ΑΠΟΨΕΙΣ

Ενα, δύο, τρία: Σαρ-βάι-βορ!

Αποτελεί το «Survivor» δείκτη της αλλοτρίωσης της ελληνικής κοινωνίας, όπως φέρεται σύμφωνα με δημοσιεύματα να εκτιμά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας;

«Δηλητηριάζει τις ψυχές των παιδιών μας και των συνελλήνων», όπως ισχυρίζεται ο πρόεδρος του ΧΡΙΚΕ και γνωστός για τις σχέσεις του με το πλήρωμα της Εκκλησίας βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος;

Τελικά, πόση σχέση έχει με την τηλεοπτική και κοινωνική πραγματικότητα το πολιτικό παίγνιο γύρω από ένα τηλεοπτικό προϊόν;

Υπάρχει μια προφανής απάντηση. Το «Survivor» πουλάει. Και πουλάει καλά. Μάλιστα, άνοιξε μια ολόκληρη «αγορά» που προφανώς δεν περιορίζεται στον τηλεοπτικό αέρα του ΣΚΑΪ που το φιλοξενεί. Απόδειξη ως προς αυτό είναι ότι το «Survivor» τροφοδοτεί μια σειρά άλλων τηλεοπτικών εκπομπών, που αντλούν περιεχόμενο και τηλεθέαση από όσα διαδραματίζονται στον Αγιο Δομίνικο, και το σύνολο, σχεδόν, του ελληνικού Διαδικτύου καθώς κάθε σχετική ανάρτηση γίνεται viral.

Υπό αυτό το πρίσμα, η πρωτοβουλία Νικολόπουλου του εξασφαλίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή απ’ όση ο Αχαιός βουλευτής θα είχε εάν ασχολείτο με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αίγυπτο ή τη Σουηδία, με τα βάρη που φέρνει η δεύτερη αξιολόγηση της κυβέρνησης (την οποία και ο ίδιος στήριξε μέχρι την αποχώρησή του από τους ΑΝΕΛ) και, βέβαια, υψηλότερη τηλεθέαση από αυτή που θα είχε με την εκπομπή του. Αρα το συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν αποτελεί ένα εξαιρετικό όχημα προβολής. Πέραν, ωστόσο, των όποιων σκοπιμοτήτων, η τηλεοπτική και κοινωνική πραγματικότητα που διαμορφώνει το «Survivor» προφανώς και είναι αντικείμενο προσοχής. Αλλωστε, αποτελεί κεντρικό θέμα συζήτησης στις περισσότερες παρέες και μάλιστα πολύ περισσότερο από τη διαπραγμάτευση, παραδείγματος χάριν, του κ. Τσακαλώτου στις Βρυξέλλες.

Δεν μπορεί η μισή Ελλάδα να ασχολείται με τον Ντάνο, τον Χανταμπάκη ή τον «τρελό Κύπριο» (και η άλλη μισή να επικρίνει τους πρώτους) και να μην αποτελεί ζήτημα για δημοσιογράφους, πολιτικούς, κοινωνικούς επιστήμονες. Και αφού έχει λάβει τέτοιες διαστάσεις, δεν μπορεί να μην είναι και αφορμή ώστε κάποιες μειοψηφίες, άλλες με υγιή κίνητρα και άλλες με προφανείς σκοπιμότητες, να λειτουργούν με όρους εχθροπάθειας έναντι όσων το παρακολουθούν.

Για την πλειοψηφία, ωστόσο, η στάση απέναντι στο όποιο «Survivor» δεν μπορεί παρά να είναι προσωπική επιλογή αισθητικής και κουλτούρας. Επιλέγεις να το παρακολουθήσεις ή όχι. Και, κυρίως, αναλαμβάνεις την προσωπική ευθύνη να επιτρέψεις ή όχι στο 8χρονο παιδί σου, που γοητεύεται από το αθλητικό – ανταγωνιστικό στήσιμο και δεν εστιάζει στις δολοπλοκίες, να το παρακολουθήσει. Δεν παραχωρείς την ευθύνη και, κυρίως, δεν επιτρέπεις σε άλλους, με πρόσχημα την προστασία σου, να δρομολογούν τη δική τους επιβίωση.