ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ο υποψήφιος του 1951 και τα άδεια έδρανα

o-ypopsifios-toy-1951-kai-ta-adeia-edrana-2237520

Κύριε διευθυντά
Στο πολύ (φευ!) μακρινό 1951 (μ.Χ.) οι υποψήφιοι της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών ανέπτυξαν το θέμα «Η σημασία των νόμων και τα εκ της τηρήσεως αυτών αγαθά αποτελέσματα». Η διατύπωση του θέματος ίσως σήμερα να εθεωρείτο ότι επιβάλλει στον εξεταζόμενο την άποψή του και δεν του ζητάει απλώς να εκθέσει ελεύθερα τη δική του. Φοβούμαι ότι ήδη η συζήτηση δεν αφορά τα αγαθά αποτελέσματα εκ της τηρήσεως των νόμων, αλλά αυτή την ίδια την τήρησή τους.

Δεν αναφέρομαι μόνο στα προκλητικά παραδείγματα των Εξαρχείων και του κινήματος(!) «Δεν πληρώνω». Το μείζον –μέγιστο ίσως– πρόβλημα γεννάται πολύ υψηλότερα. Το ίδιο το Σύνταγμα αποφεύγει ακόμα και τον όρο «απαρτία» και θεωρείται ότι ο έλεγχός της δεν αποτελεί καθήκον του προεδρεύοντος, αλλά χρειάζεται αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας, για να διαπιστωθεί η παρουσία του 1/4 του όλου αριθμού των βουλευτών, τον οποίο απαιτεί εμμέσως το άρθρο 67, προκειμένου να αποφασίσει –όχι να συζητήσει– η Βουλή. Αποτέλεσμα, συζητήσεις ενώπιον κενών εδράνων, τις οποίες παρακολουθούν και μαθηταί, για να διδαχθούν την εφαρμοζόμενη μορφή της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Αποτελεί επίσης κοινή πρακτική η μη εφαρμογή ψηφισμένων και δημοσιευμένων νόμων, ακόμη και συνταγματικών διατάξεων, όπως η μη περικοπή της βουλευτικής αποζημιώσεως σε συστηματικώς απουσιάζοντες βουλευτές (άρθρο 63 παρ. 3 του Συντάγματος). Ακούμε επίσης συχνότατα την εντολή του προεδρεύοντος να διαγραφούν από τα πρακτικά ανοίκειες φράσεις ή περιγραφή αντίστοιχων συμπεριφορών από τα τηρούμενα κατά το άρθρο 61 του Κανονισμού πρακτικά για «όλα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης», τα οποία πρέπει να «καταγράφονται λέξη προς λέξη». Κατά τα άλλα, όλοι υπεραμύνονται της –διαπομπευόμενης καθημερινά– διακρίσεως των εξουσιών. Οποιοδήποτε σχόλιο του υποψηφίου του 1951 περιττεύει.

Κ. Γ. Μπονιφατσης