ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Δημόσια ασφάλεια και περί πανδημίας 

Κύριε διευθυντά
Οπως είναι γνωστό, η άσκηση του, συνταγματικά κατοχυρωμένου, δικαιώματος της συμμετοχής σε υπαίθρια δημόσια συνάθροιση μπορεί, κατά το άρθρο 11 παρ. 2 του Συντάγματος, να απαγορευτεί, γενικώς, για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, με αιτιολογημένη απόφαση της αστυνομικής αρχής, αν από τη συνάθροιση αυτήν απειλείται «σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια».

Στη συγκεκριμένη εδώ περίπτωση, με απόφαση της αρμόδιας αστυνομικής αρχής, προσφάτως, απαγορεύτηκαν γενικώς, δηλαδή σε όλη την επικράτεια, για λίγες ημέρες οι υπαίθριες δημόσιες συναθροίσεις. Και τούτο γιατί θεωρήθηκε ότι εξ αυτών δημιουργείται σοβαρός κίνδυνος για την υγεία των πολιτών από την περαιτέρω διασπορά της COVID-19. 

Το πρόβλημα, συνεπώς, που γεννιέται εδώ είναι: αν ο επικαλούμενος στην παραπάνω αστυνομική απόφαση λόγος δικαιολογεί κατά το Σύνταγμα τη σχετική απαγόρευση, δηλονότι: αν ο αναφερόμενος στο άρθρο 11 παρ. 2 του Συντάγματος σοβαρός κίνδυνος για τη «δημόσια ασφάλεια» καλύπτει και τον πιο πάνω λόγο της εν θέματι απαγόρευσης. 

Νομίζω ναι. Κι αυτό, γιατί αρκεί απλώς η «κατάλληλη» ερμηνεία της σχετικής συνταγματικής διάταξης ώστε να γίνει δεκτό ότι: όταν αυτή, ως λόγο, δικαιολογούντα την πιο πάνω απαγόρευση, αναφέρει τον επικείμενο κίνδυνο της «δημόσιας ασφάλειας», εννοεί, ασφαλώς, όχι μόνο τον κίνδυνο που είναι δυνατόν να προκύψει από κάποιο τυχόν έκτακτο ένοπλο περιστατικό που στρέφεται κατά της χώρας ή του λαού, αλλά, προδήλως, και τον κίνδυνο –θα έλεγα, μάλιστα, πολλώ μάλλον– που είναι δυνατόν να προκύψει για τη χώρα και τον λαό από τη διασπορά μιας σοβαρής μολυσματικής νόσου (όπως είναι η COVID-19), που έχει ήδη εξαπλωθεί με τη μορφή της θανατηφόρας πανδημίας. Δηλαδή, θα πρέπει αβίαστα να γίνει δεκτό ότι το Σύνταγμα, ως «δημόσια ασφάλεια», εννοεί, προφανώς, και τη «δημόσια υγειονομική ασφάλεια».