ΑΠΟΨΕΙΣ

Ελεύθεροι σκοπευτές παντός καιρού

Είναι ειρωνικό αλλά ήταν σαν η τελευταία βολή της Αννας Κορακάκη, αυτή που της χάρισε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο Ρίο, να έδωσε το σύνθημα για έναν άλλου είδους «αγώνα», όπου ο καθένας συμμετέχει με τους δικούς του όρους και κανόνες, την αισθητική του και τα εργαλεία κατανόησης και ερμηνείας των γεγονότων.

Μια απολύτως προσωπική επιτυχία, από ένα κορίτσι που προφανώς έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου, με τη βοήθεια και συμπαράσταση κάποιων πολύ στενών της ανθρώπων, έπεσε στον πολτό των σόσιαλ μίντια και του Διαδικτύου.

Η αποθέωση συνάντησε την γκρίνια για το κράτος που δεν τη στηρίζει και την αφήνει να προπονείται στα νταμάρια και σε αυτοσχέδια σκοπευτήρια –και το αστείο είναι ότι η καταγγελία έγινε και από φανατικούς αντικρατιστές–και η υπερηφάνεια για «τη χρυσή Αννα των Ελλήνων» τον κυνισμό όσων μετρούσαν αντίστροφα για την έναρξη του… καννιβαλισμού. Ο οποίος δεν άργησε να ξεκινήσει.

Ενας ψεύτικος λογαριασμός στο Τwitter στο όνομα Αnna Korakaki εμφάνισε ως δικό της tweet τη φράση «ευχαριστώ κύριε», απάντηση στα συγχαρητήρια που της έστειλε μέσω Τwitter ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ξεσπάθωσαν οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας – «μα πώς είναι δυνατόν να μην τον αποκαλεί πρωθυπουργό;» Κανείς, βέβαια, δεν μπήκε στον κόπο να εξακριβώσει τη γνησιότητα του λογαριασμού, ούτε γνωστές ειδησεογραφικές ιστοσελίδες που έσπευσαν να διαδώσουν το θεσμικό «φάουλ» της Αννας Κορακάκη.

Φυσικά, δεν έλειψαν και τα αγαπημένα μας στερεότυπα. Αποκορύφωμα, η ανάρτηση του Χάρρυ Κλυνν, όπου κάτω από μία φωτογραφία από τη στιγμή της απονομής, με την ελληνική σημαία ψηλότερα απ’ αυτήν της Γερμανίας και της Ελβετίας –δεύτερη και τρίτη θέση, αντίστοιχα–, έγραψε: «Αριστερά οι μιζαδόροι, δεξιά οι ξεπλυματίες και η Ελλάδα για πρώτη φορά από πάνω. Μέχρι σήμερα ήταν το χαλάκι για να το πατάνε… ΕΥΓΕ ΚΟΡΑΚΑΚΗ!» Οσοι παρακολουθήσαμε τον αγώνα, βέβαια, αλλά και την απονομή, δεν διακρίναμε ίχνος πολιτισμικής αντιπαλότητας, αντιθέτως παρακολουθήσαμε στο τέλος τρία κορίτσια που αγκαλιάζονταν συγκινημένα και αλληλοσυγχαίρονταν. Και που διόλου απίθανο να είναι και καλές φίλες.

Αλλά έτσι είναι… Στα χρόνια της κρίσης, στα χρόνια της διαχείρισης της μιζέριας, ο καθένας τσιμπάει απ’ όσα συμβαίνουν καθημερινά, καλά ή κακά, επιτυχίες ή αποτυχίες, ό,τι τον συμφέρει, ό,τι τον βολεύει για να φτιάξει το δικό του αφήγημα. Μια ιστορία που καμία σημασία δεν έχει αν είναι αληθινή. Αρκεί να ταιριάζει με τις δικές του εμμονές, να δικαιολογεί τα στερεότυπα με τα οποία κατασκευάζει εχθρούς, που τόσο ανάγκη τους έχει για να πορεύεται με ευκολία στη σκληρή πραγματικότητα. Χωρίς κατανάλωση σκέψης.

Οσο μπορούμε, ας κρατήσουμε από την Αννα Κορακάκη το ότι η δύναμη για προκοπή και διάκριση συνθλίβει κάθε μιζέρια. Αυτό μόνο.