ΑΠΟΨΕΙΣ

Η Ελλάδα στην Αν. Μεσόγειο

Τα σημερινά εγκαίνια του αγωγού ΤΑΡ επαναφέρουν στο προσκήνιο την ενσωμάτωση της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής. Υστερα από πολλούς θεωρητικούς οραματισμούς, αναλύσεις, προσδοκίες και σχέδια που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας, τα ενεργειακά δεδομένα, η γεωπολιτική πραγματικότητα και η μάλλον σπάνια για τη χώρα μας σταθερότητα στη στόχευση ανοίγουν προοπτικές.

Ευλόγως, τις επόμενες ημέρες η συζήτηση θα περιστραφεί στον ρόλο της Ελλάδας στον νότιο διάδρομο μεταφοράς αερίου από την Κασπία προς την Ευρώπη. Ωστόσο, παράλληλα προχωρούν οι συζητήσεις και οι σχεδιασμοί για την αξιοποίηση και των τεράστιων κοιτασμάτων που έχουν ανακαλυφθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου και πάλι η Ελλάδα διεκδικεί ρόλο. Θα ήταν χρήσιμο εάν υπήρχε ένα κοινό εθνικό μέτωπο, ώστε οι μεν σύμμαχοι και εταίροι να πεισθούν για τη μακρόπνοη προοπτική των πολιτικών μας επιλογών, οι δε επενδυτές να αισθάνονται μεγαλύτερη σιγουριά για την απόλυτη προσήλωση της χώρας στο υπό διαμόρφωση ενεργειακό σκηνικό της περιοχής και πως αυτό που αποφασίζεται σήμερα θα εξακολουθεί να ισχύει και σε μερικά χρόνια, όταν ενδεχομένως στην εξουσία βρίσκεται μια άλλη κυβέρνηση.

Παρά τους παλαιότερους ενδοιασμούς υπερσυντηρητικών κύκλων στα δεξιά και άλλων ριζοσπαστικών φωνών στα αριστερά, το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων της χώρας συμφωνεί στη νέα προσέγγιση, που έχει σαφή στρατηγικά χαρακτηριστικά και γνώμονα τα εθνικό συμφέρον.

Η συνέχιση και εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ καθίσταται περισσότερο χρήσιμη και λόγω των μεταπτώσεων του Ερντογάν και της τεταμένης σχέσης Τουρκίας – Ε.Ε., που αυξάνουν την αβεβαιότητα και τους κινδύνους για την Ελλάδα και την Κύπρο. Η διακομματική και σταθερή την τελευταία εξαετία εστίαση διαδοχικών ελληνικών κυβερνήσεων στη σύσφιγξη των σχέσεων με το Ισραήλ δεν οικοδομείται στις τριβές που παρατηρούνται σήμερα στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις και οι οποίες αύριο μπορεί να έχουν ξεπερασθεί. Αυτό έχουν διαμηνύσει με απόλυτη σαφήνεια όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας της τελευταίας εξαετίας, και ήταν αρκετοί.

Το παζλ είναι πολυσύνθετο. Πέρα από τις τριγωνικές συνεργασίες της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, που έχουν τις ευλογίες των ΗΠΑ, και η Ρωσία κάνει αισθητή την παρουσία της στην περιοχή, συγκρούεται με την Τουρκία και βλέπει με ενδιαφέρον το ενδεχόμενο εμπλοκής της στην αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της Μεσογείου, κάτι που δεν ενθουσιάζει τις ΗΠΑ, οι οποίες ενθαρρύνουν την απεξάρτηση της Ευρώπης από τη ρωσική επιρροή. Οι ευκαιρίες, αλλά και οι παγίδες, είναι πολλές. Ως μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, αλλά και ως παράγοντας στην Αν. Μεσόγειο, η Ελλάδα μπορεί να διαδραματίσει τον ρόλο που της αναλογεί, αξιοποιώντας τη γεωγραφία της και τις «γέφυρες» που διατηρεί με όλους σχεδόν τους πρωταγωνιστές στην περιοχή.