ΑΠΟΨΕΙΣ

Χαμένοι στη μετάφραση

Τη Σοφία Σακοράφα γνωρίσαμε ως πρωταθλήτρια του ακοντισμού. Το 1982 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ πετώντας το ακόντιό της στα 74 μέτρα και 20 εκατοστά. Εκτοτε, ως γνωστόν, η Σοφία Σακοράφα δραστηριοποιήθηκε επιτυχώς και στον στίβο της πολιτικής. Εξελέγη βουλευτής στη Β΄ εκλογική περιφέρεια της Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ το 2007, διεγράφη το 2010, εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, και το 2012 εξελέγη και πάλι πρώτη σε σταυρούς στην ίδια περιφέρεια. Το 2014 οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ την έστειλαν στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου τις προάλλες συγκρούσθηκε με τον Σουηδό ευρωβουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Γκίναρ Χέκμαρκ με θέμα την Παλαιστίνη. Τον κατηγόρησε ότι αποκαλεί τρομοκράτες τους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται στον ισραηλινό «στρατό κατοχής» στη Λωρίδα της Γάζας και εκείνος της απήντησε πως ο ίδιος υπερασπίζεται το δικαίωμα των Παλαιστινίων να έχουν το δικό τους κράτος, όμως αυτό δεν τον εμποδίζει να αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση. Αβαφη, με το γκριζαρισμένο πλούσιο μαλλί της, κάτι ανάμεσα σε λαϊκή αγωνίστρια και μέλος χριστιανικής οργάνωσης, η κυρία Σακοράφα φαίνεται στο βίντεο να αντιδρά στα λεγόμενα του Σουηδού συναδέλφου της με ελαφρώς ειρωνικό χαμόγελο, σαν άνθρωπος που είναι αναγκασμένος να διαπραγματεύεται το προφανές. Λίγο καιρό πριν, σε ομιλία της για κάποιο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου με θέμα και πάλι τη Λωρίδα της Γάζας, η Σοφία Σακοράφα είχε πει: «Η εξιλέωση του γερμανικού λαού ήρθε όταν κοίταξε κατάματα τα εγκλήματα της ιστορίας του. Μην επιτρέψουμε στην Ιστορία να μνημονεύει τις φρικαλεότητες του Ισραήλ με όρους και λέξεις που επωάζουν την επανάληψή τους. Το αυγό του φιδιού βρίσκεται ήδη ανάμεσά μας». Η κυρία Σακοράφα απήγγειλε γραπτό κείμενο σεβόμενη τα ήθη και τα έθιμα του ελληνικού Κοινοβουλίου, όπου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, συνήθως οι βουλευτές δεν διαβάζουν μόνον όταν αλληλοϋβρίζονται. Εννοείται πως η τελευταία της αυτή αποστροφή ερμηνεύθηκε ως παραβολή της δράσης του ισραηλινού στρατού στη Γάζα με τη ναζιστική θηριωδία.

Θα μου πείτε σιγά τα ωά. Στη γλώσσα της πολιτικής μας, η σύγκριση Ισραήλ με ναζί ελάχιστη σχέση έχει με την πολιτική τοποθέτηση του εκάστοτε ομιλούντος. Η πεποίθηση πως οι Παλαιστίνιοι έχουν δίκιο ό,τι κι αν γίνει και πως το Ισραήλ εγκληματεί μόνον επειδή υπάρχει, δεν έχει να κάνει ούτε με την καταστροφική πολιτική του Νετανιάχου, και δεν απαλείφεται ακόμη και όταν το Ισραήλ αποδειχθεί σημαντικός σύμμαχος της Κύπρου, και κατ’ επέκταση της Ελλάδας στην περιοχή. Δεν είναι θέμα πολιτικής. Είναι θέμα πολιτικής παιδείας. Μπορείς να την ακούσεις στο ταξί που σε πηγαίνει σπίτι σου, διά στόματος πανελίστα στην τηλεόραση, μπορείς να τη δεις γραμμένη σε πανό σε διαδήλωση.

Το ζήτημα είναι σοβαρότερο για εμάς τουλάχιστον από την οποιαδήποτε στάση τηρεί κάποιος απέναντι στην πολιτική ορθότητα των μεν, που θεωρούν οποιαδήποτε κριτική απέναντι στο Ισραήλ ως σύμπτωμα αντισιωνισμού, και την πολιτική ορθότητα των δε, που θεωρούν πως το Ισραήλ ακόμη κι όταν καλλιεργεί πορτοκάλια εγκληματεί. Εχει να κάνει με την κυρίαρχη πολιτική παιδεία και τη γλώσσα που μιλούν οι ευρωβουλευτές μας: είναι προφανές πως αν προσπαθούν να μεταφράσουν σε ευρωπαϊκή πολιτική την πολιτική παιδεία των τηλεοπτικών μας πάνελ δύσκολα θα βρουν συνομιλητές. Στο γαλλικό Κοινοβούλιο, το οποίο αναγνώρισε την ύπαρξη του κράτους της Παλαιστίνης, κανένας αγορητής δεν τόλμησε να συγκρίνει το σημερινό Ισραήλ με τους ναζί. Μιλάμε άλλη γλώσσα από την πολιτική Ευρώπη; Μην ξεχνάμε πως πριν από μερικά χρόνια οι Ελληνες ευρωβουλευτές είχαν καταψηφίσει την καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού, λαμβάνοντας υπόψη τη δυσκολία μετάφρασης σε οποιαδήποτε γλώσσα του πολιτισμένου κόσμου της αρνητικής σημασίας που έχει στη γλώσσα μας η λέξη «αντικομμουνιστής».