ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

«H νέα εξωτερική πολιτική της Eλλάδας»

Kύριε διευθυντά
Τίτλος άρθρου που ασφαλώς προκαλεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη του κυριακάτικου φύλλου καθημερινής πολιτικής εφημερίδας. Πράγματι, χρειαζόμαστε μια νέα εξωτερική πολιτική· ανανέωση της σχέσεώς μας με τον έξω κόσμο· με τη διεθνή πραγματικότητα. Η έως τώρα έχει μπαγιατέψει. Οι νέοι άνθρωποι· ανανεώνουν τη χώρα! Καραμανλής· Παπανδρέου· Σαμαράς· ένας πιο νέος ο Τσίπρας. Και ένας υποψήφιος ακόμα πιο νέος. (Τη Γερμανία την ανανέωσε ένας ηγέτης στα 83 του. Είχε νέα αντίληψη του κόσμου.)

Το θεμέλιο της νέας εξωτερικής πολιτικής: «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Νέο από την εποχή που ως πρωθυπουργός ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το όχι (alors, c’ est la guerre) στη φασιστική Ιταλία· σύμμαχο της ναζιστικής Γερμανίας· σύμμαχο της Σοβιετικής Eνωσης! Τι λέω; Από την εποχή Ελευθερίου Βενιζέλου. Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος· εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία (1919).

«Η νέα εξωτερική πολιτική της Ελλάδας πρέπει να έχει συνολικό Oραμα και Μακρόπνοη Στρατηγική». Αποκαλυπτική παρατήρηση! Γιατί δεν λέει τίποτα! Συνολικό όραμα! Οράματα και θάματα. Διότι θάματα χρειάζονται για να χαρακτηριστούν νέα τα κατά τον συγγραφέα του άρθρου συστατικά της «νέας εξωτερικής πολιτικής». Πρώτο: «Η Ελλάδα πρέπει να είναι μια χώρα φιλόδοξη, δυναμική, με αυτοπεποίθηση και όχι να παρουσιάζεται ως ο μόνιμος επαίτης». Είμαι βέβαιος πως κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τη χώρα του ο οποιοσδήποτε ηγέτης· μηδέ του Γκρούεφσκι εξαιρουμένου: «Η Μακεδονία πρέπει…» Αλήθεια! για το όνομα της FYROM ούτε λέξη ο Μακεδόνας αρθρογράφος. Είναι θέμα που επηρεάζει αρνητικά την εξωτερική πολιτική μας από τη δεκαετία του 1890· και πρωτύτερα. Ποια είναι η συγκεκριμένη θέση της «νέας εξωτερικής πολιτικής»;

Δεύτερο συστατικό: «H νέα εξωτερική πολιτική της Ελλάδας πρέπει να είναι πάνω από τα κόμματα… γιατί η εθνική ομοψυχία είναι η βάση επίτευξης των στόχων που καλούμαστε να κατακτήσουμε». Eτσι. Ούτε λέξη για το ποιοι είναι οι στόχοι αυτοί. Αντιφατική, βαθύτατα, πρόταση. Πώς μπορούμε να συμφωνήσουμε όταν δεν ξέρουμε, όταν δεν διευκρινίζεται στο άρθρο, ποια είναι τα θέματα, επί των οποίων πρέπει να αρθούμε πάνω από τα κόμματα! Δεύτερη παράλειψη συγκεκριμένων ιδεών και προτάσεων, επί των οποίων θα εδράζεται η «νέα εξωτερική πολιτική». Αν νοείται το «ανήκομεν εις την Δύσιν», αυτό είναι ταυτόσημο με το ανήκουμε στην Ευρώπη, είμαστε μέλος της και είμαστε συνεταιράκια με την Αμερική στο ΝΑΤΟ. Σ’ αυτά συμφωνούν όλα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ και Λαφαζάνη. Γλαυξ εις Αθήνας.

«Τέλος, η νέα μας εξωτερική πολιτική πρέπει να αντιλαμβάνεται… ότι στη νέα εποχή ο δυναμικότερος παράγοντας ισχύος είναι η εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό πρέπει να αναπτύξουμε τη διπλωματία των αγορών, του εμπορίου, των επενδύσεων, του τουρισμού και του πολιτισμού». Ζήσε, μαύρε μου, να φας τριφύλλι. Oχι τη διπλωματία των αγορών… Πρέπει να αναπτύξουμε τις αγορές, το εμπόριο, τις επενδύσεις, τον τουρισμό, τον πολιτισμό. Μαζί με πολλά άλλα. Στην πράξη. Η διπλωματία είναι ψευδαίσθηση.

Θα καταλήξω αντιγράφοντας 44 λέξεις από άλλη σελίδα του ίδιου φύλλου της  εφημερίδας: «Ο άλλος υποψήφιος [πρόεδρος της Ν.Δ., ο συγγραφέας του περί ου ο λόγος άρθρου] ανήκει στο στρατόπεδο του δεξιού λαϊκισμού, πολιτεύθηκε αντιμνημονιακά, ξεκινώντας ως διορισμένος αντιπεριφερειάρχης του κ. Ψωμιάδη. Eχει στο ενεργητικό του άστοχες δηλώσεις και θέσεις, που άγονται από την επιδίωξη κολακείας των ψηφοφόρων… Oμως η αξιωματική αντιπολίτευση και η χώρα έχουν υψηλότερες απαιτήσεις» (καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος).

Oχι με το χέρι στην καρδιά. Με το χέρι στο κέντρο της σκέψης. Με ψύχραιμη, νηφάλια, αμερόληπτη λειτουργία της λογικής.

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Η όπερα

Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας το άρθρο της κ. Μαρίας Κατσουνάκη στην «Καθημερινή» της 3ης Οκτωβρίου 2015 σχετικά με το πρόγραμμα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής «Η Oπερα διαδραστικά στα δημοτικά σχολεία», ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφθώ τίποτα άλλο πέραν του να συγχαρώ ολόψυχα τον γεν. δ/ντή της ΕΛΣ κ. Μιχαηλίδη για την τεράστια συμβολή του στο να γνωρίσει ο κόσμος τη μαγεία της όπερας, ξεκινώντας ακόμη και από το δημοτικό σχολείο. Μια τεράστια επένδυση για το μέλλον όχι μόνον της όπερας στην Ελλάδα αλλά και για την πολιτιστική και ανεκτίμητη πράγματι εκπαίδευση των νεαρών βλαστών που κάθονται κάθε μέρα στα σχολικά θρανία του τόπου μας.

Oπως δήλωσε κάποτε η διάσημη Ρουμάνα σοπράνο Aντζελα Γκεοργκίου σε μια συνέντευξή της, «εάν η ποπ μουσική και τα διάφορα τραγούδια απευθύνονται στο σώμα του ανθρώπου, η όπερα απευθύνεται αποκλειστικά στην ψυχή του».

Ο ονειρικός κόσμος που γεμίζει τη φαντασία του θεατή της όπερας με τη μουσική, τις φωνές των εκτελεστών, τον μαέστρο, την ορχήστρα, τη σκηνοθεσία, τις σκηνογραφίες, τα ενδύματα των ηθοποιών, όλα μαζί δημιουργούν εκείνη τη μοναδική ατμόσφαιρα που συναρπάζει τον ακροατή και θεατή.

Παραφράζοντας μια ρήση σχετική με την ποίηση του Λόρκα «η όπερα δεν θέλει οπαδούς αλλά εραστές».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η όπερα γεννήθηκε στη Φλωρεντία όπου η αυλή των Μεδίκων φιλοξενούσε τον 16ο αιώνα καλλιτέχνες που μελετούσαν κυρίως τα αρχαία ελληνικά κείμενα και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ιδέα να ξαναζωντανέψουν με οδηγό τη μουσική οι Πλατωνικοί διάλογοι και η αρχαία ελληνική τραγωδία. Aλλωστε ο Ευριπίδης έλεγε «Μη ζώην μετ’ αμουσίας» (δεν υπάρχει ζωή χωρίς μουσική).

Για την ιστορία και μόνο αναφέρω ότι η πρώτη όπερα ήταν η «Δάφνη» του συνθέτη και τραγουδιστή Ιακ. Πέρι το 1594 που πρωτοπαίχθηκε στα ανάκτορα Κόρσι της Φλωρεντίας το 1597. Η «Δάφνη» σαν όπερα δεν σώζεται σήμερα. Χώρια όμως από την όπερα, πολλά άλλα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία μας όπως, επί παραδείγματι, η συμπεριφορά του πολίτη την οποία παντελώς στερούμεθα σαν λαός.

Θυμάμαι επίσης παλαιά ένα χρονογράφημα του Παύλου Παλαιολόγου που επρότεινε να είναι μάθημα στα σχολεία το σκάκι. Oχι μόνον εκπαιδεύεται το μυαλό του σκακιστή αλλά συνάμα τον διδάσκει το έξοχο αυτό πνευματικό παιγνίδι να γνωρίζει ότι κάθε λαθεμένη κίνηση που κάνει μπορεί να τον οδηγήσει στην ήττα.

Το μέλλον των παιδιών στην Ελλάδα δεν εξαρτάται από τις καταλήψεις των σχολείων, από τα ηλεκτρονικά παιγνίδια και από τις καφετέριες. Σαφώς πρέπει να βοηθηθούν προσπάθειες σαν αυτές της ΕΛΣ και άλλες πολλές παρόμοιες, για να μπορέσουμε ν’ ανταποκριθούμε στις σημερινές απαντήσεις των καιρών.

Η Ελλάδα που είχε την τύχη να γεννήσει από τα σπλάχνα της τη μεγαλύτερη σοπράνο όλων των εποχών, τη Μαρία Κάλλας, που ο τεράστιος μουσικός Λεονίντ Μπερνστάιν είχε αποκαλέσει «Βίβλο της Oπερας», δεν έχει κατορθώσει μέχρι στιγμής να εκμεταλλευτεί το κεφάλαιο Μαρία Κάλλας. Ούτε το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ούτε και μουσικά δρώμενα εις μνήμην της έχουμε να επιδείξουμε. Eτσι τα χρόνια περνάνε και οδηγούμεθα γενικά από το κακό στο χειρότερο, γι’ αυτό και η ΕΛΣ καλόν είναι όχι απλά να συνεχίσει αλλά και να εντείνει την προβολή της όπερας στα δημοτικά αλλά και στα γυμνάσια και λύκεια. Σιγά σιγά θα βελτιωθεί το μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων και θα μπορέσει ίσως μια μέρα ένας αμόρφωτος λαός να σταματήσει να εκλέγει αμόρφωτους πολιτικούς ηγέτες. Οψόμεθα.

Τζων Πολυδωροπουλος

Εκφράσεις

Kύριε διευθυντά
Πρωινή δόση μικροσεισμών δημοσιογραφικών(;) εκφράσεων ή και ενδεχομένως ολισθημάτων, κατά την ταπεινή μας γνώμη, εισπράξαμε χθες Tρίτη 3 Nοεμβρίου 2015 διαβάζοντας με έκπληξη τον κατά τα άλλα πολύ συμπαθή, αξιότιμον κ. Στέφανο Kασιμάτη στη σελίδα 2. Kαι ερωτώ, ευσεβάστως, αν νομίζετε ότι ταιριάζουν με το ύφος της εφημερίδας καταγραφές του τύπου: «βλακώδης άρνηση», «χωρίς αμφιβολία υποκριτικό», «αν δεν το έχει καταλάβει ο ηλίθιος», «το βρήκα υπέροχα ηλίθιο».

Δημητρης Aργυροπουλος – Διπλ. ηλεκτρολόγος – μηχανολόγος EMΠ

Πλειστηριασμοί

Κύριε διευθυντά
Απορώ πώς κανένας σύμβουλος δεν έδειξε στον κ. Τσίπρα τον απλούστατο και πεντακάθαρο τρόπο να εξαιρεθούν πολλές α΄ κατοικίες από τον κίνδυνο του πλειστηριασμού. Αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών στα πραγματικά επίπεδα της αγοράς.

Tίποτα άλλο!

Γ. Στραφτης