ΑΠΟΨΕΙΣ

Τα σενάρια της αξιολόγησης

Ε​​πικρατεί μία αίσθηση ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται και πού πάει η χώρα. Το χειρότερο, κανείς δεν πιστεύει ότι έχει προοπτική ή πάει προς το καλύτερο, εκτός ίσως από κάποιους καμένους ιδεοληπτικούς. Δεν λογαριάζουμε βέβαια τους απατεώνες και τους απατεωνίσκους που αντιλαμβάνονται την αλήθεια, αλλά δεν την ομολογούν, είτε γιατί δεν τους συμφέρει είτε γιατί αποκομίζουν οφέλη παραμυθιάζοντας και λέγοντας ψέματα στον κόσμο. Γνωρίζοντας ότι ένα τμήμα αυτού του κόσμου αποζητεί το ψέμα και το παραμύθιασμα, γιατί δεν αντέχει τη μαύρη πραγματικότητα, γιατί δεν καταλαβαίνει, γιατί εθελοτυφλεί. Και ας επικρατεί η αβεβαιότητα και ας βουλιάζει η πραγματική οικονομία, όσο δεν κλείνει η περιβόητη δεύτερη αξιολόγηση…

Μέσα σε αυτή την ομιχλώδη ασάφεια, μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον μόνο μέσω σεναρίων, με την παραδοχή ότι όπως το 2015, έτσι και τώρα, οι δανειστές με πρωτοστάτη το ΔΝΤ έχουν καταλήξει σε μία στάση που μπορεί να περιγραφεί ως «take it or leave it». Δηλαδή «αυτό είναι, το δέχεστε ή όχι;». Η επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων στην Αθήνα θα σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση έδειξε σαφή διάθεση υποχώρησης, έστω και αν ακολουθήσουν συζητήσεις, η συνέχιση των «διαπραγματεύσεων» στις Βρυξέλλες και ακόμη περισσότερο η διακοπή τους, θα σημαίνει αδιέξοδο. Δεν πρέπει πάντως να υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η κυβέρνηση θα κρίνει και θα ελιχθεί με αποκλειστικό γνώμονα το δικό της συμφέρον. Με αυτή την έννοια λοιπόν, τα σενάρια είναι τα εξής:

Πρώτο σενάριο: Είναι το καλό και σύμφωνα με αυτό, η κυβέρνηση αποφασίζει να κλείσει το θέμα της αξιολόγησης, φέρνει τη συμφωνία με τα μέτρα και τα αντίμετρα στη Βουλή, την ψηφίζει με τις δικές της δυνάμεις, πιστεύοντας ότι μπορεί να αντέξει ώς το 2019 και ελπίζοντας σε οικονομική ανάκαμψη που θα τη δικαιώσει όταν φτάσει η ώρα της κρίσης από τον λαό.

Δεύτερο σενάριο: Η κυβέρνηση τραβά τις διαπραγματεύσεις, εφόσον η άλλη πλευρά το ανεχθεί, ώς τον Ιούνιο, κάποια στιγμή συμφωνεί με τους δανειστές, παρουσιάζει τη συμφωνία στη Βουλή –ενδεχομένως δίχως να την έχει υπογράψει– και καλεί την αντιπολίτευση να την ψηφίσει, εκείνη αρνείται και τότε ο Αλ. Τσίπρας προσφεύγει σε εκλογές, ξέροντας ότι θα τις χάσει, με το επιχείρημα «αν μπορεί, ας φέρει η επόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ. μία καλύτερη συμφωνία».

Τρίτο σενάριο: Η κυβέρνηση κωλυσιεργεί στις διαπραγματεύσεις για να παραταθούν ώς τις γερμανικές εκλογές, αλλά φροντίζει να κλείσει τη σύνοδο της Βουλής τον Ιούνιο, προκειμένου να παραγραφούν τα αμαρτήματα του 2015. Η προσδοκία της σε αυτή την περίπτωση είναι να κερδίσουν τις γερμανικές εκλογές ο Σουλτς και οι Σοσιαλδημοκράτες, μήπως και το Βερολίνο αλλάξει την αυστηρή στάση του απέναντι στην Ελλάδα, αν μάλιστα έχει προηγηθεί μία θεαματική εμφάνιση της Λεπέν στη Γαλλία, ίσως και του Γκρίλο στην Ιταλία, οπότε η Ευρώπη θα βρίσκεται σε κατάσταση αναταραχής.

Τέταρτο σενάριο: Η κυβέρνηση τραβά σε μάκρος τις διαπραγματεύσεις πιστεύοντας ή με την ελπίδα ότι το ΔΝΤ θα αποχωρήσει, είτε γιατί δεν εισακούεται είτε γιατί θα ασκήσει πίεση πάνω του ο Τραμπ, με το σκεπτικό ότι δεν πρέπει να ανακατεύεται σε προβλήματα της Ευρώπης. Αυτό το σενάριο περιλαμβάνει επίσης την πεποίθηση ότι οι Ευρωπαίοι δανειστές θα επιδείξουν μεγαλύτερη ευελιξία απέναντί της, αφού θα έχει εκλείψει από την εικόνα «ο σκληρός» –το ΔΝΤ– που τους είχε αναγκάσει να στοιχηθούν πίσω του.

Πέμπτο σενάριο: Είναι το χειρότερο και προβλέπει σπάσιμο των διαπραγματεύσεων μία δεδομένη στιγμή και προκήρυξη εκλογών, ή δημοψηφίσματος με δίλημμα που θα ισοδυναμεί με «μέτρα ή Grexit», που θα σημαίνει ότι η κυβέρνηση Συρανέλ αποφάσισε να ρίξει τη χώρα σε μεγάλη περιπέτεια και πιθανότατα στα βράχια.

Πιθανότατα κάποιο από τα παραπάνω σενάρια, ή και συνδυασμός τους, θα επαληθευτεί, αν και η σημερινή κυβέρνηση διακρίνεται για την πλούσια φαντασία της, ενδεχομένως να έχει προκύψει και μία παράσταση του πρωθυπουργού στην ειδική σύνοδο της Ρώμης για τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το σίγουρο είναι ότι το Μαξίμου θέλει οπωσδήποτε να κλείσει η Βουλή τον Ιούνιο, ενώ οι άλλες βασικές παράμετροι είναι η αντοχή της οικονομίας, η ανοχή της πλευράς των δανειστών και η στάση της αντιπολίτευσης όταν φτάσει η κρίσιμη ώρα στη Βουλή.