ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ο σπουδαίος –και εμπαθής– Λέοναρντ Μπερνστάιν και ο ιεροφάντης του πόντιουμ Δημήτρης Μητρόπουλος

Ο σπουδαίος –και εμπαθής– Λέοναρντ Μπερνστάιν και ο ιεροφάντης του πόντιουμ Δημήτρης Μητρόπουλος

Κύριε διευθυντά
Η επιστολή του αναγνώστη σας κ. Γεωργ. Κωστούλα στο φύλλο της 18ης Φεβρουαρίου για τον Δημήτρη Μητρόπουλο μου θύμισε τον Οκτώβριο του 1955, τότε που ο μεγάλος μας αρχιμουσικός είχε φέρει ολόκληρη τη Φιλαρμονική της Ν. Υόρκης για δύο συναυλίες στην Αθήνα.

Αν θυμάμαι καλά, μία συναυλία είχε προγραμματιστεί να γίνει στο Ηρώδειο, πλην όμως αυτό κατέστη αδύνατον λόγω καιρού και μετατέθηκε στο κλειστό κινηματοθέατρο «Ορφεύς» της οδού Σταδίου, όπου και είχα την τύχη να την παρακολουθήσω από μια θέση στη γαλαρία, αλλά τόσο πλάι, που ήμουν σε θέση να βλέπω το πρόσωπό του και τις συσπάσεις του προσώπου του, που διηύθυναν κι αυτές την ορχήστρα, εκτός από τα χέρια του.

Ο Μητρόπουλος, ο ιεροφάντης αυτός της μουσικής, υπήρξε κατά την άποψη του γράφοντος ανώτερος πολλών σπουδαίων ονομάτων της εποχής του και προπαντός του Λέοναρντ Μπερνστάιν, με τον οποίο, όπως πολύ καλά γράφει ο κ. Κωστούλας, είχαν πολυετή αντιπαράθεση, στη διάρκεια της οποίας ο Μητρόπουλος δεν καταδέχτηκε να εμπλακεί στις ίντριγκες που του έστηνε ο Μπερνστάιν, γι’ αυτό και δεν χώνεψα ποτέ τον τελευταίο, παρότι άφησε και εκείνος εποχή, κυρίως σαν δάσκαλος και συνθέτης. (Σημειωτέον ότι ο Μπερνστάιν ήταν ο πρώτος γηγενής αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής της Ν.Υ., διότι όλοι οι προηγούμενοι ήταν φερμένοι από την Ευρώπη.)

Ο Μητρόπουλος διηύθυνε πάντα από μνήμης, τα πάντα, ακόμη και τις πιο δύσκολες συνθέσεις του Μάλερ ή τις συνθέσεις των σύγχρονων νέων συνθετών, τους οποίους και υποστήριζε με σθένος. Δεν έβλεπες ποτέ παρτιτούρα να στέκει μεταξύ αυτού και των μουσικών της ορχήστρας. Αυτός, μαζί με τη Μαρία Κάλλας, απογείωσαν την Ελλάδα σε σφαίρες άγνωστες έως τότε και ασφαλώς ευεργετικές και ζηλευτές για τη χώρα μας στο διεθνές στερέωμα.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη