και φόβο. Αγωνία γιά το μέλλον. H κυβέρνηση αυτή δεν εκφράζει το πνεύμα των εκλογών της 17η/6/12. Δεν μπορεί να συνεγείρει τον ελληνικό λαό σε μια νέα πορεία ανάτασης και δημιουργίας. Αναπαράγει και διευρύνει τα αίτια που οδήγησαν στην παρακμή. Είναι κυβέρνηση της παρέας, του αμοραλισμού, της διαφθοράς και του παραγοντισμού. Πρόκειται για μια μοιραία «τρικλοποδιά» της Ιστορίας με απρόσμενες συνέπειες. Γι’ αυτό και είναι περισσότερο κυβέρνηση πολιτικής και εθνικής καταισχύνης, παρά κυβέρνηση ενότητας και εθνικής σωτηρίας.

Γι’ αυτό και πρέπει το ταχύτερο να αποδομηθεί. Πράγματι τα άλογα της Ιστορίας χλιμιντρίζουν, για την απευκταία οικονομική και εθνική τραγωδία.

Ανθιμος Χαϊντουτης / Διδάσκαλος / Γουδί, Αθήνα

Εμφύλιος και «Λαϊκές Δημοκρατίες»

Κύριε διευθυντά

Εχω μια βιωματική προσέγγιση με τον Εμφύλιο. Τεσσάρων – πέντε ετών βρέθηκα από τα βουνά της Μουργκάνας στους κάμπους της «Λαϊκής Δημοκρατίας» της Ουγγαρίας. Επρόκειτο για μια βίαιη απαγωγή των πληθυσμών της Μουργκάνας από τις εστίες τους -τον Σεπτέμβριο του 1948- και τη μεταφορά τους στις «Λαϊκές Δημοκρατίας». Ημασταν όμηροι των ανταρτών του ΔΣΕ και μας έσερναν μαζί τους σαν «λάφυρα» του «απελευθερωτικού» τους αγώνα. Ετσι η τύχη μας είχε περιέλθει στην απόλυτη εξουσία των ανταρτών.

Εκτιμώ ότι το ποσοστό αυτό δηλ. των βιαίως απαχθέντων, κυμαίνεται από 30% μέχρι ίσως 50% επί του συνόλου των ευρεθέντων στις «Λαϊκές Δημοκρατίες».

Για τις δεκάδες όμως ιστορικούς που αναδείχθηκαν στους άσωτους καιρούς της θλιβερής μεταπολίτευσης -οι εξαιρέσεις ελάχιστες, αλλά πολύ δυνατές- αυτή η πλευρά του Εμφυλίου αγνοείται, παραμένει στις «κρύπτες της Ιστορίας», όπως θα έλεγε ο Πάμπλο ή Μιχ. Ράπτης, οι οποίες όλες πλέον ευρίσκονται στην αριστερή όχθη. Ετσι γεγονότα του Εμφυλίου, όπως το «Κατίν» της Μουργκάνας, η διαδήλωση των Ελλήνων ομήρων των ανταρτών, μπροστά στο ουγγρικό Κοινοβούλιο, τον Νοέμβριο του 1953, με την οποίαν εξέφραζαν την επιθυμία τους να επιστρέψουν στην Ελλάδα, απ’ όπου είχαν απαχθεί, από τους αντάρτες του ΔΣΕ. Ουδέποτε ερευνήθησαν από τους ποικιλώνυμους ιστορικούς της μεταπολίτευσης, ούτε αναρωτήθηκαν γιατί το KKE προωθούσε στη «Λαοκρατική» Ανατολική Γερμανία παιδιά ηλικίας 12 – 16 ετών χωρίς την παρουσία των γονέων τους, ακόμα και εάν αυτοί ήσαν πιστά μέλη του κόμματος… Αναλίσκονται να αναπαράγουν άκριτα και θα έλεγα επιπόλαια τους μύθους, τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες της Αριστεράς, που επέβαλε και εμπέδωσε η κουλτούρα της Μεταπολίτευσης με μια τάση να μην αμφισβητείται παν προερχόμενο εκ της Αριστεράς, αλλά και να μην αποκαλύπτονται οι σκοτεινές πλευρές της.

Ετσι και το κείμενο της «K» της 15.7.2012 βασικά κινείται σ’ αυτό το πλαίσιο. H εντύπωση που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι ότι το σύνολο όσων βρέθηκαν στις «Λαϊκές Δημοκρατίες» κατέφυγαν, σ’ αυτές, οικειοθελώς…

Αλλά όπως θα έλεγε και ο αρχαίος Λιβάνιος: «Αλλ’ η γε αλήθεια ζη πολλών ψευδομένων στομάτων ισχυροτέρα».

Αντωνης N. Βενέτης / Επίτιμος Δικηγόρος

Λόγια και έργα μεγάλων ανδρών

Κύριε διευθυντά

Με την ευκαιρία της νέας δανειακής σύμβασης καλό θα ήταν να θυμηθούμε και τους προγόνους μας, ίσως διδαχθούμε κάποτε από αυτούς.

1. Σόλων, νομοθέτης και ποιητής, 6ος π.Χ. αι. «Εκανε νόμο (Σεισάχθεια=σείω το άχθος) και ελευθέρωσε όσους είχαν γίνει δούλοι, λόγω αδυναμίας τους να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Στην αρχαία Αθήνα, ως γνωστόν, γίνονταν δούλοι όσοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους».

2. Μένανδρος, ποιητής 4ος π.Χ. αι. «Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί».

3. Πλούταρχος, συγγραφέας, 1ος μ.Χ. αι. «Το δανείζεσθαι της εσχάτης αφροσύνης και μαλακίας εστίν».

4. Μέγας Βασίλειος, άγιος της Εκκλησίας, 4ος μ.Χ. αι. «Οποιος δανείζεται και δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του, εκουσίως γίνεται δούλος για όλη του τη ζωή».

5. Γρηγόριος ο Νύσσης, άγιος της Εκκλησίας, 4ος μ.Χ. αι. «Πολλά θύματα των δανειστών αυτοκτονούν διότι θεωρούν τον θάνατο ελαφρότερο από τον δανειστή».

6. Γεώργιος Ανδρ. Παπανδρέου, πρώην πρωθυπουργός, 21ος μ.Χ. αι. «Κατόρθωσε να πάρει για την Ελλάδα το μεγαλύτερο δάνειο που είχε δοθεί ποτέ στην Ιστορία και καυχάται διά αυτό».

7. Γεώργιος Σουρής, ποιητής, 20ός μ.Χ. αι. «Δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς.

Ω, Ελλάς ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα»

Δρ. Βασιλειος Μπελλιος / Γυναικολόγος

Τα αυθαίρετα

Κύριε διευθυντά

Η πολιτεία θέλησε κάποτε να αντιμετωπίσει και την αυθαίρετη δόμηση που είναι διάσπαρτη σε όλη την Ελλάδα, αλλά φέρνει και χρήματα – πρόστιμα στα φτωχά ταμεία της.

Εξέδωσε τους νόμους για τους ημιυπαίθριους, καθώς και για τις παράνομες κατασκευές ή επεκτάσεις. Σχετικά με τη δεύτερη περίπτωση διατυπώνεται η απορία γιατί ενώ έχουν πολλοί πολίτες πληρώσει το προβλεπόμενο πρόστιμο (αρκετά τσουχτερό για την εποχή), εδώ και αρκετούς μήνες, δεν ολοκληρώνεται η διαδικασία. «Δεν άνοιξε το σύστημα» λέει το ΥΠΕΚΑ. Ετσι, αφ’ ενός μεν οι έμπλεκόμενοι δεν είναι νόμιμοι έναντι της ΔΟΥ και του E9 και αφ’ ετέρου στερούνται του δικαιώματος μεταβιβάσεως – πωλήσεως του αυθαιρέτου όπως ο νόμος ορίζει.

Να παρακαλέσουμε μέσω της «Καθημερινής» τη νέα ηγεσία του ΥΠΕΚΑ να επαναφέρει για ρύθμιση το πρόβλημα;

Ο. Σακελλαριου / Θεσσαλονίκη