ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

«Ενα μήνα ταξιτζού μες στην Αθήνα, είμαι και γαλίφα, βάζω και διπλή ταρίφα»

amp-laquo-ena-mina-taxitzoy-mes-stin-athina-eimai-kai-galifa-vazo-kai-dipli-tarifa-amp-raquo-2279231

Κύριε διευθυντά
Tο δεύτερον ήμισυ του εικοστού αιώνα θα ήτο δυνατόν να χαρακτηριστεί επιτυχώς, εκτός από «εποχή της μίζας και της αρπαχτής», ως η εποχή του ελαφρού θεάτρου και της επιθεωρήσεως. Θυμάμαι πολύ καλά ότι στη δεκαετία του 1960 έξι υπαίθρια θέατρα λειτουργούσαν συγχρόνως, τρία στη λεωφόρο Αλεξάνδρας στο Πεδίον του Αρεως («Παρκ», «Μπουρνέλλη», «Λαμπέτη»), το «Ακροπόλ» στην Ιπποκράτους, το «Περοκέ» στη πλατεία Καραϊσκάκη και το θέατρο του Εθνικού Κήπου που είχε δημιουργήσει ο Βαγγέλης Λειβαδάς στη λεωφόρο Αμαλίας, πλησίον της πλατείας Συντάγματος και του Ζαππείου.

Στις σκηνές τους ανέβαιναν έργα θεατρικά ελαφράς επιθεωρήσεως, άλλοτε σχολιάζοντας και άλλοτε επικρίνοντας τα έργα και τα επιτεύγματα των πολιτικών αρχόντων της εποχής. Επιτυχημένες σάτιρες, γραμμένες από ταλαντούχους σεναριογράφους, παρουσιάζοντο στο κοινό από καλλιτέχνες που χόρευαν και τραγουδούσαν, προκαλώντας ασταμάτητα γέλια και χειροκροτήματα. Οι συγγραφείς των κειμένων, σχολιάζοντας την επικαιρότητα, έδιναν όντως «τα ρέστα» τους. Βέβαια και η εποχή ήταν πρόσφορη, καθώς έβριθε σκανδάλων και τα φαινόμενα διαφθοράς είχαν υπερβεί κάθε όριο.
Χαρακτηριστική ήταν η ατάκα που με επιτυχία ερμήνευε ο δημοφιλής κωμικός Γιάννης Βογιατζής, συνοδεύοντας τους στίχους με μορφασμούς και κινήσεις των χεριών:

«Σε μια χώρα μακρινή λεν πως γίνανε πολλά,
για να γίνουν υπουργοί, τα τσιμπήσανε καλά,
λένε πως δεν πήρανε κι άλλοι πως δεν δώσανε,
μα αν αυτοί δεν πήρανε, οι άλλοι πώς τσεπώσανε,
κι άμα δεν πληρώσανε, οι πρώτοι πώς μαγκώσανε»…

Το κοινό χειροκροτούσε και παραληρούσε στα γέλια. Ταυτόχρονα, οι συντάκτες των επιθεωρησιακών κειμένων δεν σχολίαζαν μόνο τις πράξεις της παρανομίας αλλά και ενέργειες της πολιτείας κείμενες εντός των ορίων της νομιμότητος και της λογικής. Προς τούτο θυμάμαι καλά μια ατάκα της επιθεωρήσεως του Εθνικού Κήπου με την οποία σχολιάζετο επιτυχώς η απόφαση της πολιτείας να παραχωρήσει για πρώτη φορά επαγγελματική άδεια οδηγού αυτοκινήτου-ταξί σε γυναίκες, νούμερο που εκτελούσε με χάρη και επιτυχία η ανεπανάληπτη Ρένα Ντορ, που σε έμμετρο λόγο έλεγε:

«Είμαι τώρα ένα μήνα ταξιτζού μες στην Αθήνα, κόσμο βάζω, κόσμο βγάζω, τη σημαία κατεβάζω, κι όπως είμαι και γαλίφα, βάζω και διπλή ταρίφα». Και συνέχιζε:

«Και το τι ακούω κάθε μέρα είναι για να μη σου λάχει, στ’ αυτοκίνητό μου μπαίνουν μία μέρα και δύο βλάχοι, και λέει ο ένας στον άλλο: ελιξίριο θα πάρου να του πιω να καρδαμώσω και να γίνω Δον Ζουάν, οπότε απαντάει ο άλλος: ελιξίριου μην πάρεις, είναι σκέτο σαμπουάν. Είναι σαπουνάδα σκέτη, την πασάραν του Μελέτη, την πασάραν του Πανούση κι άρχισε ο πισινός τους σαπουνόφουσκες να βγάζει σαν πλυντήριο ΖΑΝΟΥΣΙ»…

Φαντάζομαι ότι το φιλοθεάμον κοινό της Αθήνας θα επιθυμούσε και σήμερα μια τέτοια χαριτωμένη και έξυπνη σάτιρα. Ομως, το θέατρο της επιθεωρήσεως διέρχεται πραγματική κρίση, καθώς, αφ’ ης στιγμής εξέλιπαν οι Σακελλάριος, Γιαννακόπουλος και οι λοιποί συνεργάτες τους, έπαυσαν πια να εμφανίζονται νέοι αστέρες-σεναριογράφοι που να καυτηριάζουν με χιούμορ τα τεκταινόμενα στη χώρα μας, με μικρή, ίσως, εξαίρεση τον Μάρκο Σεφερλή. Εκτός και αν έχει μεταβληθεί επί τα βελτίω η νοοτροπία των κρατικών αξιωματούχων, με αποτέλεσμα να κυβερνούν άγιοι, οπότε δεν υπάρχουν πλέον μίζες και σκάνδαλα, πράγμα μάλλον απίθανο.
Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί λύση και θα αναβιώσει αυτό το θεατρικό είδος που τόσο αγαπήσαμε.

Αναστασιος Νασοπουλος, Τέως δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω και ΣτΕ