ΑΠΟΨΕΙΣ

Η συζήτηση στη Βουλή

Στη σημερινή πρώτη αντιπαράθεση ανάμεσα στον πρωθυπουργό και στον νέο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή, πέρα από τη σκηνική παρουσία και τους συμβολισμούς, υπάρχει η ουσιαστική διάσταση αυτών που θα πουν.

Οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι θα πρωταγωνιστήσουν σε μιαν ιδιότυπη διελκυστίνδα. Από τη μια καλούνται, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να συσπειρώσουν τα κόμματά τους. Ο μεν Αλέξης Τσίπρας, που εκ των πραγμάτων απομακρύνεται από τις υποσχέσεις του παρελθόντος για αυξήσεις συντάξεων και αποκατάσταση ελάχιστων εισοδημάτων, πρέπει να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του ομάδα ενωμένη και στην πορεία να περάσει –και να υλοποιήσει– δύσκολα νομοσχέδια. Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι θα προσπαθήσει να το πετύχει υψώνοντας μια «αντιδεξιά» φιλολαϊκή ρητορική που, όμως, συγκρούεται πλέον με την πραγματικότητα. Και όλα αυτά σε μια στιγμή όπου προσπαθεί να προσεγγίσει το κέντρο και, υπό αυτό το πρίσμα, θα όφειλε να προβάλει έναν πιο μετριοπαθή λόγο.

Αλλά «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» δεν γίνεται. Ο κ. Τσίπρας πρέπει να επιλέξει αν θα επιμείνει στον διχαστικό λόγο και στη δημαγωγία, ή θα τολμήσει να πει αλήθειες, να αναγνωρίσει ότι οι υπερβολικές και παραπλανητικές υποσχέσεις του παρελθόντος ήταν λάθος, και να προβάλει την ανάγκη για ρεαλιστική διαχείριση μιας δύσκολης κατάστασης. Παρότι δεν το τονίζει δημόσια, για να μη χάσει την απήχηση στην αριστερά, είναι σαφές ότι ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να κινηθεί προς το κέντρο. Αλλωστε δηλώνει ότι στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προκύψουν συσχετισμοί στα κομματικά όργανα που θα αντανακλούν το νέο, διευρυμένο σε σχέση με το 4% του παρελθόντος, εκλογικό σώμα που ψηφίζει τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο, είναι το έργο που έχει μπροστά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν έχει την πολυτέλεια της εύκολης κριτικής. Καλείται να εκπέμψει ελπίδα και αισιοδοξία, αλλά ταυτόχρονα να αποφύγει τη διολίσθηση σε λαϊκίστικες υποσχέσεις που δεν τον εκφράζουν και τις οποίες απορρίπτουν οι μετριοπαθείς σκεπτόμενοι πολίτες που θέλει να προσελκύσει και πάλι στη Ν.Δ. Θα επιλέξει μια υπερβολικά συγκρουσιακή ρητορική που θα ικανοποιεί κάποιους στη Ν.Δ. και θα συσπειρώνει το κόμμα, αλλά δεν θα υπηρετεί το εθνικό συμφέρον, υπό την έννοια ότι αυτήν τη στιγμή η χώρα δεν χρειάζεται μικροκομματικούς «τσαμπουκάδες», αλλά χρηστικές λύσεις, ή θα ασκήσει στοχευμένη κριτική και θα τολμήσει να προτείνει συγκεκριμένες δράσεις, αναλαμβάνοντας με θάρρος και το αναπόφευκτο πολιτικό κόστος;

Με την οικονομία σε οριακό σημείο, τη χώρα ανοχύρωτη, το προσφυγικό να απειλεί την κοινωνική συνοχή, και τα σύννεφα της τρομοκρατίας να σκιάζουν όλη την περιοχή, δεν έχουμε την πολυτέλεια για τις ανούσιες και διχαστικές «κοκορομαχίες» του παρελθόντος. Οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οι συνθήκες επιβάλλουν υπευθυνότητα.