ΑΠΟΨΕΙΣ

80 χρόνια πριν… 26-X-1936

«ΔΙΑΜΑΧΗ» ΠΕΡΙ ΚΑΡΥΩΤΑΚΙΣΜΟΥ: Συνέχεια της περί Καρυωτάκη και καρυωτακισμού αντίθεσης μεταξύ του αρχισυντάκτη της «Κ» Αιμιλίου Χουρμουζίου και του ποιητή Νίκου Δ. Παππά.
Γράφει ο μαρξιστικής αφετηρίας και δεξιάς κατάληξης ΧΟΥΡΜΟΥΖΙΟΣ: « [...] Δεν είπα λοιπόν ότι “δεν θάπρεπε” να χτυπηθή ο καρυωτακισμός. Ούτε άλλωστε με ενδιαφέρει το “αν πρέπει” ή “αν δεν πρέπει”. Μ’ ενδιαφέρει όμως η διαπίστωση μιας ομαδικής ψυχολογικής καταστάσεως. Αυτή η κατάσταση υπάρχει; Αν ναι, θα υποχρεωθούμε να αντλήσουμε τα αναγκαία συμπεράσματά της και θα ιδούμε την απήχησή τους και στην ποίηση της εποχής της είτε το θέλουμε είτε όχι. Αν όχι, τότε χωρίς καν τον πόλεμο τον δικό μας η ποίηση θα γνωρίσει μιαν άλλη αισθητική περιοχή που μπορεί να είναι είτε άδολος είτε νοθευμένος –όπως είναι τώρα– λυρισμός είτε ο,τιδήποτε. Η κοινωνική περιοχή προέχει. Γιατί αυτή είναι η βάση, το θεμέλιο, ενώ η ποίηση και η τέχνη γενικώτερα είναι το επιστέγασμα. [...].» Και ο εκ των ένδον της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και μεταπολεμικώς της ευρυτέρας αριστεράς περιοχής ΠΑΠΠΑΣ: « [...] Ο κ. Αιμ. Χ. είναι προοδευτικός κριτικός, βλέπει πάντα μακρύτερα και με ευρυχωρία. Πώς τον πήρε έτσι πατρικά τον Καρυωτακισμό; Εγώ, χωρίς κανένα ενδοιασμό θαυμάζω τον ποιητή Καρυωτάκη, αλλά αγανακτώ πάντα με την επίδρασή του. Εφταιξε βέβαια και η κριτική μας, που δεν μπόρεσε εγκαίρως να φωτίσει και να πείσει με τους άσοφους συντηρητισμούς της. Αλλά αν μπορούσα να ζητωκραυγάσω αυτή τη στιγμή, θα τώκαμα έστω και απάνω στον τάφο του Καρυωτακισμού που πάντα θα μου θυμίζει έναν ποιητή ευαίσθητο και άξιο για αρχηγό.»
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ:  (Προδημοσίευση τμήματος της μετάφρασης του ποιήματος του Μαλλαρμέ  «Το απόγευμα ενός φαύνου».)
ΣΟΛΩΜΙΚΑ: Νέα επιστολή του Γεράσιμου Σπαταλά για τη διαμάχη του με τον Διονύσιο Ρώμα και άλλους περί του ποιον εκ των αδελφών Μαρτινέγκων υπονοεί ο Σολωμός στο «Ονειρο». Στο υστερόγραφο του Σπαταλά αναφορά και στο ποίημα «Λάμπρος» του Πολωνού Ιούλιου Σλοβάκη, ο οποίος είχε γνωρίσει τον Σολωμό και εικασία του περί πιθανής σχέσεως των δύο ποιημάτων. Ωστόσο, όπως έδειξε αργότερα η πραγματολογική έρευνα, ο «Λάμπρος» του Πολωνού αναφέρεται στον Λάμπρο Κατσώνη, ενώ τόσο ο Λάμπρος του φερωνύμου ποιήματος του Σολωμού, όσο και ο Λάμπρος του επίσης σολωμικού «Φουρκισμένου» αναφέρονται ως πρόσωπα –ληστής ο δεύτερος– που πολέμησαν μεταγενέστερα.