ΑΠΟΨΕΙΣ

Επικίνδυνη ασάφεια

Είναι δυνατόν θεωρητικά να σχεδιάζεται δραστική περικοπή τού, πράγματι μεγάλου, ύψους της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων, αλλά πρακτικά να διαμορφώνονται συνθήκες μέσω των οποίων η εν λόγω χρηματοδότηση να γίνει κάποια στιγμή μεγαλύτερη της σημερινής; Σύμφωνα με το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, κάτι τέτοιο είναι πράγματι πιθανό! «…Η διεύρυνση της βάσης υπολογισμού της κρατικής χρηματοδότησης, η οποία περιλαμβάνει πλέον των τακτικών εσόδων, μη φορολογικά έσοδα και έσοδα από Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, μπορεί στο μέλλον να προκαλέσει αύξηση των ποσών της χρηματοδότησης, ακόμα και έναντι της υφιστάμενης», σημειώνεται χαρακτηριστικά και εξόχως αποκαλυπτικά στην έκθεση του ΓΛΚ που συνοδεύει το νομοσχέδιο.

Ως γνωστόν, όταν στα τέλη Ιουλίου η κυβέρνηση κατέθετε το σχετικό σχέδιο νόμου, κυρίως δύο ήταν τα ζητήματα που συζητήθηκαν: Πρώτον, ότι είναι περισσότερο από αναγκαίο να αλλάξει ο τρόπος χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων, καθώς το υφιστάμενο σύστημα έχει έως και σκανδαλώδεις στρεβλώσεις. Δεύτερον, ότι για λόγους κοινοβουλευτικής τάξης το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι μεταξύ εκείνων που θα έπρεπε (βάσει Συντάγματος) να τύχει επεξεργασίας και ψήφισης από την ολομέλεια, και όχι από θερινά τμήματα. Το ίδιο είχε λεχθεί και για το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο. Υπενθυμίζεται πως εκείνο και συζητήθηκε, αλλά και ψηφίστηκε από θερινό τμήμα.

Σήμερα, σε επιτροπή του τρίτου θερινού τμήματος εισάγεται προς επεξεργασία και το περί οικονομικής ενίσχυσης των κομμάτων νομοσχέδιο. Και αυτά έρχονται ως συνέχεια άλλων πρακτικών όπως είναι οι (κατά παράβαση του Κανονισμού και του Συντάγματος) άσχετες ή οι εκπρόθεσμες τροπολογίες που γίνονται αποδεκτές, τα νομοσχέδια ή και διατάξεις που ψηφίζονται με επείγουσες διαδικασίες, χωρίς το περιεχόμενό τους να είναι σαφές στους βουλευτές.

Ουδείς λογικός άνθρωπος μπορεί να διαφωνήσει ως προς το απολύτως αναγκαίο μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων. Ομως, είναι σωστό αυτές να δρομολογούνται με διαδικασίες που ρίχνουν βαριά σκιά πάνω από στοιχειώδεις κανόνες λειτουργίας των θεσμών – όπως, επί παραδείγματι, είναι ο Κανονισμός της Βουλής;

Ο, προβληματικός μέσα στην «ελαστική» ασάφεια πολλών διατάξεών του, Κανονισμός της Βουλής πρέπει άμεσα να αλλάξει και να εκσυγχρονιστεί. Κάποτε, αυτή η ασάφεια ήταν βολική και δεν εγκυμονούσε κινδύνους, διότι το πολιτικό προσωπικό σεβόταν τουλάχιστον τους άγραφους κανόνες. Σήμερα, καθώς δεν είναι μόνο που η ποιότητα είναι είδος προς εξαφάνιση, αλλά και που –πολύ περισσότερο– έχουν εισέλθει εντός των τειχών δυνάμεις βαθύτατα αντιδημοκρατικές, το να συνεχίσουμε να πορευόμαστε με ακροβασίες, ή ασταθείς ελιγμούς, ισοδυναμεί με χαρτογράφηση πορείας που οδηγεί σε, σοβαρότατων επιπτώσεων, ιστορική αποτυχία.