ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Η ιστορική αλήθεια και οι στοχοποιήσεις

Κύριε διευθυντά
Οπως φαίνεται, ζούμε σε περίεργους καιρούς, αλλιώς δεν εξηγείται η ανιστόρητη επίθεση που εξαπέλυσε, κατά της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο «ΣΥΡΙΖΑ», διά του δημοσιογραφικού του οργάνου (βλ. «ΑΥΓΗ» της 28-10-2020, σελ. 12). Με το δημοσίευμα, που υπογράφει ο διευθυντής του κομματικού οργάνου, καλείται ο πρωθυπουργός «να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του» με τους δωσίλογους της Κατοχής! Δηλαδή, ούτε πολύ ούτε λίγο, ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εμβληματικού ηγέτη της Εθνικής Αντιστάσεως Κρήτης (ΕΟΚ), με φυλακίσεις και δύο θανατικές καταδίκες από τους ναζί, που συνετέλεσε όσο κανείς άλλος στην αποφυγή αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στη Μεγαλόνησο, κάτι που δυστυχώς δεν απεφεύχθη στην υπόλοιπη Ελλάδα, στοχοποιείται, επειδή από του βήματος της Βουλής διακήρυξε την ιστορική αλήθεια, ότι ο ελληνικός λαός, στη μεγάλη του πλειοψηφία, πλην ελάχιστων επονείδιστων εξαιρέσεων, εγκολπώθηκε τον ιερό αγώνα της αντιστάσεως του έθνους έναντι των δυνάμεων κατοχής. Στο αυτό δημοσίευμα εγκαλείται η Νέα Δημοκρατία επειδή «ο γιος του κατοχικού πρωθυπουργού Ι. Ράλλη έφτασε να γίνει αρχηγός της». Η χυδαιότητα, συμβαδίζουσα με παχυλή άγνοια(;) ιστορικών γεγονότων, προκαλεί κατάπληξη σε κάθε τίμιο Ελληνα, ανεξάρτητα από την πολιτική ένταξή του.
Τον Γεώργιο Ράλλη, η αρχή της τραγικής δεκαετίας του ’40 τον βρίσκει μαχητή της πρώτης γραμμής του μετώπου, ως έφεδρο ανθυπίλαρχο, για να επανέλθει και πάλι στο στράτευμα στο διάστημα του εμφυλίου πολέμου.
Μόνος αυτός, προσπάθησε, τη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967, να αντισταθεί στους πραξικοπηματίες, με την πρωτοβουλία που έλαβε για την κινητοποίηση των μονάδων της Βορείου Ελλάδος. Ορθιος, τη νύχτα της δικτατορίας, προμάχησε, πάντα στην πρώτη γραμμή, για τις δημοκρατικές ελευθερίες των Ελλήνων, υποστάς φυλακίσεις και εξορίες, αλλά και κάτι που λίγοι γνωρίζουν, οικονομικό αφανισμό.  Ουδέποτε καταδέχθηκε να εξαγοράσει τη δράση του αυτή, που θεωρούσε αυτονόητο καθήκον, με οτιδήποτε. Από το κρίσιμο πόστο του υπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, το 1974, συνετέλεσε αποφασιστικά στην εμπέδωση και στερέωση της δημοκρατίας στη χώρα. Από τη θέση του πρωθυπουργού και αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας εργάστηκε άοκνα, και με προσωπικό κόστος, για την επικράτηση ήπιου πολιτικού κλίματος και συνέδεσε το όνομά του, ως αποφασιστικός και άμεσος συνεργάτης του, με το μέγα ευρωπαϊκό όραμα του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Κλείνοντας, θα μου επιτραπεί μια προσωπική αναφορά. Λόγω της εγγύτητάς μου, από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι και την ημέρα του θανάτου του, με τον αείμνηστο πρώην πρωθυπουργό Π. Κανελλόπουλο, άκουσα, κατ’ επανάληψη, τον κατ’ εξοχήν εκπρόσωπο της ανανεωτικής Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο να εκφράζεται, σε συνομιλίες του με τον Πρόεδρο, με τέτοιους λόγους εκτίμησης για το πρόσωπο του Γ. Ράλλη, που καλόν είναι να αναζητηθούν παρόμοια εγκώμιά του και για τους συνοδοιπόρους του, στο μεγάλο στρατόπεδο της Αριστεράς, στη χώρα μας.