ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Τα τσαρουχάκια βρέστε μου που φόραγα μικρός

08grammata

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το άρθρο του κ. Στεφ. Κασιμάτη «Ταλιμπάν με μολότοφ;» (24/4/2020)  και την επιστολή του προέδρου του Συλλόγου Ευζώνων Προεδρικής Φρουράς κ.  Νικ. Γαβριλάκη (2/5/2020), παραθέτω, αντί άλλου σχολίου, ένα παλιό ποίημα του Επαχτίτη ποιητή Γεωργίου Αθάνα: Τα τσαρουχάκια βρέστε μου που φόραγα μικρός, / να τα φορέσω βιαστικά, να τρέξω στα σοκάκια / και, λησμονώντας τι μου λέει ο χρόνος ο πικρός, / να παίξω αμέριμνο παιδί με τ’ άλλα τα παιδάκια!

Πώς μίκρυναν! Πώς στένεψαν! Ξεφεύγω απ’  τα παιδιά / και νοσταλγώ τις λεβεντιές των ευσταλών μου χρόνων. / Τ’  άλλα τσαρούχια φέρτε μου! Εκείνα ήταν φαρδιά. /Τέσσερα χρόνια τα ’λιωνα λοχίας των ευζώνων…

Τα βάζω – ξαναγίνομαι ανάφτερος τσολιάς! / Και πέτομαι, Πατρίδα μου, στα σύνορά σου πάλι / ένας κι εγώ απ’ τους ζωντανούς μιας εποχής παλιάς / που  ασώτευε το σφρίγος της να λάμψεις πιο μεγάλη.

Γενιά μου μεγαλόπραχτη, το πάθος το ιερό / πάππου-προσπάππου σταλαχτό / βαθιά η ψυχή σου οπού ’χει, / αχ, να το στάλαζες κ’ εσύ πολύ το λαχταρώ /  στις νέες γενιές που δε φορούν, μικρά παιδιά, τσαρούχι!

Νικος Χαλαζιας, Φιλόλογος