ΑΠΟΨΕΙΣ

Συγκρατημένη απαισιοδοξία

Το φετινό καλοκαίρι, σε αντίθεση με το περυσινό, κυλά νωχελικά, με συγκρατημένη απαισιοδοξία αλλά πολύ φόβο για όσα αναμένονται μετά το πέρας του. Οσο να ’ναι, η διακοπή που τώρα μπαίνει σιγά σιγά σε εφαρμογή για τους περισσότερους, η φυγή σε θάλασσες και εξοχές, ακόμα και η νεκρική Αθήνα του Αυγούστου για όσους παραμείνουν εντός έδρας, όλα συνιστούν μία πολύ αναγκαία παύση στη ροή των μαύρων, συννεφιασμένων σκέψεων. Με άλλα λόγια, ο Σεπτέμβριος και οι σκοτούρες του μπορούν να περιμένουν.

Εναν χρόνο μετά τον περυσινό πυρετό δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό, πέρα απ’ το ότι η κυβέρνηση μοιάζει να κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν θριάμβων και ανάπτυξης. Ειδικά η ανάπτυξη είναι κάτι σαν το μέλος-φάντασμα των ανθρώπων που έχουν υποστεί ακρωτηριασμό: Νομίζουν πως το αποκομμένο μέλος είναι ακόμα εκεί, ότι ακόμα πονάει, προκαλεί φαγούρα κτλ. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει παρά μόνον το κενό. Ετσι και η κυβέρνηση· νομίζει ότι η ανάπτυξη είναι ακόμα κάπου εκεί έξω. Ή έτσι λέει ότι νομίζει.

Για παράδειγμα, το διαβόητο «Σχέδιο Β» των Γκάλμπρεϊθ – Βαρουφάκη. Αν μη τι άλλο, η σκοτεινή αυτή υπόθεση φανερώνει πως η άγνοια μπορεί κάλλιστα να συμβαδίζει με πολύ ποταπούς στόχους. Το ευτύχημα για όλους εμάς είναι πως η κυβέρνηση αυτή παραείναι «καφενειακή» για να καταφέρει να οργανώσει, στην ουσία, μια δραστική μετατόπιση πολιτεύματος και να αντεπεξέλθει σε συνθήκες εκτάκτου ανάγκης. Το άλλο ευτύχημα είναι πως δείλιασε ο πρωθυπουργός και δεν προχώρησε σε αυτό το τρομακτικό άλμα στο κενό. Μην έχουμε όμως καμία αμφιβολία: Από την αρχή σε κάτι τέτοιο αποσκοπούσαν. Ούτε διαπραγμάτευση υπήρχε επί της ουσίας, παρά ένα διαρκές κρυφτούλι με τους εταίρους, προκειμένου να οδηγηθούν όλα σε αδιέξοδο και να εφαρμοστούν αυτά τα απίθανα σχέδια από απίθανους ανθρώπους.

Ετσι και τώρα, μιλούν για ανάπτυξη με τη γνωστή κούφια προπαγανδιστική ρητορική τους και κερδίζουν χρόνο. Περιφέρονται σαν επαρχιακή κομπανία στους «δρόμους του μεταξιού» και, εν τω μεταξύ, στο εσωτερικό μέτωπο αποσαθρώνουν θεσμούς και κρατικούς μηχανισμούς, ώστε, όταν έρθει η ώρα του αδιεξόδου, είτε με ντρίμπλες απλής αναλογικής είτε με τις απειλές νέων δημοψηφισμάτων, να είναι στη θέση τους, να είναι στην εξουσία. Με όποιο κόστος και τίμημα.