ΑΠΟΨΕΙΣ

Παραμυθία της υπερβολής

Πέρασαν μέρες και τα πνεύματα ηρέμησαν· οι οπαδοί της Εθνικής Ελλάδος δεν ανεμίζουν σημαίες στις πλατείες, τα αυτοκίνητα δεν κορνάρουν, οι σπορτκάστερ ηρέμησαν. Εχει παραμείνει, ωστόσο, μια στυφή επίγευση: η νίκη πυροδότησε μια ψυχική διαμάχη – ας μην την πούμε διαίρεση. Από τη μια πλευρά οι πολλοί, αυτοί που πανηγύρισαν αυθορμήτως, με υπερβολές ομολογουμένως, κυρίως φραστικές. Ακούστηκαν φερ’ ειπείν πάλι τα γνωστά για την ψυχή του Ελληνα, για τον πολυμήχανο Οδυσσέα, για την Ελλαδάρα που κερδίζει ένα πέτσινο πέναλτι γιατί το άξιζε – τέτοια.

Από την άλλη, οι επικριτές αυτού του ξεσαλώματος. Με ποικίλες αιτιάσεις. Αλλοι ειρωνεύτηκαν τον λανθάνοντα φυλετισμό των φραστικών υπερβολών, άλλοι βρήκαν υπερβάλλοντα τον εθνικισμό των πανηγυριστών, άλλοι απέστρεψαν το πρόσωπό τους από τη χυδαία αισθητική του πλήθους, άλλοι αναρωτήθηκαν πώς αυτό το πλήθος βρίσκει ζωτικότητα να διαδηλώσει για το ποδόσφαιρο αλλά όχι για να αλλάξει τις συνθήκες βίου.

Ας μείνουμε ψύχραιμοι και ενσυναίσθητοι. Ναι, να μην κάνουμε σημαία μας την καγκουριά· ναι, να μη βουλιάξουμε στην υπεραναπλήρωση· ναι, να μην αποθεώσουμε το θαύμα των γονιδίων.

Αλλά να μη φτάσουμε στο άλλο άκρο, να στερηθούμε την άδολη χαρά που προσφέρεται στο συμβολικό πεδίο, όταν και όπως προσφέρεται. Την παραμυθία. Να μην υποτιμούμε την ενοποιητική δύναμη και την ένεση αισιοδοξίας που προσφέρουν τέτοια γεγονότα, πολύ περισσότερο όταν ο ελληνικός λαός επί τέσσερα χρόνια μόνο σοκ και πόνο δοκίμασε. Να γιορτάσει λοιπόν ο ηττημένος, μήπως και ανακτήσει σταλιά σταλιά την ερειπωμένη του αυτοπεποίθηση, την πίστη στις δυνάμεις του, την πίστη στο συλλογικό πνεύμα. Μήπως και ανάψει πάλι το σβησμένο φρόνημα.

Ας συγχωρήσουμε τις υπερβολές. Καλύτερα: ας τις κατανοήσουμε, όχι για να τις ενθαρρύνουμε, αλλά για να τις ξεπεράσουμε. Και να βρούμε το μέτρο: Ανάμεσα στην κορέκτ πικρόχολη επίκριση και την άκριτη κατανάλωση.