ΑΠΟΨΕΙΣ

Νοσταλγώντας το βιβλιάριο

Θα νοσταλγήσουμε το εκλογικό μας βιβλιάριο. Εντάξει, καταργήθηκε διότι υποτίθεται ότι από κάπου έπρεπε να ξεκινήσει ο «πόλεμος κατά της γραφειοκρατίας». Με τις απανωτές εκλογές, όμως, θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο. Για να εξακριβώνουμε τις ημερομηνίες έξαψης των πολιτικών μας παθών δίχως προσφυγή στο Ιντερνετ. Τη σημασία του άλλωστε την είχε έτσι κι αλλιώς, εμπλουτισμένο μάλιστα με τον καιρό με κάποια μικροσκισίματα και μουντζουρίτσες. Σαν ένα μικρό Βιβλιάριο Αναλήψεων, όχι βεβαίως οικονομικής φύσεως: Ιδού, πότε ως λαός αναλάβαμε την ευθύνη – την ευθύνη της ελπίδας ή την ευθύνη της ψευδαίσθησης· την ευθύνη της πίστης και της συμπόρευσης ή της εκ κριτικής αποστάσεως επιλογής του «μικρότερου κακού». Ή σαν συνοπτικό βιογραφικό του καθενός: πότε άρχισε να ψηφίζει, πόσες φορές ένιωσε «Κυρίαρχος Λαός», πότε επέλεξε την αποχή, μέχρι πότε πήγαινε στη γενέτειρα για το «καλό βόλι». Τέτοια απλά κι ανθρώπινα, μπορεί και συγκινητικά. Αυτά που αποτελούν πάντα το κορυφαίο προνόμιο των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς, που όσο βαθύτερα συγκινημένοι δηλώνουν, τόσο ρηχότερα είναι τα αισθήματά τους. Τα οποία μάλιστα έχουν την τάση να αναθεωρούνται με συνοπτικές διαδικασίες και να μεταστρέφονται στο εντελώς αντίθετό τους ακόμα και ανάμεσα σε μέχρι χθες συντρόφους.

Η συνήθης δικαιολογία στη μεταπολίτευση για τη διενέργεια πρόωρων εκλογών ήταν το Κυπριακό, δικαιολογία που ο κυνισμός της προσέβαλλε τον πόνο της Κύπρου. Εξίσου πειστικά με τα τότε προβαλλόμενα, ίσως όμως λιγότερο κυνικά –πάντως κυνικά–, είναι όσα επικαλέστηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ για την επίσπευση των εκλογών. Οπως και να ’χει, το παράδοξο που προκλήθηκε με το τρίτο μνημόνιο (να στηρίζεται στη Βουλή η κυβέρνηση από την αντιπολίτευση και να καταψηφίζεται από βουλευτές της) δεν μπορούσε να παραταθεί. Αυτό το αποδέχονταν και η Ν.Δ. και το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ, και ας ενίστανται τώρα, ακολουθώντας το δόγμα «μονά – ζυγά δικά μου», αγαπητό σε όλα τα κόμματα. Ας μην αγχώνονται πάντως οι διαμαρτυρόμενοι. Δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε προεκλογικά. Οσα θα ακουστούν στον εμφύλιο ΣΥΡΙΖΑ – Λαϊκής Ενότητας, και όσα θα προσθέτει το μονίμως «δικαιωμένο» ΚΚΕ, θα είναι αρκετά για να φθείρουν όχι μόνο την απερχόμενη κυβέρνηση αλλά την Αριστερά στο σύνολό της.