ΑΠΟΨΕΙΣ

«Μην κίνει τα κείμενα…»

Οχι, δεν είναι προϊόν του πυρετού που προκάλεσε το πολύμηνo αρχαιολογικό θρίλερ στον λόφο Καστά. Πάνε αρκετά χρόνια τώρα που δήμαρχοι της Ρόδου και επαγγελματίες του τουρισμού εκδηλώνουν την πρόθεση να ανακατασκευάσουν τον Κολοσσό (Kolossos Project), μάλιστα κάποιοι καταθέτουν και συγκεκριμένα σχέδια, που όμως δεν προχωρούν, κυρίως λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Το 1999 η δημοτική αρχή του Νησιού των Ιπποτών είχε προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό, ο οποίος όμως κηρύχθηκε άγονος, μία ακόμη απόπειρα έγινε το 2007. Τέλη Οκτωβρίου ο βουλευτής των ΑΝΕΛ Κώστας Δαμαβολίτης, με ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή ζήτησε την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού για την αναβίωση του Κολοσσού της Ρόδου. Δεν πέρασαν πολλές μέρες και σε σχετική δήλωση από το Παρίσι, όπου εγκαινιάστηκε έκθεση αφιερωμένη στην Ιστορία της Ρόδου, προέβη και ο δήμαρχος του νησιού Φώτης Χατζηδιάκος, αναφορικά με την οργάνωση συνεδρίου την ερχόμενη άνοιξη στο νησί, όπου επιστήμονες θα εξετάσουν την πιθανότητα ανακατασκευής του Κολοσσού.

Δεν έκρυψε βέβαια στο Γαλλικό Πρακτορείο, και ορθώς, τις αμφιβολίες του ο κ. Χατζηδιάκος, αν πρέπει πράγματι να ανακατασκευαστεί, σε τι θα είναι χρήσιμος, πού, σε ποιον θα μοιάζει – κατά μια εκδοχή ο Κολοσσός είχε τα χαρακτηριστικά του Μεγαλέξανδρου… Εάν θα σκιάζει με το δεξί χέρι τα μάτια –θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε– ή θα κρατάει πυρσό, εάν θα έχει τα πόδια σε διάσταση κ.ο.κ. Ομως τα φαντάσματα «θεών, ηρώων και μύθων» της αρχαιότητας έχουν ζωντανέψει για τα καλά στην πολύπαθη χώρα, και η ιδέα της ανακατασκευής του απαστράπτοντος μπρούντζινου αγάλματος του Θεού Ηλιου, βρίσκει ενθουσιώδεις υποστηρικτές…

Ωστόσο, γιατί θα έπρεπε να ανακατασκευαστεί ο Κολοσσός; Καταγοήτευσε τον αρχαίο κόσμο ως ένα από τα κορυφαία, μοναδικά επιτεύγματά του. Επειτα γκρεμίστηκε από σεισμό και τα τεράστια κομμάτια έμειναν να καθηλώνουν διασκορπισμένα για 9 ακόμη αιώνες μέχρι που Σαρακηνοί λεηλάτησαν το νησί, τεμάχισαν και πούλησαν τον εκθαμβωτικό Ηλιο, ως μέταλλο. Είναι εγγεγραμμένος στις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας. Δεν θα ήταν καλό, αντ’ αυτού, αν είμαστε ικανοί (και όχι επαναπαυμένοι στη βεβαιότητα ότι κατέχουμε το λαμπρότερο πολιτιστικό προϊόν από καταβολής ανθρωπότητας, ότι διαθέτουμε το know how του στοχασμού και της δημιουργίας κι ότι δεν χρειαζόμαστε άλλο για να είμαστε ξεχωριστοί), να φτιάξουμε ένα άλλο σύγχρονο έργο-θαύμα αισθητικής και καινοτομίας; Ενα νέο –όταν κριθεί απαραίτητο– «οικουμενικό σύμβολο της ελευθερίας και της ειρήνης»; Κάθε γενιά είναι περήφανη όχι μόνο για το ένδοξο παρελθόν της, για τα παλιά μεγαλουργήματα, αλλά και για τα δικά της. Η γνώση του παρελθόντος δίνει ρίζες και ισορροπία, ό,τι έχει απομείνει από αυτό πρέπει να διαφυλαχθεί για να συνεχίσει να τέρπει και να διδάσκει. Ομως γιατί να δαπανήσουμε φαιά ουσία και χρήμα για να αναπλάσουμε τον Κολοσσό και όχι για να διαστείλουμε δεξιότητες, φαντασία και νου προς άλλες διαστάσεις; Οι ισχυροί πολιτισμοί, που ευφράνθηκαν να γεννούν αξίες, κοίταζαν μπροστά. Εμείς;