ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Η Μάχη της Κρήτης, οι ήρωες Ευέλπιδες

i-machi-tis-kritis-oi-iroes-eyelpides-2378568

Κύριε διευθυντά
Η Μάχη της Κρήτης αποτελεί μοναδικό φαινόμενο αυτοθυσίας και ηρωισμού στα παγκόσμια πολεμικά χρονικά, λόγω της πάνδημης συμμετοχής σε αυτήν του κρητικού λαού και, ιδιαίτερα, των 300 γενναίων πρωτοετών Ευελπίδων μας. Είναι γνωστό ότι μετά την κατάληψη των Αθηνών από τον γερμανικό στρατό την 27ην Απριλίου 1941, η ελληνική κυβέρνηση ανεχώρησε στην Κρήτη για να συνεχίσει από εκεί τον αγώνα κατά του κατακτητή. Την ίδια εποχή η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων έκλεισε και οι δευτεροετείς και τριτοετείς Ευέλπιδες, κατόπιν διαταγής, είχαν ενταχθεί στον μαχόμενο Στρατό, οι πρώτοι ως ανθυπασπιστές και οι δεύτεροι ως ανθυπολοχαγοί. Οι πρωτοετείς Ευέλπιδες έλαβαν διαταγή να μεταβούν στα σπίτια τους επειδή είχαν εισαχθεί στη Σχολή την 8ην Οκτωβρίου 1940, δηλαδή μόλις 20 ημέρες προ της κηρύξεως του πολέμου την 28ην Οκτωβρίου 1940 και, συνεπώς, ήσαν απαράσκευοι για πόλεμο.

Οι πρωτοετείς, όμως, Ευέλπιδες, υπακούοντες στη φωνή της μαχόμενης πατρίδας, μετέβησαν εθελοντικά και «ιεροκρυφίως» στην Κρήτη, όπου συνεπολέμησαν με τους άλλους στρατιωτικούς και σύμπαντα τον κρητικό λαό, γράψαντες με το αγνό αίμα τους σελίδες πρωτοφανούς μεγαλείου και ηρωισμού. Προς επίρρωση του ισχυρισμού μας αυτού, παραθέτουμε απόσπασμα άρθρου με τον τίτλο «Η Εποποιία της Κρήτης – Τάγμα υπερανθρώπων», το οποίο δημοσίευσε, μετά το τέλος της μάχης, η εφημερίδα Times («Τάιμς») της Ιαπωνίας, η οποία ως γνωστόν δεν ήταν Σύμμαχός μας.

«Προτείνομεν, σαν ζήτημα υπερτάτου καθήκοντος τιμής, όπως δημιουργηθή ένα έκτακτον Τάγμα των Ιπποτών της Κρήτης, για να τιμηθή με ειδικό παράσημο κάθε πολίτης και κάθε αξιωματικός που έλαβε μέρος στην παραδοξοτέρα και ενδοξοτέρα μάχη της Ιστορίας, την Μάχη της Κρήτης.

Χωρίς ενισχύσεις και εφόδια, χωρίς τροφή, αξύριστοι, άυπνοι και άπλυτοι, χωρίς ανάπαυση, αφού έχασαν τους αρχηγούς τους μέσα στη φοβερή σύγχυση της “εν ουρανώ, εν θαλάσση και εν ξηρά” μάχης, χωρίς αντιαεροπορικά τηλεβόλα, γνωρίζοντες το αδύνατο της φυγής τους, χωρίς να έχουν κανένα να δέση τις πληγές τους, οι νεκροί μένοντας άταφοι κοντά στους ζωντανούς, βομβαρδιζόμενοι συνεχώς, εξηντλημένοι, με τα μάτια κατακόκκινα, λιπόσαρκοι, μέσα στη μανία της τρομερής μάχης, γνώριζαν ότι η τύχη τους, η ζωή ή και ο θάνατός τους εξηρτάτο από την μάχην σώμα με σώμα. Μέσα στο δαιμονισμένο μαρτύριο της αγρίας πάλης, γνώριζαν ότι εμάχοντο κατά Αρμαγεδδώνος.

Αυτά είναι τα απίστευτα γεγονότα που αντιμετώπισαν οι γενναίοι, οι υπεράνθρωποι αυτοί μαχηταί της φοβερής μάχης της Κολάσεως, που μόνον ένας Δάντης θα μπορούσε να περιγράψη. Αφού εγνώρισαν, οι επικοί αυτοί πολεμισταί τον κατακλυσμόν της ανθρώπινης αγριότητος, αφού αντιμετώπισαν μια κόλαση από φλόγες, αίματα και θάνατο, είναι ζήτημα αν θα μπορέσουν πια να γνωρίσουν την γαλήνη της ζωής. Πρέπει όμως να δεχθούν την λατρεία και ευλάβεια όλων, εμάς των άλλων, των μικροτέρων ανθρώπων, που παρακολουθήσαμε την ένδοξη μάχη τους και δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να τους στολίσωμε με δάφνες. Αλλά αυτό πρέπει να γίνη όταν θα έχωμε ψυχική γαλήνη, για να μπορούμε να απονέμομε ωραίες τιμές. Πρέπει να γίνη μετά την κατάπαυσιν των δονήσεων και της μανίας του πυρός και μετά τον τερματισμόν της αιματηρής αγωνίας. Και αυτοί ακόμη οι Γερμανοί θα σηκώσουν το χέρι τους, θα σταθούν προσοχή και θα χαιρετίσουν ευλαβώς τις δαφνοστεφανωμένες κεφαλές των γενναίων, τις κεφαλές εκείνων που και αιμόφυρτοι ακόμη, τις κράτησαν ψηλά και δεν έσκυψαν. Σ’ αυτή την μάχη, στο καμίνι αυτό, εβαπτίσθησαν οι νεοσσοί Ευέλπιδες».

Παρόμοια περίπτωση ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος θα εξυμνήσει με τούτα τα λόγια:

«Ω γνήσια της Ελλάδος τέκνα,
ψυχαί που επέσατε εις τον αγώνα ανδρείως.
Τάγμα εκλεκτών ηρώων, καύχημα νέων».       

Τέλος, η επτάμηνη αντίσταση της Ελλάδος (28η Οκτωβρίου 1940 – 31ην Μαΐου 1941) υπήρξε ηρωική και η συμβολή της σημαντική για την έκβαση της Συμμαχικής νίκης. Η μνεία αυτής θα απαιτούσε τη συγγραφή διδακτορικής διατριβής.

Οι Σύμμαχοι, ως «ελάχιστη αμοιβή», παρεχώρησαν, με τη Συνθήκη των Παρισίων του έτους 1947, την Δωδεκάνησο στη Μητέρα Ελλάδα.

Κωνσταντινος Σκαλτσας, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου ε.τ.