ΑΠΟΨΕΙΣ

Ποιος φταίει για την απόδραση;

Εάν θέταμε σε δημοσκόπηση το εξής απλό ερώτημα: «Οι Αρχές της χώρας οφείλουν να είναι επιφυλακτικές, αν όχι καχύποπτες, με τον Χριστόδουλο Ξηρό, ναι ή όχι;». Είναι βέβαιο ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε «ναι». Πρόκειται για πολίτη που καταδικάστηκε τελεσιδίκως σε ποινή έξι φορές ισόβια και 25ετή κάθειρξη. Είναι το στέλεχος της «17 Νοέμβρη» που ομολόγησε συμμετοχή σε επτά εκτελέσεις. Είναι επίσης ο κρατούμενος ο οποίος, σε αντίθεση με τους φυλακισμένους του κοινού ποινικού δικαίου, αυτοχαρακτηρίζεται «επαναστάτης». Δεν αισθάνεται ένοχος αλλά στρατιώτης ενός αγώνα εναντίον του συστήματος. Και το πιο πιθανό είναι πως η δική του δίψα για ελευθερία είναι πιο βασανιστική από των άλλων κρατουμένων, καθώς επιφυλάσσει για τον εαυτό του τον ρόλο του «ελευθερωτή»…

Αυτές οι απλούστατες σκέψεις φαίνεται ότι δεν πέρασαν ποτέ από το μυαλό όλων εκείνων των γραφειοκρατών που εμπλέκονται στην υπόθεση Χρ. Ξηρού. Ετσι μόνον εξηγείται γιατί του χορήγησαν σωρεία αδειών, αλλά και γιατί δεν μπήκαν στον κόπο να τον παρακολουθούν στοιχειωδώς, έτσι ώστε και την πιθανή του απόδραση να προλάβουν, αλλά και πρόσωπα που τον υποστηρίζουν να ανακαλύψουν. Με βάση πάντα την κοινή λογική, τρία τινά συμβαίνουν: α) Το κράτος έχει παραλύσει τελείως. β) Λειτουργεί αλλά υπηρετείται από αφελείς ή ανίκανους. γ) Κάποιο άλλο υπόγειο κράτος γνώριζε και δεν έκανε τίποτα.

Οποια εκδοχή και αν ισχύει, θα περίμενε κανείς εκ των υστέρων μια παραίτηση. Κάποια απόλυση. Αντ’ αυτού, αφού οι δύο υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης έριξαν εμμέσως ή αμέσως τις ευθύνες ο ένας στον άλλο, άρχισαν τα παιχνίδια επικοινωνίας. α) Αναγγέλθηκε η δημιουργία φυλακής υψίστης ασφαλείας. Ασχετο, καθότι ο Ξηρός έφυγε από την πόρτα, όχι από τα κάγκελα. β) Ανακοινώθηκε ότι θα αλλάξει ο τρόπος χορήγησης αδειών κρατουμένων. Κανείς όμως δεν σε υποχρεώνει να δίνεις άδεια σε κάποιον που είναι ύποπτος φυγής. γ) Πετάχτηκε το μπαλάκι στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν καταδικάζει απεριφράστως την τρομοκρατία.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το χάλι είναι πιο επικίνδυνο από όλα τα άλλα βάσανά μας. Ζοφερή ένδειξη ότι τίποτα δεν αλλάζει.