ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Η χρυσοτόκος αλιεία και τα λάθη δεκαετιών

i-chrysotokos-alieia-amp-nbsp-kai-ta-lathi-dekaetion-2389399

Κύριε διευθυντά
Oλα αυτά τα χρόνια της οικονομικής δυσπραγίας μας βαρεθήκαμε ή –ας μου επιτραπεί η έκφραση– σιχαθήκαμε να ακούμε τα περί αναπτύξεως ή ακόμη και την ίδια αυτή τη λέξη. Από τη δεκαετία του ’80 –χρονική περίοδος-ορόσημο για την κατοπινή εξέλιξη– στη χώρα επικράτησε η αποβιομηχάνιση, η εγκατάλειψη της παραγωγής αφενός και ο πολλαπλασιασμός του μεγέθους του δημόσιου τομέα και των παντός είδους εισαγωγών αφετέρου, με δανεικά χρήματα βεβαίως.

Γίναμε γενικώς μια χώρα παροχής υπηρεσιών με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τι συνεπάγεται; Η ιστορία του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη που απεφάσισαν να γίνουν έμποροι αγοράζοντας ούζο που το πούλησαν μεταξύ των και έμειναν στο τέλος χωρίς ούζο και κεφάλαιο, είναι διδακτική.

Για να σοβαρευτούμε, μιλώντας π.χ. για την αλιεία, όπου εδέσποσε η οικογένειά μου και εγώ επί πολλές δεκαετίες και παρακολουθώντας την εξέλιξή της στο διάστημα αυτό, διαπιστώνω μετά λόγου πλήρους και σφαιρικής γνώσεως, πως από ανθούσα εξαγωγική δραστηριότητα εξελίχθηκε σ’ έναν κλάδο εισαγωγών από όλο τον κόσμο. Και μην αντιτείνει κανείς τα περί αναπτύξεως των ιχθυοκαλλιεργειών που είναι μια «πονεμένη» ιστορία στην οποία, χαρακτηριστικώς, δεν ενεπλάκη κανείς ασχολούμενος μέχρι τότε με την αλιεία. Μετά μια πορεία μεταξύ τραπεζικών δανείων και χρηματιστηριακών χρημάτων της «καλής» εποχής, κατέληξαν αρχικώς στις δανείστριες τράπεζες και τελικώς σε ξένα funds.

Για να επανέλθω λοιπόν στα του κλάδου μου, για τον οποίο «δικαιούμαι διά να ομιλώ», θα έλεγα ένα μόνον χαρακτηριστικό από πολλά άλλα που θα μπορούσα ακόμη να πω: Αν δεν δω ξανά υπερπόντια αλιεία, δηλαδή να αλιεύουμε τα ξένα ψάρια εξαντλώντας, στη χειρότερη περίπτωση, τα αλιευτικά πεδία των άλλων όπως κάναμε πριν από το ’80 (με τους όποιους περιορισμούς έχουν προκύψει από τότε), είναι αστείο να μιλάμε για ανάπτυξη.

Ηταν οι περίπου 60.000 τόνοι ψάρια ετησίως, που άλλα εγίνοντο εξαγωγή και άλλα κατέληγαν στην εγχώρια κατανάλωση. Μιλάμε για έναν κλάδο που αφέθηκε να χαθεί και μαζί του βεβαίως χάθηκε και η πολύτιμη σχετική τεχνογνωσία.

Μιχ. Λιωσης