ΑΠΟΨΕΙΣ

Συμφέροντα κομμάτων και κρατική επιβίωση

Θα θυμάστε πόσο έντονα και χωρίς περιστροφή ζήτησαν οι εταίροι μας την «υπογραφή» της μειοψηφίας κάτω από το αίτημα της Ελλάδας για το δεύτερο μνημονιακό δάνειο, το φθινόπωρο του 2011. Ολη αυτή την περίοδο η πίεση των εταίρων, όπως άλλωστε και της αμερικανικής κυβέρνησης, αποσκοπούσε στην επίτευξη συναίνεσης μεταξύ των κομμάτων. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε όλες τις εκθέσεις του, δεν έπαυσε να υπογραμμίζει ότι καμία πρόβλεψη δεν μπορεί και δεν θα είναι ασφαλής όσο οι πολιτικοί της χώρας μας αποστρέφονται την «ιδιοκτησία» των μέτρων.

Από το 2006 και ιδιαίτερα μετά το 2010 έως και σήμερα, ουδείς Ελληνας πολιτικός έχει κατορθώσει να διατάξει με ορθολογισμό όσα κρίνει και προτείνει ως πακέτο θεμελιωδών ενεργειών διακυβέρνησης της χώρας απέναντι στην παγκόσμια, την ευρωζωνική και, κυρίως, την εθνική μας κρίση. Γενικόλογες τοποθετήσεις εναντίον τής κάθε φορά εφαρμοζόμενης κυβερνητικής πρακτικής και ιδεολογικά «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» επιστρατεύονται σε υποστήριξη μιας ανεγκέφαλης επανάληψης «συνθημάτων» εκ μέρους των βουλευτών και άλλων παραγόντων.

Είναι αλήθεια ότι το καλοκαίρι κι ενώ η χώρα είχε πάρει την οδό της καταστροφής με οδηγό τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, όλα τα κόμματα, πλην όσων αδιαφορούν για όσα συμβαίνουν «εδώ και τώρα» στη χώρα μας, είχαν δώσει την ψήφο τους, άνευ της οποίας δεν μπορούσε να υπάρξει βουλευτική πλειοψηφία.

Η εξέλιξη εκείνη δεν διέλαθε την προσοχή των εταίρων μας. Επιβεβαίωσαν ότι οι πολιτικοί μας συμπεριφέρονται διαφορετικά όταν κινδυνεύει το «γκουβέρνο», δηλαδή όταν το κρατικό ταμείο ξεμένει από χρήματα. Αντιθέτως, όταν οι φορολογούμενοι πληρώνουν (και το κάνουν την τελευταία περίοδο με το παραπάνω…) και το ταμείο γεμίζει, διατρανώνουν την ακάματη αποφασιστικότητά τους να διαπραγματευθούν σκληρά μέχρι τέλους… των αποθεματικών!

Οι εταίροι έκαναν άλλη μία παρατήρηση. Ακόμη κι όταν η αντιπολίτευση συμπλέει προς την ανάγκη των μεταρρυθμίσεων που απαιτεί η ανάνηψη της οικονομίας, καμία εξασφάλιση δεν υπάρχει αν μεσολαβήσει κάποια εκλογική διαδικασία.

Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, δουλειά των πολιτικών είναι να πετυχαίνουν την επανεκλογή τους. Πλην όμως, στην καθ’ ημάς Δύση, τα κράτη βελτίωσαν την αρχαία αυτή πεποίθηση με τρόπο εντυπωσιακό. Διαπίστωσαν ότι ο πλούτος της κοινωνίας και η ισχύς του κράτους αυξάνονται όταν η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία δεν βλάπτει τα μακροχρόνια συμφέροντα του κράτους. Χρειάζεται ένας ισορροπημένος μεσοπρόθεσμος προγραμματισμός τον οποίο θα σέβονται, έστω με κάποιες τροποποιήσεις, όλοι όσοι κυβερνούν. Αυτό το σχέδιο βρίσκεται τώρα στο τελευταίο μίλι της διαπραγμάτευσης και αυτό είναι που πρέπει να ψηφίσουν όλοι οι άνθρωποι του Τσίπρα.