ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο υπουργός των «συλλογικοτήτων»

Προφανώς υπάρχει «καταληψιόμετρο», την τιμή μονάδας του οποίου γνωρίζει η κυβέρνηση. Το υπονόησε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ν. Τόσκας, μιλώντας χθες το πρωί στον ΣΚΑΪ. Επιλέγουμε, προσεκτικά, τα αποσπάσματα, ούτως ώστε να μην παρερμηνεύσουμε τη σκέψη του: πρότεινε την ήπια αντιμετώπιση των καταλήψεων, εάν δεν υπερβαίνουν «κόκκινες» γραμμές, και όχι τη βίαιη καταστολή.  Υπογράμμισε πως «δεν πρέπει να δοθεί η εντύπωση ότι εγκρίνει την κατάληψη δημόσιου χώρου». Για την κατάληψη στη Θεσσαλονίκη υποστήριξε ότι τυχόν βίαιη επέμβαση της αστυνομίας θα είχε μεγάλες επιπτώσεις και κόστος στην πόλη και ίσως γενικότερα. Ενώ με τον τρόπο που λειτούργησε, «το κόστος στη Θεσσαλονίκη ήταν 3.000 ευρώ, στο πανεπιστήμιο ίσως κάτι παραπάνω». Γενική αρχή του για τις καταλήψεις: «Προσπαθούμε τα νέα αυτά παιδιά να μην κλείνονται και να συζητούν τους προβληματισμούς τους στους τοίχους ενός σπιτιού, αλλά να εκφραστούν στους δρόμους με ανοιχτό κίνημα διεκδικήσεων και όχι απομονωτισμό». Εξάλλου, είπε πως «έχει καλέσει τις συλλογικότητες από τα Εξάρχεια να συζητήσουν για να υπάρξει ανεμπόδιστη και ελεύθερη έκφραση των ιδεών, όχι όσους έχουν σχέση με ναρκωτικά βέβαια».

Το πρόβλημα δεν είναι οι απόψεις του κ. Τόσκα. Αν ήμαστε γύρω από ένα τραπέζι, σε χαλαρή έξοδο παρέας, και κουβεντιάζαμε για την ψυχοσύνθεση και τις ανάγκες των νέων, η επίπτωση των λόγων ενός εκ των συνδαιτυμόνων περιορίζεται, συνήθως, στην επικράτεια της παρέας. Το πρόβλημα είναι η θέση του κ. Τόσκα, ο θεσμικός ρόλος του. Αντιδιέστειλε στην ήπια παρέμβαση την «άγρια καταστολή», την οποία επιθυμούν ορισμένοι. Είναι σαν να θεωρεί ότι υπάρχει μια πλευρά που επιθυμεί την κεφαλή των ταραξιών επί πίνακι και με όποιο κόστος. Και, ενδεχομένως, να υπάρχει. Ομως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ούτε μπορούν να αντιμετωπίζονται η κοινωνία και η πολιτική με όρους καφενείου, επικίνδυνα απλουστευτικούς, που επιτείνουν τη στρέβλωση, τη σύγχυση και τη συσκότιση.

Ο κ. Τόσκας δεν εκστόμισε τη λέξη «ανομία» για τους καταληψίες. Και πώς να το κάνει, όταν πιστεύει (ή αναγκάζεται για να φανεί αρεστός) ότι με αυτόν τον τρόπο «προστατεύει τα παιδιά από τον απομονωτισμό»; Η πράξη τους δεν είναι άνομη αλλά ελεύθερη έκφραση. Οι καταληψίες, κατά τον υπουργό πάντα, πρέπει να βρίσκονται στους δρόμους και να κοινοποιούν με καταστροφές (μικρές ή μεγάλες, υπάρχει το «καταληψιόμετρο» γι’ αυτό) την «άποψή» τους.

Το δράμα είναι ότι η ακραία αφέλεια στη σκέψη του υπουργού κανέναν δεν μπορεί να συγκινήσει. Ακόμη και οι ίδιοι οι «καταληψίες» θα πρέπει να υποδέχθηκαν με γενική θυμηδία την πρόσκληση «συλλογικοτήτων από τα Εξάρχεια για να συζητήσουν». Εκτός τόπου, εκτός χρόνου, εκτός θέματος, εκτός… γενικώς ο κ. Τόσκας. Εντός, όμως, κομματικής νομιμότητας. Και επειδή υπήρξαν αντιδράσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά την εκκένωση των κτιρίων της Θεσσαλονίκης, βάλθηκε καθώς φαίνεται (συνεπικουρούμενος και από άλλους υπουργούς και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ) να επαναπροσδιορίσει το προφίλ του.

Κι εδώ ελλοχεύουν και το επικίνδυνο και το φαιδρό: από τη μια, προβάλλεται η δήθεν νεοφιλελεύθερη σκληρότητα και ακαμψία και από την άλλη ο ασυγκράτητα αναβλύζων αριστερός ανθρωπισμός – σε συσκευασία ΣΥΡΙΖΑ και τα δύο, φυσικά. Γιατί, για όνομα του Θεού, για μια ζημιά 3.000 ευρώ χρειάζεται να γίνει τόση φασαρία;

Φτηνή μπακαλική για ένα θέμα που αφορά την τήρηση της νομιμότητας, την απρόσκοπτη λειτουργία και προστασία τόσο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (ΑΠΘ) όσο και της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Οταν ο απομονωτισμός των νέων έχει ως αντίδοτο τη βία, τον εκφοβισμό και την καταστροφή, κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο. Σαν το πτώμα στον «Αμεδαίο» του Ιονέσκο, που μεγαλώνει τόσο ώστε γκρεμίζει τους τοίχους… Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως αυτό να εννοούσε ο κ. Τόσκας.