ΑΠΟΨΕΙΣ

Η Ευρώπη πανηγυρίζει

Το επαναλανσάρισμα της Ευρώπης είναι σε πλήρη εξέλιξη και… πιάνει τον παλμό του επενδυτικού κοινού. 

Η Πορτογαλία δοκίμασε για πρώτη φορά από την υπαγωγή της σε μνημόνιο να πουλήσει δεκαετή ομόλογα. Αντίκρισε ουρές ενδιαφερομένων που παρακαλούσαν να αγοράσουν μακροπρόθεσμο πορτογαλικό χρέος με απόδοση μόλις 3,6% – επιτόκιο που είχε να δει η Λισσαβώνα από το 2005. Νωρίτερα στην εβδομάδα, το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας είχε υποχωρήσει στα επίπεδα του κόστους δανεισμού του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας – ο οποίος δανείζεται για τη στήριξη (και) της Ιρλανδίας. 

Ποιες «πιστωτικές γραμμές ασφαλείας»; Η οικονομία της Ευρωζώνης μοιάζει ακατάβλητη: Οι δείκτες PMI της μηνιαίας ποιοτικής ανάλυσης της Markit ήταν για δέκατο συνεχόμενο μήνα θετικοί, παραπέμπουν σε ανάκαμψη στις υπηρεσίες και τη μεταποίηση. Ο γερμανικός κινητήρας φορτσάρει, απορροφά τις αδυναμίες της Γαλλίας και ανεβάζει τις προοπτικές της Ευρωζώνης στα ψηλότερα επίπεδα της τριετίας. Η περιφέρεια αναρρώνει με ταχείς ρυθμούς. Μέχρι και η Ελλάδα, ύστερα από 4 χρόνια ανυποληψίας και καραντίνας, υπέβαλε «έλεγχο επιδόσεων» που έγινε δεκτός με ικανοποίηση. 

Στο μεταξύ όμως το συνολικό χρέος της Ευρωζώνης αυξάνεται. Η βασική στόχευση για περιορισμό του -δίδαγμα της κατάρρευσης του 2008- έχει παραμερισθεί. Αυτό το επέτρεψε ο από μηχανής θεός της δεξαμενής δανεικών/εισροών που στο μεταξύ εμφανίστηκε: Τα κεφάλαια δηλαδή που θα αποχωρούν από τις αναδυόμενες οικονομίες, τώρα που αυτές πέφτουν σε χειρότερη δυσμένεια και από της ευρωπεριφέρειας το 2010. 

Η Ευρωζώνη έχει ενορχηστρώσει το πέρασμά της σε άλλη φάση. Διέφυγε από τα δεσμά της δικής της ανυποληψίας με μια ανοιχτή εγγύηση που συμβολικά εστιάστηκε στο «θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο για το ευρώ» του Ντράγκι, το 2012. Στο μεταξύ, φτιασιδώνεται, διεκδικεί επενδυτικά κεφάλαια που φεύγουν από τον «Τρίτο Κόσμο» (κάποιοι έτσι τον βλέπουν ήδη) και διεκδικεί ένα Ιαπωνικό «προνόμιο». Να έχει μεγαλύτερο περιθώριο στο χρέος που θεωρείται αποδεκτό χωρίς να προκαλεί πανικό η διαχείρισή του – εδώ η Ιαπωνία με σχεδόν διπλάσιο του ΑΕΠ χρέος δεν πανικοβάλλει. 

Θεωρητικά, η Ευρωζώνη μοιάζει καβάλα στο άλογο: Οι αγορές που δεν δάνειζαν την Ελλάδα με χρέος 120% – τη δανείζουν με 175%. Η Ευρώπη πείθει ως ο δεύτερος ασφαλέστερος προορισμός για τοποθετήσεις, στην αρχή ενός μεγάλου κύκλου μετανάστευσης κεφαλαίων από τις αναδυόμενες. Θεωρητικά, οι εισροές (απευθείας ή με στάσεις) θα της χαρίσουν -αν συνεχιστούν- χρόνο για «ήπιες προσαρμογές», χωρίς ελληνικές τραγωδίες. Επιπλέον η ΕΚΤ, με την εγγύηση «θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για το ευρώ» έχει πουλήσει με επιτυχία -για πρώτη φορά- μια στόχευση ομοσπονδίας. Εχει υποσχεθεί στα διεθνή κεφάλαια ασφάλεια, με μπόνους τη «βούλα» του πρώτου μηχανικού στο πλοίο της Fed. 

Η οικονομία όμως δεν μπορεί να αποφύγει τους κύκλους. Η εξυπηρέτηση του αυξανόμενου χρέους μπορεί να μην προκαλεί άγχος, όταν τα επιτόκια είναι καρφωμένα σε χαμηλά ρεκόρ, όμως μια αλλαγή τάσης στο μέλλον θα ρίξει «σκληρό φως» στις προοπτικές, θα προκαλέσει βίαιες κινήσεις. Επιπλέον, το απρόβλεπτο-τύπου-Dr.Strangelove έχει μπει για τα καλά στη γεωπολιτική της Ευρασίας. Η Ε.Ε. είναι σήμερα «στα πολύ πάνω» της. Εχει πείσει ότι θα παρέχει ασφάλεια και «γωνιές» με καλές αποδόσεις. Οταν όμως αρχίσει να πείθει υπερβολικά, όταν οι αποδόσεις που προσφέρει αρχίσουν να συρρικνώνονται, οι πιο ακραιφνείς κερδοσκόποι θα αρχίσουν να κοιτούν αλλού, να στοιχηματίζουν εναντίον. Αν η Ευρώπη παραμένει -συγκριτικά πάντα- ασφαλής επιλογή, δεν έχει να φοβάται. Τα προβλήματα θα εμφανιστούν τη στιγμή που οι αγορές θα αμφισβητήσουν την εικόνα της σταθερής ομοσπονδίας σε μια ειρηνική ήπειρο. Καλό το λανσάρισμα, αλλά μετά την αγορά ο πελάτης θα αρχίσει να παίζει με τις αντοχές του προϊόντος – με τέτοια εγγύηση που έχει.