ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Εύγε στον κ. Γιανναρά για το «βδέλυγμά» του

eyge-ston-k-giannara-amp-nbsp-gia-to-amp-laquo-vdelygma-amp-raquo-toy-2338222

Κύριε διευθυντά
Με την παρούσα επιστολή θέλω να επαινέσω και να συγχαρώ τον καθηγητή κ. Χρήστο Γιανναρά, γιατί στο φύλλο της εφημερίδας σας, της Κυριακής 1ης Σεπτεμβρίου 2019, τόλμησε να παρουσιάσει με την επιφυλλίδα του «βδέλυγμα σε τόπο άγιο», πώς λειτουργούν οι σεβασμιώτατοι μητροπολίτες και πόσα δικαιώματα καρπούνται.

Ο κ. καθηγητής με ρεαλισμό μάς παρουσιάζει τις ανέσεις και τα προνόμια που απολαμβάνουν οι επίσκοποι. Διαμένουν σε μέγαρο δωρεάν, διαθέτουν πολυτελές αυτοκίνητο, έχουν βοηθούς στο γραφείο τους, λαμβάνουν κάποιο χρηματικό ποσό από τις ενορίες και παίρνουν από το κράτος αξιόλογο μισθό. Χρησιμοποιούν ακριβά άμφια και απαιτούν από τους κληρικούς τους απεριόριστο σεβασμό εν παντί.

Ο Αλ. Παπαδιαμάντης (ο Αγιος των Ελληνικών Γραμμάτων), από εμπειρία στο διήγημά του «Επεα πτερόεντα», περιγράφει τον επίσκοπον «ως Σατράπη, Μιτροφορούντα» και στο άλλο διήγημά του «Η επίσκεψις του αγίου Δεσπότου» παρουσιάζει τον επίσκοπον σκληρόν και να επιπλήττει τους ιερείς του νησιού για ασήμαντα πράγματα. Για τούτο ο Αλ. Παπαδιαμάντης στην αρχή του διηγήματός του παραθέτει την απορίαν του:

«Μη οι ποιμένες βόσκουσιν εαυτούς; ουχί τα πρόβατα βόσκουσιν οι ποιμένες;». Αυτά έγραφε ο συγγραφέας μας από εμπειρία, γιατί ο πατέρας του ήταν παπάς.

Το αδύνατο σημείο είναι ότι οι επίσκοποι (μητροπολίτες) είναι άγαμοι και λίγο ζουν τα προβλήματα των άλλων χριστιανών. Είναι γνωστό τι απάντησε η μητέρα του ποιητή Γ. Βιζυηνού, όταν την ερώτησε μετά την εξομολόγησή της στον Πατριάρχη για το αμάρτημά της, αν ηρέμησε η ψυχή της: Είπε: «Οχι.

Ο Πατριάρχης είναι σοφός και άγιος άνθρωπος. Δεν έκαμε παιδιά, για να μπορεί να γνωρίσει τι πράγμα είναι το να σκοτώσει κανείς το ίδιο το παιδί του!». («Το αμάρτημα της μητρός μου»).

Δυστυχώς οι επίσκοποι ζουν μακριά από τον κόσμο. Σπάνια μπαίνουν στο λεωφορείο, σπάνια μπαίνουν στα μαγαζιά για να προμηθευτούν τα αναγκαία της ζωής.

Γενικά δεν πλησιάζουν τους χριστιανούς και δεν αφουγκράζονται τα προβλήματα του πολύτεκνου, του άνεργου και του αρρώστου στο τελευταίο στάδιο της ζωής του.

Εμείς οι λαϊκοί θέλουμε να βλέπουμε τους πνευματικούς μας πατέρες δίπλα μας και να συμμερίζονται τα προβλήματά μας, είτε είναι πνευματικά είτε είναι βιοποριστικά.

Βέβαια πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά η πλειονότητα είναι αυτό που περιέγραψα εδώ.

Ευαγγελος Μαμας, Φιλόλογος – Ιστορικός, Χαλάνδρι