ΑΠΟΨΕΙΣ

Στα πρόθυρα πολιτειακής διάλυσης

Φορολογικές επιδρομές, «αλληλέγγυοι» και μεταναστευτικό οδηγούν τη χώρα σε κατάσταση «αποτυχημένου κράτους». Δίχως περιστροφές, οι προοπτικές για τη χώρα είναι εφιαλτικές και για τους πολίτες σχεδόν τρομακτικές. Δεν μου αρέσει να προβάλω ανησυχητικά σενάρια αλλά δεν μπορώ από πουθενά να διακρίνω κάποια αχτίδα αισιοδοξίας. Οι πολιτικές των μνημονίων αλλά και οι εμμονές των δανειστών να συμφωνούν σε επιλογές που δεν οδηγούν πουθενά καταλήγουν σε αδιέξοδα και σε ένα ισχυρό, και πάλι, αντιδυτικό κλίμα στη χώρα. Μαζί με το μεταναστευτικό όλα αυτά ανοίγουν ενδεχομένως τον δρόμο μιας επικίνδυνης και σκληρής εσωτερικής κοινωνικής αναμέτρησης. Κάποια ώρα οφείλουμε να το καταλάβουμε. Η χώρα δεν πρόκειται ποτέ οικονομικά και κοινωνικά να ανακάμψει, αν δεν αποφασισθεί να θυσιασθεί ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου τομέα. Που σημαίνει βέβαια απολύσεις. Σε κάθε άλλη περίπτωση, τα όποια μέτρα αποφασισθούν, και που θα καταλήξουν σε μεγάλες οικονομικές επιβαρύνσεις των φορολογουμένων, δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε διέξοδο. Πρώτον, διότι οι φοροδοτικές ικανότητες των Eλλήνων έχουν εξαντληθεί και, δεύτερον, διότι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν έχουν γίνει –ούτε βέβαια και θα γίνουν–, μιας και αυτές συνεπιφέρουν καταστροφή όλων των αρνητικών συνηθειών που το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο δεν επιθυμεί να καταργήσει.

Τα πράγματα στον τομέα της οικονομίας είναι σχετικά απλά. Αν δεν υπάρξουν πολιτικές που στρέφουν την πλάτη σε λύσεις κρατικοκεντρικές, με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα και στην ατομική δημιουργικότητα, με περικοπές φόρων και κατάργηση γραφειοκρατικών διαδικασιών, δεν πρόκειται να φανούν επενδύσεις ούτε να υπάρξει ανάπτυξη. Η πορεία προς την αδιέξοδη παρακμή και τη συνακόλουθη τελειωτική οικονομική διάλυση θα είναι ανεμπόδιστη και καταιγιστική. Από την άλλη μεριά, οι πρόσφυγες – μετανάστες, έχοντας πλέον αφομοιώσει όλα τα αρνητικά στοιχεία της ελληνικής δημόσιας ζωής και συνειδητοποιώντας τη διάλυση του επίσημου κράτους, αυθαιρετούν, εκβιάζουν και απειλούν. Συνεπικουρούμενοι από αγνώστου προελεύσεως και ποιότητας «αλληλέγγυους» και εθελοντές, εμφανίζονται να απαιτούν από την ελληνική κοινωνία παροχές και παραχωρήσεις που δεν νομιμοποιούνται να απολαμβάνουν ούτε οι ίδιοι οι ντόπιοι πολίτες. Αυθαίρετα προκαλούν ανεπανόρθωτες ζημίες στην ελληνική οικονομία, κλείνοντας δρόμους και σιδηροδρομικές γραμμές, παραβιάζοντας νόμους.

Αναρωτιέται κάποιος τι θα συμβεί όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που τώρα κάτω από συνθήκες ανάγκης και αντικειμενικής αδυναμίας έχουν τέτοιες απαιτήσεις και συχνά βίαια τις διεκδικούν, αποκτήσουν κανονικά πολιτικά δικαιώματα και τα παιδιά τους πολιτογραφηθούν πολίτες της χώρας μας. Σύντομα πολλοί Ελληνες θα αρχίσουν να αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους. Ιδιαίτερα όταν σε περιοχές της χώρας θα αρχίσουν να διαμορφώνονται περίεργες νέες πλειοψηφίες και να απαιτούν αξιακές και πολιτιστικές μεταβολές. Οπως έχει γίνει σε περιοχές πολλών χωρών της Δυτικής Ευρώπης, η αλλοίωση της εθνικής ταυτότητας ολόκληρων γεωγραφικών διαμερισμάτων δεν θα είναι κάτι περίεργο ή αναπάντεχο.

Αυτή η σταδιακή μεταμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας δεν θα περάσει, δυστυχώς, δίχως αρνητικές συνέπειες. Ούτε είναι και κάτι που ανήκει στο απώτερο μέλλον. Τα τραγικά συνεπακόλουθα είναι ενδεχόμενο πάρα πολύ σύντομα να συμβούν. Αρκεί μια απλή τοπική διένεξη ανάμεσα σε πυρήνες μεταναστών και αγανακτισμένους παράγοντες της εκεί ελληνικής κοινωνίας για να ανάψει η σπίθα που πιθανότατα να οδηγήσει σε σκληρές ευρύτερες συγκρούσεις. Σε μια χώρα σε βαθιά οικονομική κρίση, με αδύναμους θεσμούς και σοβαρά κλονισμένη δημόσια διοίκηση, μια τέτοια κατάσταση μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα που θα την οδηγήσει στην οδυνηρή πραγματικότητα μιας «αποτυχημένης πολιτείας».

*Ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος είναι πρώην υπουργός – διευθυντής Ινστιτούτου Διπλωματίας Αμερικανικού Κολεγίου Ελλάδας (Deree).