ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

«Drinks» εντός κι εκτός πανδημίας

Κύριε διευθυντά 
Για αρκετό καιρό τώρα ακούμε επανειλημμένως από τα ΜΜΕ τη φράση: «Στο τάδε σημείο της πρωτεύουσας, ή άλλης πόλης, συρρέουν νεαρά συνήθως άτομα έξω από ένα μπαρ ή και περίπτερο για να προμηθευτούν το ποτό τους…». Είναι απολύτως ευνόητο ότι αυτός ο συγχρωτισμός, για αρκετή μάλιστα ώρα (μεγάλες συνήθως ουρές), ενέχει σοβαρούς κινδύνους μεταδόσεως του κορωνοϊού.

Εκτός από αυτό, ας μου επιτραπεί και μια προσωπική σημείωση, στην οποία πιστεύω ότι θα συμφωνήσουν πολλοί συμπολίτες μας. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι που θα διαφωνήσουν, επικαλούμενοι διάφορα επιχειρήματα, πάντα, βεβαίως, σεβαστά. Ως παλαιότερος όμως ιατρός, πιστεύω ότι τα διάφορα «drinks» συχνά αλκοολούχα, είναι μια σχετικά νεότερη ελληνική συνήθεια, ακόμη και προ πανδημίας. Εμείς, οι Ελληνες, διαφέρουμε σε αρκετά σημεία από τους Αγγλοσάξονες και προπαντός από τους κατοίκους των σκανδιναβικών χωρών, οι οποίοι ζουν σε άλλο κλιματικό περιβάλλον με σκοτεινιασμένο, μελαγχολικό για πολλούς μήνες ουρανό, συχνά απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σχετικά, θα έλεγα, δικαιολογημένοι, παρότι σοβαρά νεότερα επιδημιολογικά δεδομένα πρακτικώς απορρίπτουν τη συχνή κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, ακόμη και σε μικρή ποσότητα. Επιπροσθέτως, ορισμένοι από τους ξένους πίνουν μόνο τα Σαββατοκύριακα, ενώ σε μερικούς από εμάς η κατανάλωση αλκοόλ τείνει να γίνει καθημερινή συνήθεια. Παλαιότερα εξάλλου στη χώρα μας, οι επιπτώσεις (νευρολογικές, χρόνιες ηπατοπάθειες αλκοολικής αιτιολογίας κ.ά.) της μικρής κατανάλωσης αλκοόλ (λίγη ή καθόλου ρετσίνα) ήταν σπάνιες, σε άκρα αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα.

Ειλικρινά νομίζω ότι εμείς, οι κάτοικοι της Ελλάδος, έχουμε αρκετές άλλες διεξόδους για να διοχετεύσουμε τη ζωντάνια μας και τα ευγενή μας αισθήματα.