ΑΠΟΨΕΙΣ

«Τι αστυφύλαξ, τι χωροφύλαξ»

​​«Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Η παιγνιώδης αντινομία που καταδηλώνεται στη φράση που καυτηριάζει η αγιασμένη λαϊκή ηθική, αίρεται κατ’ εξακολούθηση στην πράξη· από μικρούς-μεγάλους, ασήμαντους και μη. Επεα πτερόεντα, μωρέ αδελφέ, κι αυτό το ξέρουν καλύτερα από όλους οι ξεσκολισμένοι του είπα-ξείπα. Κι όποιος λέει σήμερα ότι έπεσε από τα σύννεφα των εξελίξεων ζει αλλού. Η προεκλογική πλειοδοσία σε ταξίματα και δεσμεύσεις ήταν ο κανόνας όλων. Οπως κανόνας ήταν και το μετεκλογικό φυλλορρόημα των υπεσχημένων. Αλλά πρώτη φορά –εκ των συνθηκών– είναι τόσο κραυγαλέο το μείγμα φαιδρού και τραγικού. Το θέαμα υπουργών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρούν με διπλοπενιές να αποδράσουν από το σύμπλεγμα ατομικών και συλλογικών ευθυνών επιτείνει την πανελλαδική παραζάλη. «Νομίζαμε, πιστεύαμε ότι…, παίξαμε αλλά χάσαμε» θα ήταν το επικοινωνιακώς αρμόζον που με απανωτές συγγνώμες θα γινόταν πιστευτό στη Βαρβάκειο Αγορά.

Αλλά δεν. Αυτοί –πάλι καλά, όχι όλοι– με κατοχυρωμένο ακτιβιστικό θράσος αναβαπτίζουν με συνθήματα τους οραματισμούς τους, εκτρέποντας σε μακέτες τη φοβερή ροή των πραγμάτων. Με μεσίστια πλέον τη σημαία της ηθικής υπεροχής τους, λόγω βαρύτατων ψευδών και άγνοιας, περιγράφουν το ανάγλυφο της χώρας που παρέλαβαν από τους πρώην. Καμένη γη. Μα οι ίδιοι δεν ήταν που στην τελική ευθεία προς την εξουσία στην ίδια καμένη γη, με ταχύτητα ξερόλα, και σιγουριά πρωτιάς, μοίραζαν από εδώ και από εκεί τα ιάματά τους διά πάσαν κοινωνική και οικονομική νόσο; Η συντριβή της επαναστατικής ορμής («θα αλλάξουμε την Ελλάδα, την Ευρώπη» κ.λπ.) κατέστησε τους κυβερνώντες μοιραίους μεν, χρήσιμους δε. Η αυθάδης, πολλά υποσχόμενη σε πολλούς, μνημονιοφάγος νοτιοευρωπαία αριστερά έγινε, εκ του αποτελέσματος, εξαγώγιμο φαινόμενο «προς αποφυγήν» σε άλλα δυτικά κράτη. Να που τελικά είναι μες στη ζωή να μιλάς «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες συγκερασμού του οξύμωρου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος, πλανητάρχης της εποχής του και μαζί πνευματικός παλαιστής της στωικής σχολής, εκ του καθήκοντος πολέμαρχος, ηγέτης βαθιάς παιδείας, φιλόσοφος χωρίς το σπαθί του. Διαχρονική η προσφορά του για τη συγγραφή στα ελληνικά του γνωμολογίου «Τα εις εαυτόν», η ανάγνωση του οποίου βοήθησε δραστικά στη μείωση του πληθυσμού των απανταχού καλαμοκαβαλάρηδων και προπετών· αυτό το έργο ίσως έπρεπε να προσφέρεται δωρεάν. Από τις φράσεις του, ενδεικτικά και μόνον, που αφορούν όλους: «Αδικεί πολλάκις ο μη ποιών τι, ου μόνον ο ποιών τι», ενώ «άριστος τρόπος του αμύνεσθαι το μη εξομοιούσθαι».

Αλλά τι ειρωνεία. Αυτός ο φωτισμένος άνθρωπος των αιώνων, είχε γιο τον Κόμμοδο (έγινε γνωστός από την ταινία «Μονομάχος»). Ιστορική αδεία, μιλάμε για τερατογένεση.