ΑΠΟΨΕΙΣ

Πιο χαμηλά… Yo!

Οσο πιο βαθύ είναι το ντεκολτέ, τόσο πιο ρηχό είναι το τραγούδι. Το διαπιστώνει ο θεατής σαν παρακολουθεί όλα αυτά τα βιντεοκλίπ που φτιάχτηκαν για το κοινό της τηλεόρασης. Ενα να δεις, εθίζεσαι περιμένοντας το δεύτερο και το τρίτο, σε ένα φεστιβάλ τεστοστερόνης, με τακτικές και σκηνοθετημένα σενάρια που προβάλλουν τα σεξιστικά πρότυπα παρά την έννοια της ακρόασης. Χαίρονται τα μάτια, κάνουν πάρτι οι αισθήσεις, για τις δικές μας Ριάνα και Μάιλι Σάιρους, στα ελληνικά βέβαια όρια, που σχεδόν επιβάλλουν στο ελληνικό τραγούδι να παίζει με την οφθαλμολαγνεία.

Ετσι έχει θέση ένα είδος τραγουδιού στην τηλεόραση. Αν κυλιέται στα μεταξωτά σεντόνια, αν ντύνεται σέξι μοιράζοντας υποσχέσεις με δευτεραγωνιστή τη μελωδία. «Δεν θέλω άλλο ήρωα πια» είναι ο τίτλος του νέου βιντεοκλίπ της Ελενας Παπαρίζου που χαϊδεύεται τραγουδώντας ξαπλωμένη «όλα πήραν φωτιά», ύστερα δροσίζεται και τούμπαλιν. Και εκεί που περιμένεις τι άλλο θα δεις, να και η Τάμτα να περιφέρεται στον δρόμο με το μαγιό και από κοντά ο «Μηδενιστής», Παναγιώτης Μπουγάς το πραγματικό του όνομα, με χιπ χοπ εσάνς, μαύρο κοστούμι και κινήσεις ράπερ.

Αυτό είναι το άλλο αξιοπερίεργο της οπτικοποίησης του τραγουδιού της κατανάλωσης. Οσο οι γυναίκες εκπρόσωποί του γδύνονται προτάσσοντας μπούστο, καλογυμνασμένα πόδια, τέλεια κορμιά, μισόγυμνες πόζες και σενάρια που αγγίζουν το σοφτ πορνό, οι άντρες αντιγράφουν τις χαρακτηριστικές κινήσεις των ράπερ. Κάθε νεόκοπος σταρ της πίστας και της λαϊκοπόπ οφείλει να γνωρίζει πώς κουνάνε τα χέρια οι συνάδελφοι της χιπ χοπ. Κι ας είναι ψεύτικο. Κι έτσι, από την κινησιολογία γεννιέται  ένα κωμικό υβρίδιο που ενώνει τα καμώματα στις πίστες της Πειραιώς με τα βιομηχανικά παράγωγα του ραπ. Αρκεί ο γυμνασμένος νεαρός που τυχαίνει να τραγουδάει καλά, να ξέρει να κουνάει το χέρι πάνω κάτω, σαν να λέει στον πιτσιρικά τηλεθεατή: Υο!

Μέχρι πρότινος ξυρίζονταν ολόκληροι. Τώρα η μόδα θέλει μούσι α λα Ταλιμπάν. Και πάνω απ’ όλα τατουάζ. Η κρίση βρήκε άλλες διεξόδους στα βιντεοκλίπ. Τα ακριβά σπίτια, οι πισίνες, τα αυτοκίνητα, τα εξωτικά τοπία μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Τώρα επιστρατεύθηκαν γκαράζ, βιομηχανικοί χώροι, ναυπηγεία, λιμάνια, εργοστάσια για να δείξουν ότι αρκούνται στα λίγα. Με κωμικά βέβαια αποτελέσματα. Ιδίως σαν βλέπεις τον Αντώνη Ρέμο να προσπαθεί να χωρέσει τα παραπανίσια κιλά στα νεανικά τι σερτ τραγουδώντας μαζί με τον Μάνο Πυροβολάκη «Μπορεί να βγω».

Γεμάτο στερεότυπα το ελληνικό τραγούδι στην τηλεόραση, όταν δεν βυθίζεται στις μιμήσεις υπογράφει στα λατινικά. Τamta, Rec, Demy… Προηγήθηκε ασφαλώς ο Notis. Και δυστυχώς, ακολουθούν πολλοί.