ΑΠΟΨΕΙΣ

Ουδείς ανεύθυνος

Λοιπόν, έχουμε πόλεμο Ελλάδος – Γερμανίας, για τρίτη φορά στη διάρκεια ενός αιώνος. Ή μήπως πρόκειται για φάρσα; Θα το διαπιστώσουμε συντόμως. Σε πείσμα κάθε λογικής, η Αθήνα και το Βερολίνο διαγκωνίζονται πλειοδοτώντας σε λαϊκισμό, με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και τον Ελληνα ομόλογό του κ. Γιάνη Βαρουφάκη να διαπληκτίζονται αυτάρεσκα ως αγυιόπαιδες.

Κατανοούμε την αντιπάθεια του κ. Σόιμπλε προς τον κ. Βαρουφάκη, νέο πολιτικό, άπειρο, υπερόπτη λόγω ανέσεως στη θεωρητική διαχείριση θεμάτων διεθνούς οικονομίας. Αλλά ο ισχυρός ουδέποτε αντιδικεί προσωπικά με τον ασήμαντο ή τον νέο. Οταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αυθαδίαζε στο ΝΑΤΟ για την πυρηνική στρατηγική της Συμμαχίας, ουδέποτε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε ασχοληθεί προσωπικώς μαζί του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα πράγματα οδηγούνται σταδιακώς στα άκρα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ στο διάστημα που ασκεί την εξουσία προέβη σε σημαντικές υποχωρήσεις και με τρόπο αδέξιο και ενίοτε προβληματικό κινείται εντός του πλαισίου της Ε.Ε. Αλλά στο διμερές επίπεδο οι σχέσεις Ελλάδος – Γερμανίας έχουν εκτραχυνθεί επικίνδυνα.

Η στρατηγική της κυβερνήσεως του κ. Αλέξη Τσίπρα είναι απλή και διάφανη. Εχει ως στόχο να αναδείξει ότι η σημερινή Γερμανία δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Οτι οι ευθύνες του Γ΄ Ράιχ και οι οικονομικές υποχρεώσεις του Βερολίνου προς την Ελλάδα δεν παραγράφηκαν. Πρόκειται για μία άκρως ενοχλητική υπενθύμιση προς την παρούσα κυβέρνηση του Βερολίνου· το γερμανικό κράτος έχει συνέχεια και η σκιά του Γ΄ Ράιχ υφίσταται και ανακαλείται εύκολα στη μνήμη.

Πέραν των πολεμικών αποζημιώσεων και της απαίτησης εξοφλήσεως του κατοχικού δανείου, το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών θα οδηγήσει τελικώς ενώπιον της Δικαιοσύνης εξήντα τέσσερις εμπλεκομένους στο σκάνδαλο Siemens και θα επαναφέρει στην επικαιρότητα τις ανορθόδοξες μεθόδους διαφθοράς που χρησιμοποιούσε η εν λόγω εταιρεία για να εξασφαλίσει συμβόλαια στην Ελλάδα. Ηταν σαφές εδώ και μήνες ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, αδυνατώντας πρακτικώς να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα των ψηφοφόρων της, θα έσπευδε να «χύσει αίμα στην αρένα». Ο κ. Τσίπρας είχε προεξαγγείλει τις προθέσεις του. Ο τρόπος προβολής των απαιτήσεων δεν είχε προσδιορισθεί. Ο εκνευρισμός και η εμπάθεια του κ. Σόιμπλε προέβαλαν απλώς σε πρώτο πλάνο «τα αντίποινα» εναντίον της Γερμανίας, με ιδιαίτερη οξύτητα.

Ισως οι εξελίξεις να ήσαν διαφορετικές εάν η Γερμανία και οι υπόλοιποι εταίροι μας επεδείκνυαν ευελιξία προς την προηγούμενη κυβέρνηση και η συμφωνία έκλεινε τον Σεπτέμβριο, επιτρέποντας στον κ. Αντώνη Σαμαρά να αξιοποιήσει το αφήγημα μιας «επιτυχίας» και να διεκδικήσει πειστικά νίκη στις εκλογές. Αλλά η Γερμανία και «οι άλλοι» προτίμησαν να αντιμετωπίσουν ευθέως το «ριζοσπαστικό τέρας» του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς άνευ ευθύνης και οι συνέπειες θα πλήξουν τους πάντες. Είναι δύσκολη υπόθεση η πολιτική.