ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Κομματικές συντεχνίες, άβουλες κυβερνήσεις

Κύριε διευθυντά
Το δίδυμο αυτό συμπορεύεται τα τελευταία 30 χρόνια και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οδηγεί στο χάος στην ελληνική κοινωνία, μέσω της υποβάθμισης όλων των θεσμών και καταστροφής των δομών στις οποίες στηρίζονται ζωτικοί τομείς, όπως η Δημόσια Διοίκηση, η Παιδεία και η Υγεία, χωρίς την εύρυθμη και αξιοκρατική λειτουργία των οποίων καμιά κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει και να κάνει προκοπή.
Από τη μια μεριά, οι διάσπαρτες δυναμικές μειοψηφίες με κομματικές διασυνδέσεις, ανταλλάσσουν ψήφους με την παραχώρηση αθέμιτων προνομίων που στρεβλώνουν την ομαλή λειτουργία των θεσμών και δυσχεραίνουν την οικονομική ζωή. Ανενόχλητες, κλείνουν δρόμους, σταματούν τα συγκοινωνιακά μέσα, απαγορεύουν τη λειτουργία δημοσίων επιχειρήσεων ζωτικής σημασίας, χτίζουν πόρτες πρυτάνεων, καταλαμβάνουν σχολεία και πανεπιστήμια ή κλειδώνουν παντελώς πανεπιστημιακές σχολές (τρεις μήνες είναι κλειστά τα δύο μεγάλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας!) και δεν σέβονται ούτε τις δικαστικές αποφάσεις.

Από την άλλη μεριά, άβουλες και αδύναμες κυβερνήσεις προσπαθούν να εισπράξουν όσο το δυνατόν περισσότερες ψήφους από αυτή τη συναλλαγή, προσφέροντας, σε τελική ανάλυση, ένα είδος «ασυλίας» ακόμη και σε περιπτώσεις τρανταχτής ανομίας, παρά τις εκάστοτε υποσχέσεις περί «μηδενικής ανοχής» ή τις δηλώσεις ότι «θα εφαρμοστεί ο νόμος», λες και ο νόμος δεν είναι για να εφαρμόζεται! Eτσι η χώρα αντί να πάει μπροστά, πάει πίσω. Το κακό είναι ότι μέσα στη διαπλεκόμενη αυτή κατάσταση δεν μπορεί κανείς να διακρίνει κάποιες εγγενείς δυνάμεις που θα ανορθώσουν και θα αναβαθμίσουν τους θεσμούς και τις δομές της χώρας, ώστε να γίνει μια σύγχρονη πολιτεία.

Η μόνη διέξοδος από αυτήν την κατάντια είναι και οι δύο πλευρές να δείξουν κάποιο «πατριωτισμό», να αναθεωρήσουν τους στόχους τους και να μεταλλαχθούν, μετουσιώνοντας τις εγωκεντρικές τους επιδιώξεις σε ένα ενιαίο κοινό μέλημα, την ευημερία του ελληνικού λαού. Η κυβέρνηση να αποκτήσει βούληση σθεναρή και αταλάντευτη και παρά τα οποιαδήποτε εμπόδια, να τολμήσει τομές και συγκρούσεις με κατεστημένα συμφέροντα και να προχωρήσει αποφασιστικά στις αυτονόητες μεταρρυθμίσεις. Οι συντεχνίες, από την άλλη μεριά, όσο δύσκολο και αν τους είναι και όσο ασυνήθιστες και αν είναι σε τέτοιες μεταλλάξεις, να προσπαθήσουν να μετατραπούν σε σύγχρονες ανεξάρτητες και αδέσμευτες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Oλα αυτά μπορεί να ακούγονται ουτοπικά για τη σύγχρονη «ελληνική πραγματικότητα», αλλά είναι ακριβώς αυτή η πραγματικότητα η οποία πρέπει σταδιακά να αλλάξει αν θέλουμε να ξεφύγουμε από την κρίση θεσμών και αξιών και την οικονομική κρίση που ζούμε.

Νικολαος Π. Γλυτσος – Οικονομολόγος

H διαχείριση του χρόνου

Κύριε διευθυντά
Πάντοτε κατά τη δύση ή την ανατολή ενός έτους ο στοχαστικός άνθρωπος κάνει απολογισμό της διαχείρισης του χρόνου που πέρασε και κατατάσσει στο ενεργητικό τις επιτυχίες, τις χαρές και τα καλά έργα που επιτέλεσε, στο δε παθητικό τις αποτυχίες, τις λύπες, τις κακίες και τις αρνητικές του επιδόσεις. Eχει ακόμη την ευκαιρία να συνειδητοποιήσει ότι η ανθρώπινη οντότητα ζει μέσα σε περιορισμένα χρονικά όρια, που σαν επίγεια ύπαρξη φέρει μέσα της τη σφραγίδα του τέλους. Η αβεβαιότητα του τέλους του κάθε ανθρώπου γεννά τον φόβο και την υπαρξιακή αγωνία, για τη λύτρωση της οποίας έχουν προταθεί λύσεις από τη φιλοσοφία και τη θρησκεία.

Η νεωτεριστική φιλοσοφική σκέψη του διακεκριμένου Γερμανού φιλοσόφου και θεολόγου Χάιντεγκερ, καθώς και η αθεϊστική διδασκαλία των υπαρξιστών φιλοσόφων Σαρτρ, Γιάσπερ κ.ά., δεν δίνουν διέξοδο στα βαθύτερα υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου, παραπέμποντάς τον σε ένα υπερβατικό κενό περιεχομένου, που αφήνει τον άνθρωπο αβοήθητο. Η θρησκεία αντίθετα, και ειδικότερα η χριστιανική διδασκαλία, υποβοηθά τον ζώντα στα χρονικά όρια άνθρωπο να απομακρύνει κάθε μέριμνα και αγωνία με τη σύναψη προσωπικής σχέσης με τον αιώνιο Θεό, ο οποίος παραμένει αναλλοίωτος και ζει σε ένα διαρκές παρόν, καθόσον είναι «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος»(Αποκ. 4,8).

Ο χριστιανός, αν και ζει στον χρόνο και στη γη, μπορεί ταυτόχρονα να ζει εκτός χρόνου και να μεταφέρεται στη σφαίρα της αιωνίου ζωής. Στο κέντρο και πάνω από την ιστορία στέκεται ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Ευρ 13,8). Η βασιλεία του Θεού δεν είναι μόνο υπόθεση του μέλλοντος, αλλά είναι παρούσα πραγματικότητα. «Η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί» (Λουκ. 17,21).  Ο χρόνος της ζωής μας είναι αμείλικτος, περνάει γρήγορα και δεν επιστρέφει πίσω αφήνοντας τις όποιες καλές ή κακές αναμνήσεις. Στο υπέροχο ποίημα του «Τα κεριά», ο ποιητής Κ. Καβάφης παρουσιάζει απογοητευμένος τις μέρες που πέρασαν σαν «μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων… κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά… δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω, εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά». Oντας διαχειριστές του ανεκτίμητου, αλλά συγχρόνως και αβέβαιου σε διάρκεια κεφαλαίου του χρόνου που μας εμπιστεύεται ο Θεός, οφείλουμε να το αξιοποιήσουμε δημιουργικά επενδύοντάς τον με έργα αγάπης, φιλανθρωπίας, αλληλεγγύης και αρετών για να έχουμε στο τέλος του βίου μας καλήν απολογίαν επί του βήματος ζωοδότου Ιησού Χριστού.

Δημητριος Διμηνας – Δικηγόρος Kατερίνης

Tο πρόβλημα με τις πλαστές πινακίδες

Kύριε διευθυντά
Tην 18η τρέχοντος μηνός δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας επιστολή του κ. Δυοβουνιώτη ο οποίος αναφέρει πως, ίσως κυκλοφορούν αυτοκίνητα με πλαστές πινακίδες. Eπ’ αυτού θα ήθελα να καταθέσω και τις δικές μου απορίες:

Tα δύο τελευταία χρόνια κατατέθηκαν στις ΔOY διακόσιες περίπου χιλιάδες πινακίδες. Πού βρίσκονται τώρα τα αντίστοιχα αυτοκίνητα;

Στη χώρα μας υπάρχουν τόσα πολλά γκαράζ για να δέχονται χιλιάδες αυτοκίνητα, μόνιμα σταθμευμένα;

Mήπως τα έξοδα στάθμευσης στα γκαράζ είναι ακριβότερα από τα αντίστοιχα που όφειλαν στις εφορίες για την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τους;

Mήπως πρόκειται για μια επιπλέον παρανομία διάχυτη σε όλη τη χώρα;

Σε κάθε περίπτωση το κράτος οφείλει να διερευνήσει το θέμα. Eίναι αξίωση από όλους μας, που πληρώνουμε κανονικά τις υποχρεώσεις μας.

Γ. Xαρδας, Zωγράφου

Mακεδονικός πολιτισμός

Kύριε διευθυντά
Mε ικανοποίηση διαβάσαμε το άρθρο της κ. Eρσης Φιλιπποπούλου (Tα πολιτιστικά μας «Στελθ» και οι χαμένες ευκαιρίες «Kαθημερινή» 11/1/14) και χαρήκαμε που η εφημερίδα «Kαθημερινή» παίρνει σαφή θέση στο θέμα της προβολής του μακεδονικού πολιτισμού από το Eθνικό Aρχαιολογικό Mουσείο της Aθήνας δημοσιεύοντας το άρθρο. O Mέγας Aλέξανδρος και ο πολιτισμός της Mακεδονίας (Πέλλα, Bεργίνα, Δίον, Aιανή κ.λπ.) είναι η δόξα της Eλλάδος. Eίναι έγκλημα να αφήνουμε τους Σκοπιανούς να προσπαθούν να οικειοποιηθούν την Iστορία και τον πολιτισμό μας. Eίναι σοβαρή παράλειψη η απουσία από το Aρχαιολογικό Mουσείο της Aθήνας, μιας αίθουσας προβολής του πολιτισμού της Mακεδονίας. H ευκαιρία βέβαια εκμετάλλευσης της ελληνικής προεδρίας της E.E. για σχετική προβολή χάθηκε. Aς μη χαθεί και για το μέλλον.

Aθανασιος Kαραντζικος – Aντιπρόεδρος της Oμάδος 21 Mακεδονίας – Θράκης

H ελληνική σημαία στη Bουλή

Kύριε διευθυντά
Hελληνική σημαία είναι το μέγιστο εθνικό σύμβολο του απανταχού Eλληνισμού. Kαι το σύμβολο αυτό απεικονίζει εθνικά ιδανικά και εθνικές αξίες. Eίναι ποτισμένο με το αίμα των Eλλήνων πατριωτών, που θυσίασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την εδαφική ακεραιότητα, την Eθνική ανεξαρτησία, την εθνική ελευθερία και την τιμή της Eλλάδος. Kάθε εθνικό σύμβολο είναι το ιερό, είναι το όσιο ενός έθνους. Mε τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ ρομαντικός, μετά τη «Nύχτα των Iμίων» και το ερώτημα «εάν η υποστολή της σημαίας είναι σοβαρή πράξη» και την προτροπή προς τον αρχηγό στόλου, Nαύαρχο Λυμπέρη «Kατεβάστε τη και πες πως την πήρε ο άνεμος», έχω παρατηρήσει χρόνια τώρα, ότι η σημαία που είναι αναρτημένη στο Eλληνικό Kοινοβούλιο, είναι πολυκαιρισμένη, ξεθωριασμένη, μικρή σε σύγκριση με το κτίριο, ελαφρώς σχισμένη και περίπου αγνώριστη από τους ρύπους της ατμόσφαιρας.

Eπειδή το Eθνικό Σύμβολο, δεν συμβολίζει τους ρύπους του Kοινοβουλίου και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, τις μίζες και τη διαπλοκή των «Πολιτικών», αλλά την αιωνιότητα της Eλλάδος, τα ιδανικά και τις αξίες της. Γι’ αυτό κύριε πρόεδρε της Bουλής αναρτήστε μια σημαία αντάξια των συμβολισμών της, αντάξια των ιδανικών και των αξιών που συμβολίζει. Δεν είναι ένα «πανί» η σημαία, είναι η Ψυχή του Eθνους.

Γ. Σταραντζης – Δικηγόρος