ΑΠΟΨΕΙΣ

Η χαμένη ευκαιρία

Πολλά λέγονται για το παρασκήνιο των πολύμηνων διεργασιών στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Το βέβαιο είναι, και ο γράφων το εισπράττει όλο και πιο έντονα το τελευταίο διάστημα σε συζητήσεις με ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα, ότι υπάρχει μια βαθιά ενόχληση, που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της οργής, για την αδυναμία μιας συσπείρωσης και συστράτευσης που θα δώσει ουσιαστικό νόημα, και κατ’ επέκταση επιρροή, σε μια νέα Κεντροαριστερά. Σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, και όχι μόνο του συγκεκριμένου ιδεολογικού στίγματος, ακούγονται φωνές ενθάρρυνσης προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ενός πραγματικού «τρίτου πόλου», και, υπό αυτό το πρίσμα, απογοήτευσης για τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Ακόμη και πολίτες που δεν επρόκειτο να ψηφίσουν το όποιο νέο κόμμα ή πρωτοβουλία προκύψει, αναγνωρίζουν την αναγκαιότητά του. Ομως, αντί οι πολιτικοί του χώρου, κυρίως αυτοί, αλλά και οι προσωπικότητες που έχουν δραστηριοποιηθεί τους τελευταίους μήνες, να υπερβούν τις αγκυλώσεις και να απαντήσουν στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις των καιρών, υπήρξε μια παρατεταμένη διελκυστίνδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που αντί να βλέπουν το δάσος, επικεντρώθηκαν στα δένδρα και απέρριψαν την αρχή «εν τη ενώσει η ισχύς», που στην προκειμένη περίπτωση ήταν κάτι περισσότερο από αυτονόητη, με κόστος και για τους δύο.

Από ονόματα ακούμε πολλά: «Ελιά», «Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη», «Δημοκρατική Αριστερά – Προοδευτική Συνεργασία» και τόσα άλλα. Ομως, το ζητούμενο δεν είναι τα ονόματα, αλλά η ουσία, και αυτή δεν είναι άλλη από την υπέρβαση των προσωποκεντρικών στρεβλωτικών διαιρέσεων. Και έτσι, αντί από τα μικρά ποσοστά που καταγράφουν το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ, ο Ανδρέας Λοβέρδος και άλλες μεμονωμένες κινήσεις, αλλά και την αβεβαιότητα γύρω από την πραγματική απήχηση που έχουν στην κοινωνία οι «58», να προκύψει ένας ενωτικός, ισχυρός τρίτος πόλος, όλα δείχνουν ότι οι συγκεκριμένες δυνάμεις θα απολέσουν μια μοναδική ευκαιρία.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι και σχηματισμοί θα συναντηθούν στην υποστήριξη των υποψηφιοτήτων Καμίνη και Μπουτάρη. Και ο γράφων αναρωτιέται, εάν η συγκυρία επιτρέψει στους νυν δημάρχους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης να συσπειρώσουν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και να επανεκλεγούν, πώς θα αισθανθούν όσοι επιλέγουν να αφήσουν την ευκαιρία των ευρωεκλογών να πάει χαμένη; Με τη μέχρι τώρα στάση τους δείχνουν αποφασισμένοι να μην αξιοποιήσουν τη μοναδική δυνατότητα που τους προσφέρει η συγκυρία να καταγράψουν ένα σημαντικό ποσοστό και να θέσουν τις βάσεις για την οικοδόμηση ενός τρίτου πόλου που θα μπορούσε στην πορεία να αποτελεί μόνιμο πυλώνα συγκυβέρνησης, είτε με την Κεντροδεξιά είτε με την Αριστερά, και παράγοντα σταθερότητας και συνέχειας.

Σε τρεις ημέρες διεξάγεται στη Ρώμη το συνέδριο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών για την επιλογή του υποψηφίου για την προεδρία της Κομισιόν στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Στο συνέδριο θα είναι παρόντες οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, οι οποίοι θα εμφανίσουν το οξύμωρο να βρίσκονται υπό κοινή σκέπη εντός Ευρώπης, αλλά όχι εντός Ελλάδας.

Η διαφαινόμενη αποτυχία στις ευρωεκλογές απειλεί να τραυματίσει ένα εγχείρημα που θα μπορούσε να είχε αποδώσει πολλά και το οποίο έχει ανάγκη η χώρα. Αν είχε υπάρξει ειλικρινής διάλογος, χωρίς εγωισμούς και προσωπικές ατζέντες, και με δεδομένη την παρούσα συγκυρία, το βράδυ της 25ης Μαΐου ενδεχομένως να μιλούσαμε για την ευπρόσδεκτη έκπληξη της κάλπης. Δυστυχώς, με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον, φαίνεται ότι θα συζητάμε για τη χαμένη ευκαιρία…