ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

«Δεν εδανείσθην, άλλως εξώφλησα»…

Κύριε διευθυντά 
Ο μακρός χρόνος που έχει μεσολαβήσει έχει περιορίσει (κυριολεκτικώς δραματικά) τον αριθμό των αυτήκοων μαρτύρων, που υπήρξαν φοιτηταί του αείμνηστου καθηγητού Πολιτικής Δικονομίας Γεωργίου Ράμμου. Ο παραδειγματικός αυτός «δάσκαλος», όταν μας εδίδαξε την απαγόρευση και το απαράδεκτο της προβολής αντιφατικών ισχυρισμών, μας είχε αναφέρει ενδεικτικά ότι η απαγόρευση κατέστη αναγκαία, λόγω της αδίστακτης επικουρικής προβολής αντιφατικών ισχυρισμών, με αποκορύφωση το κλασικό «δεν εδανείσθην, άλλως εξώφλησα».

Οι συνειρμοί που ανέσυραν την ανάμνηση αυτή ξεκίνησαν από την πρόσφατη συζήτηση για την υπόθεση του ήδη κατηγορουμένου κ. Δημήτρη Λιγνάδη, η οποία θεωρήθηκε ότι έπρεπε –ή επετρέπετο– να φθάσει στην Ολομέλεια της Βουλής και μάλιστα σε επίπεδο συζήτησης μεταξύ αρχηγών κομμάτων.

Η αρμόδια υπουργός, η κυβέρνηση στην οποία ανήκει, ο πρωθυπουργός αυτής της κυβέρνησης και το κόμμα που τη στηρίζει κατηγορήθηκαν συλλήβδην και αθρόως για δύο προφανώς αντιφατικά παραπτώματα. Στην υπουργό (που συμπαρέσυρε τους υπολοίπους) καταλογίσθηκε ότι, χαρακτηρίζοντας τον ήδη –αλλά όχι τότε– κατηγορούμενο «επικίνδυνο» και παραπονούμενη ότι την εξηπάτησε, δεν σεβάστηκε το τεκμήριο αθωότητός του. Iσως κάπως υπερβολικό, αλλά όχι ανέρειστο. Σημειωτέον ότι, «τεχνικά» και όχι λογοτεχνικά, το τεκμήριο αυτό προϋποθέτει την ιδιότητα του κατηγορουμένου, αφού το ισχύον στη χώρα μας (άρθρο 28.2 Σ.) άρθρο 6.2 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που το προβλέπει και το καθιερώνει νομοθετικά, ορίζει ότι: «Παν πρόσωπον κατηγορούμενον επί αδικήματι τεκμαίρεται ότι είναι αθώον, μέχρι της νομίμου αποδείξεως της ενοχής του», δηλαδή μέχρι της καταδίκης του.

Από την άλλη πλευρά τα ίδια πρόσωπα (και συνολικά η «παράταξη των παιδεραστών») κατηγορήθηκαν ταυτοχρόνως και «με την ίδια ανάσα», όχι μόνο διότι δεν απέπεμψαν τον μετέπειτα κατηγορούμενο και υπόδικο, αλλά και διότι τον είχαν διορίσει, ενώ κυκλοφορούσαν φήμες «στους θεατρικούς κύκλους» για ύποπτες δραστηριότητές του. Πριν υπάρξει όχι δίωξη κατηγορουμένου, αλλ’ ούτε καν καταγγελία «παθόντος».
«Και την πίτα γερή και τον σκύλο χορτάτο».