ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα τρία πακέτα μέτρων, ο «κόφτης» και τι έπεται

Η χθεσινή συμφωνία στο Eurogroup επανέφερε την ελπίδα θετικής διεξόδου. Ισως το τελευταίο επεισόδιο της μακράς ελληνικής κρίσης αξιοπιστίας να πλησιάζει στο τέλος του. Κλειδί στη ζητούμενη λύση είναι αυτό που συζητούσαμε χθες από την ίδια θέση: ο Μηχανισμός Αυτόματης Διόρθωσης ενδεχομένων δημοσιονομικών παρεκκλίσεων.

Ταυτοχρόνως, ο Μηχανισμός θα αποτελέσει τη βάση επί της οποίας θα στηριχθεί μια κάποια συμφωνία για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους.

Τέλος, ο συνδυασμός των δύο θα επιτρέψει, αν δεν υπάρξει κάποια ανατροπή της ύστατης ώρας, την επιστροφή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην επιτήρηση του ελληνικού προγράμματος. Εναντι των παραπάνω, η κυβέρνηση ζήτησε και πήρε από τη Βουλή έγκριση για τρία πακέτα μέτρων. Το πρώτο πακέτο περιορίζει το τεράστιο άνοιγμα στο ασφαλιστικό σύστημα. ΟΙ αλλαγές στο συνταξιοδοτικό αναμένεται να μειώσουν το σχετικό έλλειμμα κατά 710 εκατομμύρια εφέτος, 1.437 εκατ. του χρόνου και 1.993 το 2018, ένα σύνολο περικοπών 4.140 εκατ. μέχρι το τέλος του τρίτου μνημονίου.

Το δεύτερο πακέτο αφορά μεταβολές στη φορολογία εισοδήματος. Απ’ αυτόν τον δρόμο, το κράτος θα πάρει από τις τσέπες πολιτών και επιχειρήσεων 195 εκατ. αμέσως, 1.361 του χρόνου και 1.909 του παραχρόνου, άρα συνολικά 3.465 εκατομμύρια.

Φορολογικό είναι και το τρίτο πακέτο, μαζί με κάποιες αλλαγές στο μισθολόγιο του Δημοσίου και αναμένεται να αποδώσει 575 εκατ. τώρα, 1.553 το 2017 και 1.719 το 2017, ένα πρόσθετο ποσό 3.847 εκατομμυρίων. Αθροισμα των μέτρων μέχρι τα τέλη 2018 το μνημειώδες ποσό των 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αν ο παραπάνω λογαριασμός δεν εκτελείται με ακρίβεια και εκτιμηθεί ότι οδηγούμεθα σε απόκλιση που θα ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια, χονδρικώς, τότε το κράτος, με πρωτοβουλία του υπουργού των Οικονομικών, θα εφαρμόζει έτοιμα μέτρα από μια φαρέτρα προληπτικών ενεργειών. Δεν άργησαν πολλοί να οικτίρουν εαυτούς και αλλήλους για τις αναπότρεπτες νέες περικοπές μισθών και συντάξεων που θα επιφέρει ο «κόφτης», ασμένως εξομοιωθείς με μάχαιρα λιτότητος. Η επιφύλαξη είναι λογική. Αφού κατά κανόνα οι κυβερνήσεις επιβάλλουν πολλαπλά και βαρύτατα φορολογικά μέτρα. Κι όμως, μετ’ ολίγον επανέρχονται ζητώντας περισσότερα και παρόμοιας υφής μέτρα. Τα οποία στενάζοντας εγκρίνουν οι νέοι, στο μεταξύ, βουλευτές αφού οι προηγούμενοι έχασαν και το δικό τους ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Σε εκλογές που ασμένως διοργανώνονται προκειμένου να διασωθεί η δημοκρατία. Πάντοτε την τελευταία στιγμή.

Από την άλλη, όμως, σκεφτείτε τι θα είχαμε αποφύγει αν με την πρώτη δημοσιονομική απόκλιση οι εκάστοτε υπουργοί Οικονομικών ήσαν υποχρεωμένοι να λάβουν διορθωτικά μέτρα, προτού το κακό λάβει τις διαστάσεις που προκάλεσαν το δράμα που δεν έχει τελειωμό.