ΑΠΟΨΕΙΣ

Ασταθές σκηνικό

Στη διαδρομή του νεοελληνικού κράτους, ήταν σπάνιες οι «στιγμές» κατά τις οποίες ήταν δυνατή η αποτύπωση του πολιτικού σκηνικού με ακρίβεια. Το βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής ζωής ήταν η ρευστότητα και οι δύο περίοδοι που αντικειμενικά ξεχωρίζουν είναι η περίφημη «οκταετία Καραμανλή» 1955-63 και η 35ετία 1974-2009 της μεταπολίτευσης, παρά τις ευθύνες που της αποδίδονται για τα δεινά και τη σημερινή εικόνα της Ελλάδας. Η περίοδος που διανύουμε, πάντως, δεν ανήκει ούτε στις «σπάνιες» στιγμές, αλλά ούτε και στη μεταπολίτευση, που ασφαλώς η διάρκειά της δεν θα μπορούσε να είναι αέναη. Αλλωστε, ποτέ σε περιόδους πλήρους παρακμής μιας χώρας με δημοκρατικό πολίτευμα η σταθερότητα της πολιτικής σκηνής δεν είναι δεδομένη, το αντίθετο ισχύει.

Τις προάλλες, ο πρωθυπουργός ισχυρίστηκε από την τηλεόραση της ΕΡΤ ότι αισθάνεται ασφαλής με τους 153 βουλευτές των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν. Ταυτόχρονα, όμως, έσπευσε να εγγυηθεί μόνο για την ομοψυχία και τη σύμπνοια του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ώρες είναι πολύ δύσκολες, τα προβλήματα τεράστια, οι δυνατές ή προσφερόμενες λύσεις εξαιρετικά επώδυνες και ιδιαίτερα μικρός ο χρόνος που μεσολάβησε μεταξύ των χθεσινών αλαζονικών και ανεδαφικών διακηρύξεων και των σημερινών ταπεινών πράξεων, ώστε να έχουν παρασυρθεί από τη συλλογική λήθη. Εξάλλου, τα δύσκολα δεν έχουν τελειώσει, δεν είναι πίσω μας, πολλά από αυτά είναι μπροστά μας. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση.

Με αυτά τα δεδομένα, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να διαλαλεί ότι αισθάνεται σίγουρος και να επιδεικνύει την οίησή του, αλλά ασφαλώς γνωρίζει ότι βαδίζει σε κοινοβουλευτικό ναρκοπέδιο. Αγνωστο πόσο πραγματικά πιστεύει ότι η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του είναι συμπαγής, αλλά μάλλον περισσότερο επενδύει σε άλλους παράγοντες.

Οπως ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία, περνάει μεγάλη εσωκομματική κρίση, στην περίεργη αίσθηση ότι μία πλευρά της δεν θέλει την πρόωρη πτώση της κυβέρνησης και με αυτήν την έννοια την στηρίζει (μέχρις αποδείξεως του εναντίου) και στην ανοχή που επιδεικνύουν απέναντί του οι δανειστές, έστω και με την έννοια ότι, προς το παρόν, του δανείζουν λίγο χώρο και χρόνο.

Από την άλλη πλευρά, έχουν εμφανιστεί σύννεφα στην κυβερνητική συμβίωση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και ίσως αυτό εξηγεί το διακριτικό «φλερτ» του πρωθυπουργού προς τον Βασίλη Λεβέντη, ενώ παράλληλα γίνεται προσπάθεια από κύκλους της δημοσιογραφίας και των μίντια να αναβαθμίσουν πολιτικά τον ίδιο και το κόμμα του. Και βεβαίως, δεν μπορεί να γίνει ακόμη πρόβλεψη για την κατάσταση που θα επικρατεί στη Νέα Δημοκρατία μετά τις εσωκομματικές εκλογές και την ανάδειξη νέου αρχηγού. Οι εξελίξεις στη Ν.Δ. θα παίξουν ρόλο, επίσης, στον καθορισμό της στάσης του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και όλα αυτά ώς τον Μάρτιο. Μετά, βλέπουμε…