ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Ο αείμνηστος Ηλιού και περί αξιολόγησης

Κύριε διευθυντά 
Για πολλοστή φορά άκουσα σε πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ τον πρόεδρο της ανεκδιήγητης ΟΛΜΕ να «συμφωνεί» για την ανάγκη αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου των εκπαιδευτικών, αλλά έπειτα από (περαιτέρω) συζήτηση και διάλογο. Σε ένα ειδικό και εμπεριστατωμένο σχετικό άρθρο επιφανών μελών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, που βρήκα στο Διαδίκτυο, αναφέρεται συγκεκριμένα ότι το περιεχόμενο του «εκπαιδευτικού έργου» συζητείται «τις τελευταίες δεκαετίες» (τουλάχιστον από το 1983) και το περιεχόμενο της «εκπαιδευτικής αξιολόγησης» το ίδιο (τουλάχιστον από το 1992).

Η «διαλεκτική» αυτή μου θύμισε μια φράση του αείμνηστου Νέστορος της Αριστεράς Ηλία Ηλιού: «τους συνεδρίασα, τους συνεδρίασα και μετά από ώρες στο τέλος τους κατάφερα».

Οι «προύχοντες» της ΟΛΜΕ, ομοθυμαδόν και ανεξαρτήτως «ιδεολογικών» και κομματικών επιγραφών, εφαρμόζουν τη συντεχνιακή εκδοχή του «στρίβειν διά του αρραβώνος» με φανατική και ωφελιμιστική προσήλωση στην «αρχή της ήσσονος προσπαθείας», του αρχαιοπρεπούς περιβλήματος του αμειβόμενου συνδικαλιστικού ραχατιού.

Οπως προτείνεται, η υπό ατελεύτητη προθεσμία παραδοχή ότι η βελτίωση της παιδείας χρειάζεται αξιολόγηση του παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου, συνεπάγεται την αντίστοιχη αναβολή αυτής της αναγκαίας βελτίωσης για ένα τμήμα των μαθητών της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Η υποχρεωτικότης αυτή δεν είναι μόνο χρονική, αλλά και τοπική. Ο μαθητής δεν εγγράφεται σε σχολείο της επιλογής του, αλλά υποχρεωτικά στο σχολείο της γειτονιάς του, με συνέπεια οι μαθητές αυτής της γειτονιάς να μαθαίνουν(;) «ες αεί» γράμματα σε σχολείο που ομολογημένα χρειάζεται βελτίωση, έπειτα από (ποια;) αξιολόγηση.