ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Μουσική παιδεία στην εκπαίδευση

Κύριε διευθυντά
Διερωτώμαι και ανησυχώ ιδιαιτέρως με τις πραγματικές διαστάσεις της χιλιοειπωμένης φράσης: «Μετά τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη, η εποχή της μουσικής προόδου κλείνει οριστικά και αμετάκλητα». Θα βρεθούν άραγε άξιοι άνθρωποι να τιμήσουν και να συνεχίσουν –όσο αυτό είναι δυνατόν– το έργο αυτού του «τέρατος» μουσικής ιδιοφυΐας; Η απάντηση είναι μία και πηγάζει από το φτωχό και αισχρό συνονθύλευμα νοτών και στίχων των σημερινών τραγουδιών(;): Δυστυχώς, ΟΧΙ. Εκτός λιγοστών εξαιρέσεων φυσικά. Και ευθύνη για αυτή την πολιτιστική κατάντια έχουν όσοι τοποθετούν τα μικροσυμφέροντά τους πάνω από την ποιότητα και τα ιδανικά της μουσικής επιστήμης (γιατί όταν την υπηρετούν άνθρωποι σαν τον Θεοδωράκη και άλλοι αείμνηστοι ή ελάχιστοι εν ζωή καταξιωμένοι καλλιτέχνες, περί επιστήμης πρόκειται). Αυτά τα δίποδα παράσιτα που ρυπαίνουν τον πολιτισμό μας με την απληστία, μεγαλομανία, αταλαντοσύνη και ανηθικότητά τους. Που έχουν το θράσος να αμφισβητήσουν την αθανασία των αθανάτων. Και όλοι γνωρίζουμε σε ποιους αναφέρομαι. Η αθανασία του Μίκη Θεοδωράκη βέβαια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.  Είναι ωστόσο υποχρέωση του έθνους ως ελάχιστο φόρο τιμής στον πανέλληνα Μίκη η καθιέρωση της μουσικής παιδείας σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Ωστε να αποτελειώσουμε τα παράσιτα και η μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη να μείνει άσβηστη επ’ άπειρον.