ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Οταν πήγα δημοτικό σχολείο το 1928…

Kύριε διευθυντά
Λίγα λόγια για τις καταλήψεις των σχολείων και τις επιδοκιμασίες των δασκάλων τους γι’ αυτές. Ας μου συγχωρεθούν, επειδή διανύουμε την πανδημία του κορωνοϊού. Γεννήθηκα το 1922 σ’ ένα ορεινό χωριό των Αγράφων και το 1928 πήγα στο Δημοτικό Σχολείο. Είμασταν 160 παιδιά και είχαμε, τα δύο πρώτα χρόνια, ένα δάσκαλο. Τον τρίτο χρόνο προστέθηκε και μια δασκάλα. Και με αυτούς τους δυο τελειώσαμε το Δημοτικό. Στεγαζόμασταν σε δύο αίθουσες, 80 της Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξης στη μία και 80 για τις Δ΄, Ε΄ και Στ΄. Είχε οικοδομηθεί το σχολείο, όπως και πολλά άλλα στην περιοχή μας, με δωρεά του Συγγρού. Το 1934 δώδεκα απόφοιτοι αυτού του σχολείου δώσαμε εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο Καρδίτσας. Οι έντεκα πετύχαμε. 

Πολύ δύσκολα ήταν τα χρόνια εκείνα και για τους μαθητές και για τους δασκάλους. Η οικονομική κρίση, ο διάδοχός της κορωνοϊός και οι απειλές του Ερντογάν που επιβάλλουν την αγορά όπλων, δημιούργησαν ανάλογες δυσκολίες και τώρα, όπως τότε, για τους δασκάλους και τους μαθητές. Και το κράτος μας, δανειζόμενο, γιατί τα δημόσια εισοδήματα δεν επαρκούν, και άλλη φορολόγηση αποκλείεται, προσπαθεί «να τα φέρει βόλτα». Σ’ εμένα τον υπέργηρο και πολλά μαθήματα επιβίωσης διδαχθέντα, ας επιτραπεί η έκκληση στους δασκάλους, κυρίως, και στους μαθητές που καταλαμβάνουν σχολεία, να αναλογιστούν το κακό που κάνουν στους ίδιους (οι μαθητές). Στους δασκάλους δεν δίνω άφεση αμαρτιών.