ΑΠΟΨΕΙΣ

Οι συνταξιούχοι στην πυρά. Ξανά!

Οι συνταξιούχοι είναι η μεγαλύτερη ομάδα ψηφοφόρων. Αυτό εξηγεί το ξεχωριστό ενδιαφέρον των πολιτικών. Στην περίπτωση των «απομάχων της εργασίας», ο πολιτικός μπορεί, με μια κίνηση, να βελτιώσει ή να χειροτερεύσει τις συνθήκες ζωής ενός τεράστιου πληθυσμού ανθρώπων. Σκεφτείτε ότι συνταξιούχοι και άνεργοι μαζί είναι περισσότεροι από τους απασχολουμένους.

Ξεκινήστε από το αυτονόητο. Κανείς νέος εργαζόμενος δεν είναι σε θέση να γνωρίζει, έστω με τον πλέον χονδρικό υπολογισμό, ποια θα είναι η συνταξιοδότησή του, αναλόγως με το ύψος των αμοιβών του, την ηλικία συνταξιοδότησης και μερικές βασικές μακροοικονομικές παραδοχές για την πορεία του ΑΕΠ και τον πληθωρισμό.

Απόδειξη της θρασύτητας των κυβερνώντων είναι και η πρόταση που συμπεριέλαβε ο υπουργός Οικονομικών στην απαντητική επιστολή του προς την τρόικα, όπως την αποκάλυψε η «Κ» στο χθεσινό της φύλλο. Ο κ. Χαρδούβελης «υπόσχεται» να παγώσει τις συντάξεις για τη διετία 2016-2017, στο επίπεδο του 2015. Πρόκειται για συντάξεις που έχουν περικοπεί τέσσερις (κατ’ ελάχιστον) φορές μετά το δεύτερο εξάμηνο του 2010.

Είναι αλήθεια ότι οι προσαρμογές των συντάξεων πριν από την κρίση του ελληνικού χρέους συχνά γίνονταν με απολύτως εκλογικά κριτήρια και ήσαν, εξ αυτού του λόγου, απαράδεκτες.

Δεν υπάρχει όμως καμία δικαιολογία όταν καταργούνται θεμελιώδη χαρακτηριστικά, όπως είναι η διατήρηση της τρέχουσας αγοραστικής δύναμης των συνταξιούχων. Η συμπεριφορά των πολιτικών είναι που οδηγεί πολλούς, πάρα πολλούς, να μην έχουν καμία εμπιστοσύνη στο σύστημα. Με αποτέλεσμα να είναι τόσο πολλοί εκείνοι που αποκρύπτουν ένσημα, εμφανίζονται με προϋποθέσεις μειωμένης σύνταξης, στην οποία, βεβαίως, «τσοντάρουν» οι υπόλοιποι εργαζόμενοι μέσω του αναδιανεμητικού συστήματος.

Η μόνη μεγάλη αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος ήταν εκείνη που έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη νομοθετική δουλειά των Σουφλιά, Μάνου και Σιούφα. Ορίστηκε τότε, για παράδειγμα, πως, μετά το 1993, η κύρια σύνταξη θα αναπλήρωνε μέχρι το 60% του εισοδήματος, όπως έδειχναν οι αναλογιστικές μελέτες. Με την πρώτη ευκαιρία, οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ, που τώρα «προτάσσουν τα στήθη τους», το ανέβασαν στο 70%. Με το ξέσπασμα της μεγάλης κρίσης και μετά την παρέμβαση της τρόικας, η αναλογία μειώθηκε στο 65%.

Η δημιουργία ενός ενιαίου, ασφαλούς και διαφανούς συστήματος συνταξιοδότησης παραμένει ζητούμενο. Η ενοποίηση των Ταμείων υπήρξε άτολμη, η επικουρική ασφάλιση παραπαίει, ο φορολογούμενος ματώνει συνεχώς περισσότερο, οι παροχές υγείας συρρικνώνονται με άθλιο τρόπο. Και όλα αυτά επειδή οι πολιτικοί μας, συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως, επιλέγουν να συντηρούν χαρακτηριστικά του συστήματος που εξυπηρετούν κάποιες μικρότερες ομάδες συμπολιτών κι ας χάνουμε όλοι μαζί.