ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα… δικαιώματα των ποινικών

Φαίνεται ότι ο «δικαιωματιστής» υπουργός Δικαιοσύνης δεν περιλαμβάνει όλων των ειδών τα δικαιώματα στην ατζέντα του. Υπερασπίζεται για παράδειγμα τους φυλακισμένους και εισηγείται νόμους υπέρ αυτών, αλλά αμφισβητεί το δικαίωμα των μέσων ενημέρωσης να πληροφορούν τους πολίτες χωρίς φόβο και πάθος, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα. Από τις ανατριχιαστικές συνομιλίες του εντεταλμένου ειδικού συμβούλου επί θεμάτων κρατουμένων (!), με βαρυποινίτες, από τις οποίες προκύπτει εκτός των άλλων ότι η πολιτική εξουσία τους έχει δώσει υποσχέσεις και διαπραγματεύεται νόμους μαζί τους, αυτό που ενόχλησε τον υπουργό Δικαιοσύνης ήταν η δημοσίευση των απομαγνητοφωνήσεων.

Με τη μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου μαζί με τον κ. Τόσκα, επιχειρείται να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, να αμφισβητηθεί η εγκυρότητα των όσων είδαν το φως της δημοσιότητας, να αναχαιτισθεί η διάδοσή τους στο αχανές Διαδίκτυο. Και ας υποθέσουμε ότι το δικαίωμα της ελευθεροτυπίας ως απόλυτου συστατικού μιας δημοκρατίας, μπορεί ένας αριστερός να το περιφρονήσει προς στιγμήν, συνυπολογίζοντας τα πιθανά οικονομικά ή και πολιτικά συμφέροντα που συνήθως υπάρχουν γύρω από τα Μέσα, στον μάταιο τούτο κόσμο. Το δικαίωμα του πολίτη όμως; Δεν αναγνωρίζει ο κύριος Παρασκευόπουλος άραγε την ανάγκη ανεμπόδιστης ενημέρωσης, χωρίς προαπαιτούμενα και υποσημειώσεις;

Νομίζω ότι το πρόβλημα με τον σκληρό πυρήνα της αριστερής ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν μπαίνει σε αναλυτικό δημόσιο διάλογο, δεν δοκιμάζεται ενώπιον μεγάλων ακροατηρίων, έτσι ώστε να αποκαλυφθεί πλήρως, να φανερωθούν οι πρακτικές της συνέπειες στη ζωή μας και εν τέλει να κριθεί. Οι δικαιωματιστές που πρωταγωνιστούν και στην υπόθεση των φυλακών υπερασπίζονται με δογματισμό τα δικαιώματα των ατόμων αδιαφορώντας για το συμφέρον των συνόλων. Υπάρχουν τα δικαιώματα των μεταναστών, των φυλακισμένων, των παραβατών, των Τούρκων της Θράκης, όσων δεν θέλουν να δίνουν δείγμα DNA για να ταυτοποιηθεί μία εγκληματική πράξη κ.λπ. Ο ιδεοληπτικός φανατισμός με τον οποίο γίνεται η «υπεράσπιση» όλων αυτών κατά κανόνα αγνοεί, περιφρονεί τα στοιχειώδη δικαιώματα όλων των υπολοίπων. Το κοινό συμφέρον.