ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Τα μουσεία, τα βιβλία και τα… «ταπόσημα»

grammata-anagnwstwn--5

Κύριε διευθυντά
Προβληματίστηκα πολύ με την εξαιρετική συνέντευξη της κυρίας Λούβη στη Γιούλη Επτακοίλη σχετικά με τη θητεία της στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Προβληματίστηκα όχι με αυτά που διάβασα, αλλά με την εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε έως τώρα. Θα σας διηγηθώ μια διασκεδαστική ιστορία από τις –άνω των 40 ετών– σχέσεις μου με ξένους εκδότες. Στο παρελθόν συναντούσα συχνά ξένους εκδότες, με υπέροχα ξενόγλωσσα βιβλία για την Ελλάδα, οι οποίοι σε απόγνωση με παρακαλούσαν –εις μάτην– να τους βοηθήσω να βάλουν τα βιβλία τους στα ελληνικά μουσεία, καθότι η δύναμη των πωλητηρίων μουσείων διεθνώς υπερβαίνει κατά πολύ εκείνες των βιβλιοπωλείων.

Εζησα λοιπόν από κοντά την προσπάθεια του αντιπροσώπου του εκδοτικού οίκου Cambridge University Press να βάλει τουλάχιστον έναν τίτλο για τη Σαντορίνη στο μουσείο της Σαντορίνης. Ως ένας ακόμη Δον Κιχώτης, ο άνθρωπος αυτός (λάτρης της Ελλάδας και με πολύ καλά ελληνικά) όρμησε με αυταπάρνηση προς επίτευξη του στόχου του. Πέρα από τις άπειρες επισκέψεις τότε στο ΤΑΠΑ, την αναγκαστική υποβολή αρκετών αντιτύπων δωρεάν, προκειμένου να αποφασιστεί αν το βιβλίο ήταν επιστημονικώς άρτιο, ο αντιπρόσωπος έπρεπε να καταβάλει και ένα σημαντικό ποσό για να αγοράσει «ταπόσημα» (it is called «taposimo», όπως μου έλεγε με απορία), τα οποία στη συνέχεια έπρεπε να αποσταλούν στον εκδοτικό οίκο, να κολληθούν πάνω στα βιβλία και αυτά να εισαχθούν στην Ελλάδα δείχνοντας ότι έχουν καταβληθεί οι εισφορές. Εν πάση περιπτώσει… μια αφελής γραμματέας βρήκε τα «ταπόσημα» στο γραφείο της στο Cambridge, δεν ήξερε τι να τα κάνει και τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων…

Για την ιστορία, ο εν λόγω αντιπρόσωπος τα κατάφερε τελικά και το βιβλίο μπήκε στο μουσείο της Σαντορίνης, λίγο καιρό πριν από τη συνταξιοδότησή του.

Σοφικα Ελευθερουδακη